Norma’s blog

 

Wilt u Norma helpen met haar opvang van gehandicapte, verlaten of ernstig zieke dieren…Dat kan, met slechts een kleine donatie berijkt ze ongelofelijk veel.              Stichting ”Help Norma” IBAN NL87INGB0005008601, wilt u ons steunen vannuit het buitenland? BIC;INGBNL2A

  of klik hier voor ideal.

Alvast hartelijk dank, scroll verder en lees in Norma haar blog wat er mede door uw hulp allemaal mogelijk word gemaakt.

 

Fabio #NotHer

Fabio in zijn gloriedagen!, dit verhaal is waar gebeurt.
Tien jaar geleden, ik was net een tijdje op vakantie geweest in een psychiatrisch ziekenhuis.
Mijn vriend was plotseling overleden enkele maanden na het paardendrama van Marrum.
Dat was zwaar voor me.
Ik was een zeer kwetsbaar meisje toen en nog lang niet de vrouw die ik vandaag ben.

Net thuis, na drie weken slapen en huilen kun je begrijpen dat Fabio zijn taak als bewaker zeer serieus nam.
De tijd dat ik weg was, had hij gelogeerd bij vrienden. En bij letterlijk elke auto, fietser of wandelaar die de straat binnenkwam stond hij de vensterbanken te reorganiseren. In de hoop dat ik het was.
Toen ik hem ophaalde vroeg ik verbaasd wat er met hun anders zo knus huisje was gebeurt, een leeuw? Of een beer misschien, een knokploeg? die huis gehouden had?
Ze schudden droevig hun hoofd en knikten richting Fabio die met ontblote tandjes bij mij op schoot zat.
We waren de deur nog niet uit en een enorme opgeluchte zucht klonk door het huis.
De binnenschilder en stukadoor werden besteld en gordijnen werden weer opgehangen.

Fabio dus…
Vrienden vonden dat ik weer mensen moest ontmoeten en vonden daten wel een goed idee.
Ik niet, dus werd het de vlooienmarkt.
Daar was een stand van een stoere en knappe motorman, we raakten aan de praat.
Ik schilderde destijds op mooie ronde natuursteentjes . had hij nou net niet een partij liggen voor me?
Zondagmorgen zou hij ze wel even brengen.

Helemaal op zijn paasbest, weg stoere motormuis en strak in pak stond hij die morgen voor mijn deur. Fabio die achter me stond had de tandjes reeds bloot.
Met een fles witte wijn onder de arm kreeg ik wat argwanende gevoelens over zijn intenties.
Maar goed, met een! ik drink niet ochtends en een bak koffie zat hij op de bank.

Het ietwat ongemakkelijke gesprek ging voor mij een kant op waar ik niet blij mee was.
Assertief zei ik dat ik liever wilde dat hij wegging.
Nou het was anders zei hij!!! na een zwaar motorongeluk was hij één van zijn ballen kwijtgeraakt en wilde me graag bewijzen wat hij met het overgebleven zaakje nog aan kon richten bij een vrouw.
Ik voelde me behoorlijk bedreigd en begon hem er op dringende wijze uit te zetten.
Fabio had de tandjes nog steeds in de aanvalsstand.
Maar nu zo angstaanjagend dat de meneer wat nerveus werd.

Duwend schreeuwde ik dat hij weg moest gaan en drukte de meneer de gang in, de deur klapte achter ons dicht.
Fabio aan de andere kant helaas.
Daar smeekte hij jammerend wat ik allemaal ging missen en deed het ondenkbare.
Hij liet de broek zakken tot aan de knieën.
Verbouwereerd en met open geslagen mond aanschouwde ik het gehavende zaakje.

Achter de deur gromde Fabio dreigend en gevaarlijk, de meneer in kwestie zei.
Godzijdank zit die deur dicht. En dat….had hij nou niet moeten zeggen.
Er wurmde zich iets zwart- wits met kracht door het kattenluikje, ik weet nog dat ik dacht, dat gaat nooit lukken.
Maar het lukte wel. De meneer in kwestie probeerde wanhopig zijn broek op te hijsen.
Maar het was te laat…het was veel te laat.
Één sprong en Fabio had zich vast gebeten in wat de chirurgen hadden laten zitten in zijn kruis.
En Fabio was niet van plan om los te laten.

Ergens daar werd ik wakker uit mijn shocktoestand. want de meneer begon op mijn hond in te slaan. Die overigens nog steeds met niets anders dan de eenzame bal tussen zijn tanden vast hing aan het slachtoffer.

De meneer gilde zo hysterisch dat ik iets moest doen.
Het gillen van de meneer werd met elke zucht een octaaf hoger. Het deed pijn aan mijn oren.
Maar een operazangeres was er jaloers op geweest.

Ik deed het enige onjuiste, ik pakte Fabio en begon aan hem te trekken.
Nooit is dat lichaamsdeel van een man verder uitgerekt dat de zijne op dat moment, ik durf bijna te beweren dat het een halve meter was.
Maaaaaar fabio liet niet los, gillend zei ik FABIOOOOOO laat los, laat toch los.
Je zag de teleurgestelde blik in de oogjes van mijn hond, maar hij liet los….

Huilend en kermend probeerde de meneer zich uit de voeten te maken. Wat niet zo best lukte met de broek op de knieën.
En een bloederig kruis.
En toch heeft hij alle records verbroken en heb ik zelden iemand zo hard zien lopen.
Weg van de hellehond en de heks.

Eenmaal veilig heb ik mijn schat op het aanrecht gezet en eerst maar eens de tandjes gepoetst, en zijn snuit van het bloed ontdaan.
Tevreden stond Fabio me aan te kijken.
Het was een klip en klare #metoo gebeurtenis geweest.
Als Fabio er geen #NotHer van had gemaakt.

Fabio dus……

Geen fotobeschrijving beschikbaar.