DIEREN


kuddekracht

Een tijd terug toen ik ook nogal ver heen was en erg depressief, kwetsbaar en eenzaam.
In die tijd was ik aan het werk met een hengst en niet zomaar een hengst, een sterke man van acht jaar die gedekt heeft( even ter verduidelijking, die kunnen redelijk gevaarlijk zijn en panne had me dan ook verboden om met hem te werken, maar eigenwijs als ik ben! deed ik het natuurlijk toch).
Ik had nog nooit zo, n eenzaam dier gezien als hij.
Nooit in een kudde gestaan, nooit gesocialiseerd met andere paarden, altijd alleen gestaan.
In de maanden april tot juli alleen aan het werk, even ruiken aan een merrie en dekken en hup terug de eenzaamheid in.
In het begin was er niet met hem om te gaan, hij keerde me letterlijk de kont toe langzaam stapje voor stapje probeerde ik kontact te maken, wat maar moeizaam lukte.
Hij was geen intimiteit en vertrouwen gewend van mensen, maar ik ben nou eenmaal volhardend.
Mijn hart bloede elke keer als ik hem zag, die enorme eenzaamheid straalde uit zijn ogen.
Op een dag ben ik gewoon de box in gestapt en gewoon rustig blijven staan, het duurde even maar hij kwam langzaam naar me toe, eerst een neus tegen mijn schouder en toen heel voorzichtig tegen mijn gezicht, Ok het eerste contact was gelegd.
Ik nam hem mee naar buiten, zodat hij zich eens flink uit kon leven in de bak.
Onhandig stond hij daar niet wetend wat te doen, wat mijn vermoeden bevestigde dat zelfs dat hem nooit gegund was, maar ik stapte bij hem in de bak en zei tegen hem, kom we gaan spelen. I
Ik begon zonder ongecontroleerde bewegingen natuurlijk, wat te lopen en te rennen.
Hmm, hij zat me aan te kijken alsof ik ergens thuishoorde waar ik op dit moment ben.
Maar na een tijdje ging hij me volgen, er kwam beweging in, ineens in al zijn enthousiasme vloog hij op me af, het was een directe aanval, als ik was blijven staan was het niet goed afgelopen, maar ik sprong opzij maar bleef, na nog twee van zulke aanvallen hield ik het voor gezien en liet hem alleen in de bak.
Je zag hem balen, dat was zijn bedoeling niet geweest.
Wat hij had gedaan was en instinctieve reactie op iets wat hij als vijand had leren beschouwen in zijn ruimte.
Ik strafte hem door hem later weer naar binnen te brengen en hem geen blik waardig te gunnen, gekwetst probeerde hij weer contact te maken, maar ik negeerde hem.
De sanctie die er op stond was: dat ik hem niet meer naar buiten zou laten voordat hij het goed had gemaakt met me, nu was het de omgekeerde wereld geworden hij moest mijn vertrouwen winnen.
En hij deed zijn best.
Een paar dagen daarop was ik in een toestand vergelijkbaar met de toestand in waar ik hier naar toe ben gebracht.
Toch ben ik gegaan, huilend in een paniek aanval, maar toch ging ik naar hem toe.
Bij zijn box aangekomen wist hij direct dat er iets mis was, en dat ik vreselijk kwetsbaar was, ik huilde en kon nauwelijks op mijn benen staan, ik was in een absoluut niet aanspreekbare staat.
er is nog nooit zo goed voor me gezorgd als die dag.
Hij kwam direct op me af zijn ogen groot alsof hij me aan het scannen was, ik voelde dat het zijn vorm van bezorgdheid was.
Drukte onmiddellijk zijn warme grote wangblad tegen me aan en blies zachtjes door zijn neus zijn geurende adem.
Ik kon niet eens blijven staan, mijn lichaam zo ziek van verdriet dat ik stond te draaien op mijn benen, ik liet me bijna tegen hem aan vallen voor steun.
Zachtjes duwde hij met zijn neus tegen me aan
Ik liet me zakken in de hoek van de stal, overduidelijk mijn kwetsbaarheid tonend hij kon en mocht me op dat moment doodslaan, trappen, wat dan ook maar.
In de plaats daarvan kreeg ik neuzen en blies hij zachtjes over mijn lijf, drukte zijn zachte wangblad tegen de mijne en bleef bij me, zorgde voor me.
Toen iedereen even weg was uit de schuur, de andere mensen dan, ben ik gaan liggen, ik was niet bang, hij mocht me vertrappen als ie dat wilde, maar hij bleef lief en geduldig voor me en bleef me knuffelen met dat enorme hoofd van hem, twee dagen later liet hij me toe om op zijn rug te zitten en vertrouwde me.
Ik heb hem gewoon onvoorwaardelijk vertrouwen gegeven en dat was precies wat ik terug kreeg.

Toen ik later alleen thuis zat wist ik dat er iets heel erg speciaals gebeurt was.
Wat me ook iets heel speciaals geleerd heeft: wees een vriend om een vriend te hebben.
Ik wil dat paard heel graag nog eens zien, hij is nu redelijk sociaal in de omgang met mensen omdat ook hij geleerd heeft eerst zelf een vriend te zijn.

ik heb hem inmiddels weer gezien en hij heeft het zo getroffen, zijn nieuwe eigenaar is een lieve vrouw die hem uiteindelijk wel heeft laten castreren, maar hem verder in zijn waarde laat.
het toeval wilde dat ik hem nog getraind heb en klaar heb gemaakt voor zijn nieuwe leven met haar.
dit was zo,n zaakje van eind goed al goed

skeald de boef

reeds op de foto is te zien dat dit paardje boevenbloed heeft, en hoe.
verder op deze pagina vertel ik al waarom skeald geboren moest worden.
waarom het zo belangrijk was dat dit paardje de kudde moest komen verrijken.
Als baby van tank met vader fewbe ( al denkt norir dat hij de vader is)
met het juiste bloed geboren, maar nooit heeft iemand kunnen voorspellen dat hij uit zou groeien tot? ja tot wat eigenlijk.
daar over gaat mijn verhaal deze keer,
natuurlijk moest tank moeder worden dat was nou eenmaal besloten door de kudde, maar skeald is meer.
al als baby was hij zo zelfstandig dat het opviel dit paard is anders.
nou is het zo dat er in de kudde weinig paarden zijn die niet getraumatiseerd zijn , en het nodige mee hebben gemaakt, en dat is het wonder van skeald.
Hij is hier geboren en heeft nooit verdriet gehad ellende pijn of eenzaamheid.
hij is nooit mishandeld en nooit verwaarloosd.
Skeald is puur en ongeschonden.
En daar zit het kado.
door skeald is de kudde luchtiger geworden, meer paard, weer vrolijker ook.
juist door het boevenbloed wat hem door de aderen stroomt.
hij is altijd bezig met kattekwaad en altijd ondeugend, maar ook gaat hij liggen slapen totaal gestrekt zonder angst voor wat dan ook.
of de hele luchtmacht van leeuwarden nou over vliegt , skeald slaapt gewoon, er is immers niets om bang voor te zijn.
Zo nu en dan maakt hij wel eens een lucht sprong als hij schrikt maar een vlucht reactie toont hij nooit.
en dat onvoorwaardelijk ongeschondene van skeald is het kado.
Ook voor mij, zo ziet het er dus uit als het leven vriendelijk is, en een feest.
skeald heeft het feestje terug gebracht, gewoon door de les die hij is.
het voorbeeld van een betere wereld , zonder trauma,s en vol plezier.

Hugin en Munin

Mijn jongste zusje en ik waren vriendinnen door dik en dun, ik hou heel heel erg veel van haar.
ook na wat ze heeft gedaan hou ik van haar, ik wil haar alleen nooit en te nimmer weer zien of spreken.

5 jaar geleden kwam mijn zusje met haar man en kinderen terug naar friesland.
Ze waren de randstad zat en kochten hier een soort van boerderijtje met paardestallen en een bak.
Ik verdiende goed in die tijd en wilde het ultieme kado geven zo blij was ik met haar komst.
Met panne samen gingen we op zoek naar een paardje wat lief in de omgang was en makkelijk te trainen en erg vertrouwd voor kinderen was.
natuurlijk heb ik hier uitvoerig over gesproken ook met de man van mijn zus, een paard is immers veel werk en brengt kosten met zich mee.
De afspraak was dan ook dat als er een paardje kwam dat hij van hen zou zijn tot het moment dat ze het niet meer wilden of konden.
het liep anders, panne en ik kwamen in een wei waar een fjord van een dik jaar liep, ze was leergierig en slim en lief, maar ze had een broer en waren onafscheidelijk.
Wetend dat het nog minstens een paar maanden zou duren voor mijn zusje hier kwam wonen heb ik ze beide gekocht, ik kon het niet, die twee te scheiden, zo waren ze aan elkaar gehecht.
De maanden dat ze hier waren en vergroeiden met de kudde waren heerlijk, en ze waren slim, die twee konden allerlei truckjes alleen op geluids commando,s
Op een gegeven moment vroeg mijn zusje me, of ik ze nog wel zou kunnen missen.
Ja zei ik al word het wel heel erg moeilijk, maar ze komen toch bij jou? ik kan ze toch zo vaak zien als ik kan, en als jullie ze niet meer willen komen ze gewoon weer thuis.
Het moment5 van de verhuizing brak aan, panne heeft ze samen met mij gebracht en de hele weg terug heeft hij me getroost, ze hebben het daar goed norrie en wat huil je nou norrie je kan ze elke dag zien.
Tot dat hij zei, ze komen wel terug bij je als de kinderen groter zijn verliezen ze hun interesse in de paardjes en dan komen ze wel weer bij jou.
Ok ik leerde er mee leven ook en bijzonder omdat er fantastisch voor ze werd gezorgd.

het paardendrama bij de dobbe, en Panne ging dood.
Ik raakte overspannen en werd opgenomen.

Ik probeerde mijn draai in het leven weer te vinden, zorgde voor mijn dieren en ging er van uit dat hugin en minin bij mijn zusje in de allerliefste handen van de wereld waren.
lang heb ik geworsteld mijn leven alleen weer op de rit te krijgen, mijn verwaarloosde lichaam weer op krachten te krijgen.

een lang verhaal kort. ze heeft ze verkocht en daar een schuurtje van gebouwd, ik mag niet weten waar ze zijn, niemand wil me vertellen waar ze zijn.
Ik denk elke dag aan Hugin en Munin en vind dat ik het recht heb ze te zien en ze te bezoeken.
Mijn ouders hebben me uitgekocht met 1800 euro wat ze opgebracht zouden hebben onder voorwaarde dat ik ze mag zien. Uitdrukkelijke voorwaarde dat ik niets doe, maar ze mag bezoeken en ze mag zien!
die belofte is gebroken.

Er is juridisch weinig te doen aangezien ze de bijbehorende papieren hebben.
Wel waren zelfs mijn advocaten onder de indruk van de achterbakse actie van mijn zusje.
Het verhaal is ook nog niet uit, ik ben bereid met iedereen te breken en afscheid van alles te nemen, maar ik wil weten waar hugin en munin zijn.
En natuurlijk gaat dit verhaal over geld, ik mag waarschijnlijk niet weten wie ze gekocht heeft omdat ze veel meer opgebracht hebben dan die verdomde 1800 euro.
Ik heb zelfs voorgesteld een verklaring te ondertekenen waarin ik niet wil weten wat ze opgebracht hebben, waarin ik verklaar dat het me verdomme niet om geld gaat, maar om mijn paarden.

op een dag

Heel lang geleden werd er een meisje geboren,.
Ze snapte niet te veel van het leven en vooral niet van mensen, liever was ze met haar gedachten bij de natuur.
Spinnen vogels konijnen paarden bomen planten het maakte niet uit.
S, nacht was ze nog met haar dromen ergens niet in deze wereld.
Ze was vaak ongelukkig en eenzaam, omdat ze niet zo goed begreep waarom mensen altijd ruzie maakten en de meest vreemde dingen belangrijk vonden.
Ze hoorde stemmen en zag dingen die niet bestonden, althans dat zei de wereld, voor haar bestonden ze wel.
Ze snapte ook niet zo goed waarom sommige dingen die mis gingen haar schuld zouden zijn.
Wat ze wel begreep waren dieren en de dingen die ze tegen haar zeiden en lieten voelen.
En toen op een dag moest ze naar school, het zou haar gedeeltelijk geestelijk laten stikken.
ze kon niet zo goed lezen als andere mensen, zag het verband tussen woorden niet zo goed en snel, als dat het hoorde.
Daarom werd er vaak gedacht door de omgeving dat ze niet zo slim was.
Als baby had ze te lang niet geademd en dat had waarschijnlijk haar hersenen aangetast.
Zelf had ze dat nooit geweten, tot ze op een avond niet slapen kon.
ze wilde de woonkamer inlopen om een glas water te halen ofzo,
maar bijna bij de deur hoorde ze haar familie praten over haar.
er werd uitgelegd van het niet ademen als baby en de mogelijke gevolgen daarvan, ze zou dus nooit zo goed kunnen leren en meekomen als andere kinderen.
Verontrust en een beetje verdrietig sloop het meisje weer terug naar haar bed.
voor het eerst geconfronteerd met het feit dat ze “anders”was.
Ze nam zich stellig voor geen dommertje te worden en leerde zichzelf beter en sneller lezen.
Maar leerde ook haar mond houden, niet meer te vertellen wat ze zag hoorde voelde en merkte wat zogenaamd niet in de wereld paste.
Ze zocht naar eigen plekken om de andere wereld te kunnen voelen.één zo,n plek was het graf van haar opa, soms ging ze zelfs s,nachts uit bed om naar hem toe te gaan.
Ze was veel banger voor echte mensen dan voor geesten en daar was altijd een luisterend oor, en was de poort naar een andere wereld.
Ook in haar leven sloeg de pubertijd hard toe, het gevecht te bestaan en lief gevonden te worden.
De behoefte werd steeds groter om normaal te zijn.
Ze maakte daarom de meest vreemde keuzes en liet dingen met haar gebeuren waar ze nog helemaal niet aan toe was, maar die nou eenmaal zo hoorden als er iemand van haar hield.
Ze begon te vergeten wie ze was en raakte verder en verder van haar “andere”wereld vandaan.
De echte wereld slokte haar op en kneusde en sloeg haar totdat ze een vrouw werd, het meisje was er niet meer.
Soms als ze lag te slapen zag ze weer wie ze was en droomde over een betere wereld, maar inmiddels had ze geleerd dat de echte wereld nou eenmaal niet zacht lief en aardig is, maar wreed hard en pijnlijk.
Toch was ze niet verloren, de natuur had haar niet opgegeven, die bleef haar roepen, en op een dag riep ie zo hard dat ze het weer hoorde.
Ze werd stil en luisterde.
Zag zichzelf weer als meisje van toen in een groot geworden lichaam.
het werd een bittere strijd om zichzelf weer te vinden en te ontplooien wat glad en weggestreken was.
maar ze wist dat ze zelf weer leefde, en weer zelf kon kiezen over hoe ze wilde leven.
Ineens leek het absurd om te moeten voldoen aan een beeld wat de wereld graag wilde zien, en leek het raar en zelfverraad om zichzelf anders voor te doen.
Maar het was zwaar om te zien wat ze zichzelf aan had laten doen om te passen in de maatschappij, en hoe gemakkelijk mensen misbruik van haar hadden kunnen maken, omdat ze niet hard genoeg was, maar juist te lief.
Ze nam zich voor om weer naar de natuur te luisteren en terug te doen wat de natuur voor haar had gedaan : het leven schenken.
Ze zag in de ogen van de natuur het zelfde verdriet en eenzaamheid wat zij zo vaak had gevoeld. en ging op reddingsmissie.
en van een kwetsbaar meisjes vlindertje groeide ze uit tot een adelaar.

dee dee

Ik denk wel 20 jaar geleden als het niet meer is.
We werkten in Griekenland in een enorme show club ala moulin rouge en folies begeres
Het Kendri.
Moniek en ik waren het show duo, ons programma bestond uit zang en dans, Zowel pop en westerse muziek als traditionele Griekse muziek.
Nazarides, de baas , was als een vader voor ons, een stille man met het uiterlijk Gadafi maar een hart als een boudha.
Wij leefden wild en verdienden geld als water, we waren alleen niet geïnteresseerd in mannen. De mannen helaas wel in ons. Niet zozeer omdat we er goed uitzagen, als wel dat we uit Nederland kwamen en dat er in de showwereld goed verdiend werd.
Welke griek wilde dat nou niet een ticket Nederland en een aardig zakcentje.
Nazarides stond als een godfather tussen ons en de profiteurs en eigenlijk vond hij ons gewoon heel erg lief en wilde niet dat we beschadigd werden.
Natuurlijk deed hij dat niet openlijk, we hadden hem vermoord, wij wisten alles wel beter.
Maar stil op de achtergrond was hij daar en beschermde ons.
Op het terrein rond de club liep een hond, een vreselijk wilde zwarte herdershond.
Niemand kon haar aaien laat staan aanraken.
Op een avond voor de show waren we weer eens naar buiten geglipt, zoals we elke avond deden, dan brachten we eten naar de hond en knuffelden we haar.
Wisten wij veel dat ze gevaarlijk was.
Nazarides kwam buiten, en zag de tweeling zitten bij zijn hond, die zich door ons dus wel liet aaien.
Perplex stond hij naar ons te kijken, en vanaf dart moment waren we zijn dochters geworden.
Hij noemde zoiets een teken van god en goedheid.
Zijn hond kreeg puppies, en wij kregen bodyguards, stille mannen die ons in de gaten hielden, en twee pups van elsa.
Nu zou er niemand meer aan ons kunnen komen.
Hadden we maar naar hem geluisterd, maar dat deden we niet.
Onze weg ging verder, maar altijd kwamen we weer terug jaren en jaren later toen ik allang weer in Nederland woonde ging ik even terug naar Griekenland en werd weer in de armen gesloten van iemand die even echt een vader voor me was.
Maar onze weg ging verder met Coco en Rebel.
Onze puppies waren inmiddels uitgegroeid tot grote sterke herdershonden, vol kattenkwaad en met een enorme liefde voor schoenen.
Dat tot verdriet van mijn zus, ik had niets met schoenen maar zij wel, zij het ietwat anders dan de honden.
Moniek droeg graag mooie schoenen, Coco en Rebel aten ze graag op.
Hoeft niet vermeld dat dit wellicht eens een prbleempje of twee heeft gegeven.
We hielden met hart en ziel van ze, samen met Sweety een geadopteerde straathond hebben we jaren in een auto met tent gewoond, simpel omdat geen hotel ons wilde met drie honden.
Coco werd gestolen, en Rebel werd dood gereden door de duivel.
Maar ik wist dat ze weer zou komen , en dat deed ze.

We waren aan het paardrijden in de bergen vlak bij Veria, waar we toen woonden. Tot we een enorm gegil hoorden.
Het was hartverscheurend en kwam uit een irrigatiepijp.
Na zoeken en zoeken vonden we een puppie die ze aan het verdrinken waren.
Aan mijn benen vastgehouden door mijn zus die kleine pup gered.
Dee dee, ik kon haar niet Rebel noemen, maar zij was het; Rebel was teruggekomen.
Hoog bij me op het paard heb ik haar meegenomen.
Klein zwart wit en constant aan het babbelen, die hond wist dat ze van haar zorgen verlost was.
Toen we terug naar nederland gingen ( het eerder vertelde verhaal van claudi), zat ook Deedee in de auto.
Afijn Moniek ging weer weg, naar Romenie, en ik bleef achter met mn paard 3 katten en Deedee.
De eenzaamheid was overweldigend, maar ik was niet alleen.
Deedee en ik waren een team, de beste vrienden en samen voor het leven.
Ze was verschrikkelijk eigenwijs en totaal ongehoorzaam, als ik haar riep dan ging ze en als ik haar wegstuurde kwam ze.
Ondertussen was ik bezig een nieuw bestaan op te bouwen, inmiddels kunstenaar geworden en lesgeven ( dansles).
Hier en daar deed ik nog wel een schabbel in duitsland, in Griekese muziek gelegenheden waar ik zong en danste.
Deedee ging altijd met me mee.
Ze leek een beetje op een hazewind hond, één en al long, en vreselijk lange benen.
Haar kon ik niet bijhouden.
De jaren samen vlogen om.
Op een kwade dag is ze aangevallen en bijna totaal uit elkaar gescheurd door een pitt bull. alles wat kapot kon zijn dat was kapot, hoe ze dat overleefd heeft mag gerust een wonder heten, maar ze overleefde.
Wel heeft ze nooit mee goed adem kunnen halen omdat haar luchtpijp was geperforeerd, en dat heeft haar jaren van haar leven gekost omdat ze nooit toegaf aan zwakte , maar doorging zoals ze gewend was, elke dag minstens twee uren de wijde wereld in.
Toen ze op haar laatste ben liep ontsnapte ze nog.
Eén keer moest ik haar 5 kilometer dragen ze was op en ik had haar gezocht.
Ik kon samen met haar denken en daarom vond ik haar ver weg in de velden.
Mevrouw deedee had wel ook een goede smaak dus echt licht was ze niet, maar ik bracht haar thuis.
Zo ging het nog heel erg vaak tot mijn grote geluk.
Ze liep ( lees strompelde weg en ik haalde haar weer op.
Maar op een dag was het dan echt op.
Maar afscheid nemen doet zo zeer, die ochtend was ze heel erg benauwd, haat lichaam was te fragiel geworden.
Hijgend vocht ze om lucht. Ik heb weer de dierenarts gebeld terwijl ik wist dat ik haar zou moeten laten gaan.
Hij kwam en gaf haar nog wat injecties voornamelijk meyt prednison ( wondermiddel), maar het mocht niet meer baten.
tegen de avond wist ik dat ik een beslissing zou moeten nemen, maar hoe doe je dat.
Ze was op het punt gekomen dat leven lijden word.
Ik kon het niet, had met de arts afgesproken dat ik kon bellen en dat hij dan zou komen om haar in te laten slapen.
Maar ik kon het niet, en dat vond ik fout van mezelf, ik moest uit liefde beslissen voor haar en niet voor mezelf.
Totaal overstuur en ontredderd lag ik naast haar.
Haar borst ging zwaar op en neer, en ik wilde niet dat ze langzaam zou stikken.
Toen heb ik mezelf overwonnen en mijn angst en verdriet gewoon even weg gedaan, ben stil tegen haar aan gaan liggen en begon met haar te praten
Over onze avonturen samen onze pret en de enorme liefde en vriendschap tussen ons.
En toen zei ik tegen haar dat ze moest gaan, dat ik me zou redden zonder haar, dat ik haar verschrikkelijk zou gaan missen maar dat het goed was.
Ga maar meisje zei ik ga maar.
Het komt goed met mij zonder jou, ga maar.
En toen als in een wonder ging ze dicht tegen me aan liggen, kroop bijna in me.
Haar ademhaling werd rustig en niet meer snakkend, langzaam legde ze haar koppie op mijn wang keek me met haar ene oog nog aan haalde vijf keer heel diep adem, en toen ging ze.
En ik liet haar gaan, warm zacht teder en lief.
Moniek mijn tweelingzus was er bij en stond aan de grond genageld en zei tegen me, dat dee dee nooit was gegaan als ik het niet tegen haar had gezegd.
Ik wist dat ook ze had gewacht tot ik er klaar voor was en is gestorven zoals ze had geleefd, samen met mij, in mijn armen.
Daarna heb ik mijn tranen laten lopen, en dat waren er nogal wat.
Hartverscheurend heb ik gehuild.
de volgende dag werd ik niet herkend van de zwellingen in mijn gezicht.
Huub een heel goede vriend kwam langs want iedereen wist hoe samen! dee dee en ik waren, dat dit verdriet enorm voor me was.
normaal kan ik pas afscheid van een dier nemen als de eerste geur van de dood komt.
Maar dat was heel vreemd, ze stierf op 1 april en 9 april ben ik jarig en nog lag ze op haar kleedje alsof ze sliep.
Ik had het er met de dierenarts over of hij een verklaring had waarom haar lichaam niet ging ontbinden, maar hij zei tegen me, daar weet jij meer van van dat soort dingen, hoe iets heilig is word of kan zijn.
NU na al die jaren weet ik dat de tijd is gekomen dat ze weer bij me gaat komen.
Hoe of wanneer precies weet ik niet, ik ben ook niet op zoek, ik weet dat ze mij weer gaat vinden.
In een nieuw lichaam met de zelfde geest.
en ik zal haar herkennen, want ik ken haar!

Tank, een fjord met karakter

Het is al weer heel wat jaren geleden, en ik weet het nooit zo precies, hou dat niet bij, van die jaren.
Maar er was eens een fjorden vrouw, en ze woonde bij Panne mijn vriend op het land.
Tank zou drachtig zijn , maar was het niet, ontroostbaar was ze wel.
Ze straalde een droefenis uit die me diep in mijn ziel raakte.
Ik verzorgde mede de paarden van Panne, dus ik had dagelijks met haar te maken.
Terwijl ze dikker en dikker hoorde te worden van haar dracht werd ze droeviger en triester.
Ze raakte me.
In al haar ellende ontwikkelde ze maanexceem: een ernstige allergische reactie op mugjes, zo erg dat ze zich helemaal en tot bloedens toe open schuren.
Haar manenkam was één grote korst, haar staart been totaal ontvleesd.
Op haar buik hingen de korsten en het opgedroogde bloed en huid lymfe als slierten naar beneden.
Ze leed.
En er is officieel niets te doen aan maan exceem.
We besloten om haar naar mijn huisje te brengen zodat ik kon proberen haar te helpen.
Haar naam op het paardenpaspoort ga ik niet eens opschrijven en we veranderden het in Fili, wat kus en vriendin betekent in het grieks.
Maar na een aantal weken bij mij werd haar koosnaampje steeds meer Tank, groot sterk robuust en nergens bang voor.
Ze liep dwars door de hekken heen, totaal en onverschrokken wenste Tank een baby.
En moest en zou dus bij de hengsten zijn.
Op dat moment had ik geen hengsten die konden dekken ( dacht ik!).
Met heel veel zorg en liefde werd haar huid beter en had ze minder last.
Al mijn magische middeltjes heb ik op haar gesmeerd en haar toegediend.
Het scheen te werken, ze knapte iets op.
Totdat luckey boy kwam, of liever weg moest gaan.
Dat verhaal komt nog een keer, maar luckey boy, die ik met Irene mijn beetje dochter later Beltane heb genoemd kwam, en stierf hier.
Tank heeft zich vanaf het eerste moment over hem ontfermt.
Totale moederschap voor dit veulen.
alsof hij uit haar geboren was zo intens was haar zorg en liefde.
Ze wilde zo graag een baby, en nu had ze een baby.
Beltane kon niet blijven, hij was te ziek en te zwak en na maanden van zorg en liefde moesten we hem laten gaan.
Stil warm en liefdevol stierf hij in Irene en mijn armen.
En tank was daar vanaf het eerste moment tot het laatste; zijn moeder.
Tank was ontroostbaar, ze veranderde bij de dag, toen we het lichaam van beltane op moesten laten halen bleef ze bij het hek staan, diep ongelukkig.
Nou had ik haar en de kudde 5 dagen tijd gegeven om afscheid te nemen ( mezelf ook).
Maar tank werd niet meer de oude!.
Haar exceem sloeg opnieuw zo gruwelijk toe, dat ik heb overwogen om haar in te laten slapen.
Mijn mooie merrie.
Weer ging ik aan de slag met poeders kruiden, van alles, en met heel veel liefde knapte ze weer op.
En toen het wonder (nog niet voor tank).
Selsa bleek een veulen te dragen.
Er was dus een hengst die wel kon dekken!.
Fewbe bleek een stuk virieler dat was aangenomen en hij werd papa van Puck.
Vanaf de dag dat puck geboren werd was tank jaloers, en deed er alles aan de baby in te pikken.
Ze wilde zo graag, maar het deed wonderen voor haar gezondheid, haar vacht glanzend als nooit tevoren.
Haar ogen glimmend van verlangen, mijn meisje had een missie!
Toen dan ook bleek dat haar buik dikker en dikker werd, was alles goed.
Ik wilde geen veulens dat kon immers niet, ik had al teveel paarden, maar tank was eindelijk gelukkig, en dus ik ook.
Ik droomde op een nacht toen ze ongeveer een half jaar haar veulen droeg, dat ik erbij moest zijn, bij de bevalling.
Anders zou het fout aflopen.
Vanaf dat moment heb ik niet echt meer rust gehad.
De getijden van het water waren meer in mijn hoofd dan data en tijd.
Met opkomend water was ik nooit van huis en altijd dichtbij.
Ik kocht een camera voor in de stal en zo was ik zelfs s, nacht bij haar en de baby.
11 maanden werden 12 en 12 maanden werden 13, een paard draagt 11 maanden, maar tank bleef groeien.
Ik werd bezorgder en angstiger, keek alleen nog maar naar haar uier en zegel ( vulva).
Maar niets dag na dag, niets.
Ik lag te slapen, met de camera aan. iets maakte me wakker, ik ben doof dus kon niets horen, maar ik hoorde haar, ze riep me.
Ik schoot overeind en zag op de camera dat ze lag.
Nooit heeft een mens zo snel een stal bereikt.
Olympische records moet ik verbroken hebben, maar ik was er.
Tank lag met haar Achterkant tegen de muur.
Ze was volledig in paniek.
Norir die naast haar stond gilde en hinnikte ook van paniek ( Norir denkt dat hij de vader is, maar meer nog, hij houd hartstochtelijk van tank)
Ik zag de oerkracht van de persweeën haar lichaam teisteren, maar er was geen ruimte voor haar baby om er uit te kunnen.
Er zijn momenten in je leven dat je een paard kunt tillen, dit was zo een moment.
Ik heb haar opgetild en heb haar verlegd.
Een dikke 450 kilo heb ik gewoon opgetild omdat ze anders haar baby zou verliezen.
Toen ik haar vulva vrij had, knapte het vlies en spoot er warm vruchtwater over me heen.
Liters warm levend water, en daar achteraan kwam Skeald.
Hij floepte in een grote wee zo bij me in mijn armen.
Tank bleef liggen als wilde ze zeggen, neem jij hem maar even ik moet even bijkomen.
De kudde hinnikte en was onrustig en toen ik opkeek stonden ze allemaal in een kring om ons heen.
Tank heeft nooit meer exceem gehad en is nooit meer verdrietig geweest.
Tank is compleet, en haar baby Skeald; de aller grootste boef!

Bobby

13 jaar geleden kreeg ik een aanbod om in griekenland in een nachtclub een showballet uit nederland te brengen.
Met choreografie kleding en alles.
Na veel geregel, ik zou daar 4 weken blijven om de danseressen te instaleren.
OP reis dus.
We werden daar in een luxe hotel geinstaleerd met vlakbij een restaurant en de club op kleine afstand.
Later zou er een apartement geregeld worden waar het ballet zou wonen.
Ik huurde daar een moter om me te kunnen verplaatsen voornamelijk naar het strand.
Moe na alle repetities kwamen we bij het hoten aan en besloten iets te gaan eten tegeonver.
Terwijl ik mn griekse salede zat te verorberen kwam er een mager wit hondje aan lopen. Schuchter en heel erg bang, maar zijn honger overwon.
Ik bestelde een gegrilde kip, om aan hem te voeren.
Hij durfde niet in de buurt te komen , dus gooide ik stukken naar hem toe waar hij dankbaar mee weg rende, opat en weer terugkwam.
Op een afstandje van een meter of 10 keek hij naar me verbaasd dat er weer een stuk zijn kant op kwam.
Ik was natuurlijk direct verkocht, informeerde bij het restaurant en de hond bleek daar al een aantal jaren in de toeristen maanden te komen.
Het werd een soort van ritueel elke dag kwam ik daar te ontbijten lunchen en dineren, wetende dat bobby zou komen.
En elke dag durfde bobby een klein beetje dichterbij te komen.
Tot de dag aanbrak dat bobby gedacht moet hebben, hup dan maar, deze vrouw is ok, en ik hem aaien kon.
Ik had allang besloten om hem mee te nemen, alleen mochten er in het hotel geen honden komen.
Ik heb dan ook druk gezet op onze opdrachtgever daar het appartement te regelen.
Ik stond doodsangsten uit dat hij ondertussen op straat iets zou overkomen.
Toen op een middag zat ik buiten en riep hem, blij kwam hij op me af rennen, een auto kwam aanrazen en raakte hem.
Het wonder was dat hij naar mij rende en in mn armen sprong, hij bleek gelukkig niet zwaar gewond,ik heb hem vast gepakt en niet meer losgelaten.
Ik ben die nacht buiten gebleven bij hem, en de volgende dag konden we in het apartement en kon hij mee.
De mensen van het restaurant schudden met hun hoofd en zeiden tegen me, je gaat weer weg, die honden hebben niets aan een aantal weken eten en dan weer de straat.
Fout, Bobby ging mee, ik heb hem meegenomen naar de dierenarts en helemaall gewassen er kwamen meer dan 200 teken van zijn kleine lichaampje.
Maar vanaf die dag was het feest , als ik s, ochtens naar het strand ging zat bobby voor op de tank van de motor en ging mee.
en er hoefde dus helemaal niemand bij me in de buurt te komen als ik even een dutje deed.
Bobby was de beste waakhond die een topless zonnende vrouw op het griekse strand zich wensen kon.
S,avonds gingen we samen naar het restaurant en traditie getrouw stond er voor bobby gebraden kip op het menu.
We werden de dikste vrienden, het enige probleen was dat als ik aan het werk was bobby niet meer alleen kon zijn en zo,n kabaal maakte in het appartement dat de buren klaagden en dreigden hem wat aan te doen.
Dus bobby mee naar het werk en in de kleedkamer hield hij het dan even uit zonder me
Nadat ik daar in griekenland klaar was, is bobby met me mee gegaan naar nederland.
Probleem was alleen dat hij toen ik hem vond zo dun was dat hij minder dan 10 kilo woog en mee mocht in het vliegtuig, maar na die weken goed te eten hebben gehad was hij 14 kilo en moest in het vrachtruim.
Alle papieren geregeld o.a van de dierenarts en hij kon mee.
Daar moest ik op het vliegveld een bench voor hem kopen en een aparte ticket, maar dat gaf niets ik had goed verdient.
Omdat bobby zo overstuur was dat hij in een bench moest en gescheiden werd van mij, had ik daar in de apotheek kalmernde pilletjes gekocht.
Niets hielp hij blafte en krabte en was volledig overstuur.
Ik huilde vreselijk maar moest hem dit aandoen anders kon hij niet mee naar nederland.
In zijn bench op de lopende band ging hij richting vliegtuig.
Een aardige stewart zei tegen me dat ik mee naar achter mocht om stiekem te kijken hoe hij naar het vliegtuig gebracht werd.
Tot mijn verbazing zat hij gewoon heel rustig en nieuwsgierig recht overeind om zich heen te kijken.
Op schiphol aangekomen bleek bobby weg, er was een foutje gemaakt en bobby was al ingechekt voor chicago.
Harde woorden zijn er gevallen ik ben absoluut dol geworden, maar bobby werd net op tijd uit het vliegtuig gehaald en we werden herenigd.
Bobby wit en mager ik heel erg bruin en mager.
We hebben nog 12 heerlijke jaren met elkaar gehad.
En ik weet zeker dat het de gelukkigste hond van de wereld was maar vorig jaar kwam zijn leven tot een einde hij kreeg de ziekte van menieren wat heel erg apart was , want dat heb ik ook.
bobby kreeg alleen zo,n erge aanval die niet meer overging hij gaf het zelf op op een dag.
Ik zag aan hem dat het klaar was en dat zijn leven daar moest eindigen.
In mijn armen en heel rustig en vredig is hij ingeslapen.
en overgegaan naar een andere wereld, waar hij misschien al die straathonden die niet de mazzel hadden; die hij heeft gehad, te vertellen dat er zoiets als liefde is op de wereld.

Soms als ik de honden binnen roep roep ik nog zijn naam zo verweven waren we en dat zijn we nog, alleen nu op een andere manier.

Friemel de eerste der terroristen

Zeven jaar geleden kreeg ik een telefoontje over een minipaardje met koliek.
Ik was snel ter plaatse en er lag in een heel groot stuk onbegroeid en kaal land Een pony.
Ik kon vanaf afstand al zien dat hij erg veel pijn had stuiptrekkend met zn beentjes lag hij te worstelen met de vijand in zijn buikje.
Rennend ernaar toe bleek zijn angst voor mensen te overwinnen stond op en ging ervan door.
Maar dat had hij mij nog niet ontmoet.
het werd een ware klopjacht want ik was niet van plan om op te geven.
Maar heb hem toch later even tot rust laten komen.
Nou is beweging voor een koliek patient goed maar dat hij zo bang voor me was leek me nou niet bepaalt bevordelijk voor zijn buikje.
Een half uur verder , weer het land in en hup op jacht, vang de kleine patient.
nou kan ik erg goed met paarden omgaan dus kon hem al snel vanaf dichtbij benaderen.
En ergens heb in een soort van 1, 2, 3 in godsnaam, een duik genomen.
Maar de kleine terrorist in opleiding was iets sneller en het enige wat zich nog tussen mn handen bevond was een stuk staart.
Vasthouden dan maar!.
Ik was nog nooit op een skivakantie geweest ,al heb ik wel in mijn tijd in griekenland aan waterskieen gedaan. Dit was vergelijkbaar, maar dan land skieen op mn buik ,achter een pony aan.
Elke bult en elke richel in dat land heb ik gevoeld intens beleefd zeg maar en realiseerde me ineens hoe erg ik het er mee eens ben dat weilanden geegaliseerd moeten worden.
Mijn ellebogen, buik, knieen en dergelijke voelde ik al niet meer door de enorme kneuzingen, laat staan van de delen die ik nog wel voelde.
Maar ik had maar een kans hem te vangen en dat was deze, er werd dus niet losgelaten.
Vanuit de verte hoorde ik wel iets van kreten ‘laat los’ en zo en ‘oh laat toch los’, maar niets daarvan.
Als een karper aande hengel, al was het discutabel wie in dit geval de karper, dan wel visser was hield ik vol.
Dat kleine mormel, na me alle hoeken van het land te hebben laten zien! ging hij doodleuk stil staan en keek me aan met een blik, ‘van heb je genoeg gehad, of nog een rondje”.
Rollend met mn ogen van zo in de maling te zijn genomen had ik hem al snel een halstertje om.
Lopend zijn we naar mn huisje gegaan.
Al was het het meest getemde paardje van de wereld zo liep hij braaf met me mee.
IK kan het me verbeelden maar die triomfantelijke blik in zijn ogen heb ik daarna nog vele malen gezien, en het was altijd in situaties dat ik er dan wel blauw en gehavend of belabberd ervan af kwam.
Dat was ook het moment dat hij gedoopt werd in friemel terrorist.
Thuis kennis gemaakt met de ander paarden , prima hoor, Friemel laat zich de pis niet lauw maken, en daarna op stal.
Hij was nog niet lekker en zijn buik zat hem aardig in de weg.
Maar alles leek goed.
S, nachts ging het weer helemaal mis. Zware koliek ditmaal zo erg dat hij me liet helpen en ik hem vast houden kon en troosten.
De dierenarts gebeld, dit zou een lange reeks aan consulten van de dierenarts inluiden!.
De klein schat had een verwaarloosde darm en worminfectie, en was heel erg ziek.
In de dagen, weken, maanden die zijn herstel hebben geduurt werden we de dikste vrienden, al bleef het een vreselijke plaaggeest.
Maar friemel werd beter, en zag er prachtig uit en werd speelser en speelser.
Zijn angst voor mensen was hij inmiddels ook helemaal kwijt, na die nachten in mn armen en de goede zorgen van de dierenarts.
Kwam het moment dat hij weer terug moest naar zijn rechtmatig eigenaar.
Maar dan kende ik friemel nog niet, ik kreeg hem simpelweg het erf niet af, en vergis je niet die ienie mini paardjes zijn sterk.
We hadden het dus nog maar even uitgesteld om terug te gaan naar zijn oude baas.
Naarmate de dag van vertrek dichter en dichter bij kwam, werden we allebei triester en triester.
Ik wilde hem niet meer missen.
Toen kreeg hij weer koliek en deze keer zo erg dat het bijna afgelopen was, we hebben hem bij de dood weg moeten halen en uitgebreid onderzoek volgde, met echo,s foto,s en de hele reutemeteut.
Bleek dat zijn buikje en darmen plus bekken zo beschadigd waren dat hij alleen met uiterste zorg nog een kans had op een volwaardig leven.
En daar had de rechtmatig eigenaar geen zin in en er het geld niet voor over.
Hoe buikpijn een pony gered heeft, hij mocht bij me blijven als ik tenminste nooit kwam zeuren om geld of vergoedingen van de dierenarts.
Die belofte heb ik plechtig gedaan. En me eraan gehouden.
De eigenaar vertrok en friemel en ik keken elkaar eens aan.
En verdomd als het niet waar is, ik heb die kleine Friemel ervan verdacht zijn laatste koliek aanval in scene gezet te hebben.
Tevreden draaiden we ons om en liepen huiswaarts.
Thuis ook voor Friemel

ik had gezegd dat ik het verhaal van Dee Deezou vertellen.
maar dat gaat nog niet ook al is ze allang geleden overleden, sommige dingen liggen nog gevoelig.ik ben er over aan het broeden en als ik uitgebroed ben deel ik het met jullie.
daarom nu eerst fabio. het kado!!!

Fabio

Fabio is een soort hond waar een mens alleen maar van kan dromen, fabio houdt namelijk alleen en dan ook alleen maar van mij, en van niemand anders.
aangezien ik niet in een tijdsbestek leef als de meeste mensen kan ik niet exact zeggen hoelang fabio nu bij me is in ieder geval een jaar of 5.
ik had grace het verhaal wat ik eerder heb verteld geadopteerd en dat ging boven verwachring goed omdat grace heel erg moeilijk te plaatsen was met haar enorme trauma.ik had nog steeds contact met de stichting honden in nood over grace.
tot ik gebeld werd op een dag door een vrouw van de stichting.
na veel vijfen en zessen vroeg ze me of ik wilde proberen om fabio een thuis bij mij te geven.
fabio had al een aantal gezinnen versleten.en nergens ging het hij was vals en ook heel erg vals.ze zaten met hun handen in het haar omdat die hond zoveel had geleden dat ze het hen zo zouden gunnen om een thuis te vinden.helaas was er nog maar een oplossing en dat was een spuitje want een valse hond kan niet.
natuurlijk wilde ik nee zeggen ik had al 5 honden en natuurlijk zei ik ja.ik kon alleen niets betalen het kost namelijk 205 euro om een spaanse hond te adopteren, maar dat was geen enkel probleen als ik het maar wilde proberen met fabio.
de dag dat ze hem kwamen brengen heb ik met alle honden hem buiten het hek opgewacht buiten het territorium leek me een goed idee voor allemaal.
fabio sprong uit de auto gaf een enorme grom en ik hem een duw met mn been, zo van dit flik je hiet niet.
de verkering was aan en is nooit meer uitgeweest, hij houdt van mij en ik van hem.
toen ik liet merken dat ik de leider van de roedel ben voelde fabio zich voor het eerst veilig en geborgen en hij uit dat door een extreme vorm van trouw aan me.
meelij met degene die aan me komt en me zeer doet hij vreet ze op.

Selsa

vroeger toen moniuek en ik klein waren hadden we opaarden de een heette claudi de ander selsa zij zijn er al lang niet meer maar hun namen net als de herrinering aan hun wel.
een jaar of 10 geleden zou ik met de kinderen van moniekl een dag naar een pony camping
en waarom weet ik niet meer maar ik had 600 gulden bij me.
zat gewoon nog in mn beurs.
afijn het was ergens in oost groningen dus het was nogal even rijden.
de tijden waren toen iets beter en ik had een tom tom dus zo gevonden.
daar angekomen zie je toch wat mij eigenlijk tegen staat dat paarden misbruikt worden en totaal murf en afwezig worden door al die horken die er op springen niet kunnen rijden en vaak niet eens beseffen dat het een levend dier is waar ze op zitten.
ik heb even een fjord proberen te rijden maar zelfs contact maken was niet mogelijk zo ontzettend afgestompt.
ongelovelijk dat we ons te weinig reaqliseren dat dieren ook een psuche hebben een ziel.
en dus gevoelens.
ik ben dus maar gewoon in het zonnetje gaan zitten en me een beetje afgesloten, want je kan het niet veranderen. en ze kregen tenminste goed te eten.
de gene die ons uitgenodigd had kon goed met de eigenaar van de camping opschieten en die kwam dus bij ons zitten.
het gesprek kwam al snel op mijn dierenspul, en mijn mening dus over zijn dieren spul.
ik kreeg erg nare sensaties bij die man, maar das een ander verhaal.
ik vroeg hem of er ook eentje was die hij wel weg wilde doen ( niet geschikt was voor zijn ponyescortburo).en ja er was een merrie beleerd en wel maar een beetje te veel karakter.hij liet haar ophalen zodat ik haar kon bekijken.
pats herkenning ik wist het we kenden mekaar ik had haar eerder ontmoet.
en ik wilde dat ze thuis kwam ( klinkt vaag en dat is het ook)
ik had geld en hij wilde meer geld.
maar zik had zoveel en niet meer, en ja money talks zeker contant.
gekocht!.
de volgende dag zouden ze haar brengen, ik had zelf geen trailer en dat was bij de prijs inbegrepen.
ik kon die nacht niet slapen, had het gevoel dat mn kind alleen ergens op de wereld was en snel naar huis moest komen.
de volgende dag om een uur of 8 s, ochtens kwamen ze aan rijden met de trailer.
wow mijn merrie stapte uit, liep op mij en claudi af heeft niet eens meer achterom gekeken en was thuis.
pas later ben ik gaan kijken hoe oud ze was enz.. dat intereseerde me in het begin helemaal niet.
een ding is zeker dat dwarse karakter waar over geklaagd was heb ik nooit ietrs van gemerkt ze is het liefste paard van de wereld ( samen met alle anderen natuurlijk).
en heel erg makkelijk in de omgang. sterker nog ze is heel erg slim, mijn beetje dochtertje is later met haar naar de les gegaan op de manege en selsa leert snel en is pittig maar betrouwbaar.en een heel erg goeie vriendin voor claudi.

ja, Grace

haar naam is niet voor niets grace, ze is een van de meest charmante honden die ik ooit gezien heb.
nu alweer 5 jaar geleden had ik op een dag goed verdient.
en ik was blij met de wereld, dus wilde ik iets terug doen voor die wereld.
ene waar 4 honden eten kunnen ook 5 eten.
het moest de meest zielige hond worden die er was, die ik met al mn liefde heel erg gelukkig zou maken.op internet gezocht naar zielige honden honden die dringend een warm en liefdevol thuis nodig hadden.ik kwam uit bij acedogs, een stichting die sp-aanse honden naar nederland brengt.jezus wat een verhalen en ellende en wat een magere honden wat een misbruik en ellende en wat een vreselijk land voor honden.maar hoe kies je een hond, ik wil ze allemaal redden, en het kost toch nog een dikke 200 euro dus kon het er maar 1 worden, ik kon niet kiezen ik wil niet voor mooi of lief of betrouwbaar gaan. ik wil gewoon iets doen.
ik heb nog zoveel monden te voeden dus 1 hond.je kon op een lijst met namen klikken zonder foto.
en ik heb gewoon blind geklikt. op grace.
een mail gestuurd en pas na mn aanvraag op de foto geklikt, eerlijk is eerlijk ik was al verliefd voor ik haar zag wist dat het om een teefje ging die zeer ernstig mishandeld was.ze was door de spaanse politie in beslag genomen dus het laat zich raden hoe ernstig.
maar toen ik de foto zag viet ik van mn stoel zo mager zo angstig maar zo mooi.
ik ben gewoon gaan bellen met spanje ik wilde haar meteen niet nog weken wachten.het fantastische nieuws dat ze al in het vliegtuig naar nederland zat maakte me gek.
de volgende dag kon ik haar ophalen.
met een vriendin heen gereden en in mn armen genomen en op schoot gehad tot ik thuis kwam.
grace is heel erg getraumatiseerd tot aan de dag van vandaag kan je haar niet zo maar knuffeken ze blijft angstig.
behalve en dat is best grappig in bed daar kruipt ze zo dicht mogelijk tegen me aan en blijft ze ztijf tegen me aan liggen tot de ochtend.
de eerste weken dat ze er was moest ze een tuigje om en aan de rien buiten.
dit soort honden zijn zo bang dat ze gaan rennen nooit meer stoppen en gewoon doodgaan onderweg.
maar na een aantal weken en met hulp van de andere honden kon ook grace los in de tuin.de kilos vlogen eraan en langzaam kwam ze tot rust.
heel veel mensen onderschatten het adopteren van zulke getraumatiseerde honden. zon hond heb je zeker in het begin niet voor je eugen plezier. en het vergt heeft veel tijd om ze weer te leren vertrouwen.grace is nu een gelukkige hond maar er zal altijd een stukje angst in haar blijven zitten.gelukkig niet als ze in bed ligt dan is alles goed, dicht tegen me aan en heerlijk warm.

grace.
hoe grace bij ons kwam wonen

vervolg yzir

het probleem met baby paardjes is net als met mensen en eigenlijk alle zoogdieren.ze hebben de biest ( eerste melk) van de moeder nodig om de antistoffen binnen te krijgen en dat was met yzir niet meer mogelijk. nou is daar een oplossing voor: de dierenarts tap een litertje bloed af van de merrie moeder laat dat een nacht bezinken en dat word dan vervolgens de volgende dag middels een infuus aan de kleine gegeven. dus mams moest op de trailer en naar de dierenartsen praktijk. dat bleek nog niet zo simpel want het veulentje kon niet mee te veel strees en te koud, maar het is erg moeilijk een pony van haar baby te scheiden dus dat was een klus voor een volhouder, ik dus.
maar het lukte en het afnemen van bloed ging vrij gemakkelijk.weer in de trailer terug naar huis en weer de slaapkamer in bij haar kindje.ze vond het best de honden lagen op een gegeven moment ook gewoon naast het veulentje en de moeder stond er mooi naast te knabbelen aan haar hooi.
het voeden van yzir ging gemakkelijk gewoon met een trechter in de maagsonde warme melk in gieten.
ergens ben ik ook omgevallen van de slaap de stress en de zorgen en ben erbij gaan liggen, het waren heel erg intensieve uren, dagen zo. zo samen en zo intens, die kleine haar moeder ik de honden de katten .
haar infuus met antistoffen was klaar en werd aangelegd. ik had yzir naar mijn atelier gebracht waar ze op de bank lag want dan kon haar moeder in de tuin grazen terwijl ze dicht bij haar baby was. we zullen nooit weten waarom het mis ging en wat er precies gebeurde maar moeder merrie kwam ineens binnen en drukte zich tegen haar veulen aan, ik ook puur uit instinct. yzir hinnikte heel zachtjes en drukte haar neusje tegen me aan. ik heb het infuus eruit gehaald en de maagsonde. geloof me na al die jaren zieke dieren opgevangen te hebben, en er weet ik veel ,te zien, voelen sterven, weet ik het als een dier gaat sterven, en ik wilde dat ze puur stierf zonder poespas in mijn armen dicht bij haar moeder.
heel zacht gleed ze weg, geen pijn meer, heerlijk slapen en naar de andere wereld. op het moment dat ze stierf hinnikte haar moeder hartstochtelijk en wreef met haar neus over de kleine. toch wist ik ,dat ook zij het accepteerde en haar veulen liet gaan.
ik heb de paarden allemaal de kans gegeven afscheid van de kleine te nemen en heb het veulentje zo lang laten liggen bij de kudde tot de geur van de dood kwam, pas dan accepteerd de kudde dat het weg is en niet meer eigen! pas dan komen ze niet meer steeds even bij de dode. heel natuurlijk en heel mooi.
toen ze dood was kon ik haar eens goed bekijken ze had een ernstige vergroeing aan haar voorbeentjes ze had geen volwaardig paardeleven kunnen leven, het was beter zo, maar nu nog huil ik als ik er aan denk, zo klein zo lief en zo kort. ik zeg weleens ze was te teder voor dit leven en zoals ik haar moeder weer terug moest geven aan de eigenaar ( met pijn in mn hart) zo had de kleine ook weer weg gemoeten, en ze had geen toekomst gehad.
ze heeft me heel veel geleerd over het leven en over sterven over accepteren en vooral over liefde, echte liefde is loslaten en dat laten gebeuren wat het beste voor die ander is, en dus niet voor jezelf.haar moeder die geen naam had heb ik de naam van haar veulen gegeven en ik weet niet waar ze is, ik hoop dat het goed met haar is, dat hoop ik echt. ik kan niet alles redden was het maar waar.

Yzir een kado voor 3 dagen

ik werd gebeld er was een veulen in het land geboren in een kudde shetland pony,s. of ik wilde kijken. ja dat wilde ik wel, niet dat ik van het soort ben die dol is op klein, kleiner, kleinst, maar ben wel van het soort die graag weet dat moeder en kind het goed maken.
dus, het was vlakbij erheen. aangekomen was er geen babypaardje te bekennen. uit ervaring zoek je dan de sloten en vaarten af een paard wil graag ergens tegen een rand afscherming of iets bevallen. zoeken en inderdaad er lag een baby in de sloot.
paniekfabriek als ik ben sprong ik in de sloot en tilde dit kleine stoere prachtige wezentje in mn armen op de kant. stopte haar onder mn jas, trui en wat ik al niet aan had en probeerde ondertussen de moeder merrie gerust te stellen, je baby is veilig. mamamooie pony met duizenden vlekjes een paar vergroeide hoefjes en verder een een al moeder instinct duwde hinnikend tegen me aan en besnuffelde haar veulen.
het veulentje was onderkoeld en moest snel iets warms te drinken hebben en moeder was zo gestressd dat melken geen optie was, hup snel mensen gebeld voor poeder melk., ondertussen veulen onder mn kleren.de melk kwam en we probeerden haar te laten drinken maar ze was te zwak en te moe en koud. dierenarts gebeld om een sonde in haar maagje aan te brengen om de melk te geven. stop norma het is hier koud en thuis is het warm, pony moeder in de auto, baby pony in de auto en naar huis.
ponymoeder naast het bed en de baby heerlijk in bed.
mama heb ik eerst maar eens dik gevult met bix en appels, zij had een zeer zware nacht gehad en de baby had inmiddels een sonde in haar maag zodat we direckt konden voeden.so far so good. natuurlijk hecht je je meteen en natuurlijk kan ik geen afstand houden enzo. ik sloot ze in mn armen en in mn hart en in mn bed. alles leek goed te gaan. mams en yzir werden rustig en doezelden wat! mooi, puntje voor ons
word vervolgd

vervolg norir komt thuis

we hadden op route planner gezien dat het een rit van 2 en een half uur ongeveer zou worden.
ik was zenuwachtig en opgewonden tegelijk, ik had zo,n zin om norir eindelijk in mijn armen te kunnen sluiten.
panne was minder vrolijk hij had doorgezakt de avond tevoren en had een stevige kater, en ik maakte hem dol met mijn gekwebbel, maar net op het punt als we echt ruzie kregen draaide hij weer bij.
saillant detail was dat we de trailer van de plaatselijke slager hadden geleend, en laat dat nou net de bedoeling met amor/ norir zijn geweest de slacht. maar niet meer ik was onderweg om hem te redden.uiteindelijk hebben we er vier en een half uur over gedaan om daar te komen en diverse ruzies en nog meer sms van de duitse telecom aanbiederdie ons welkom heette in duisland aangezien we steed verkeerd reden bij de grens.maar toen waren we er eindelijk en kon kennis maken met norir en zijn eigenaars om privacy redenen kan ik niet precies vertellen wat er mis was gegaan in dat gezin, duidelijk was dat norir de prijs daarvoor betaald had.
mager zielig en onder de parasieten stond hij daar, maar ik vond het het mooiste jonge paard wat ik ooit gezien had , norir was erg bang en die knuffels die ik voor hem in gedachten had daar zoui ik mee moeten wachten. eerst maar in de trailer en op weg naar nederland. de terugweg was nog dramatischer dan de heenweg de benzine raakte op en we konden nergens tanken dat met een paard achterin en nog zo,n 200 kilometer te gaan was bepaald niet een geruststelling.op tijd konden we nog tanken en ergens in de nacht kwamen we thuis aan. ik was de hele dag weggeweest dus waren er hier kennisen die de kudde thuis op stal zou zetten, het is namelijk geen pretje om met een nieuwe hengst door een hechte kudde te wandelen. helaas waren ze dat vergeten en het werd een waar rodeo spectakel norir langs de kudde in zn stal te krijgen. ik heb me aan zijn halster vastgeklemd en heb me gewoon mee laten sleuren. maar alles liep goed af en norir was thuis.
de volgende dag in het licht bleek pas hoe ontzettend verwaarloosd hij was darm infectie vergroeiingen in rug en benen en een hoofdwond die bedekt was geweest door zn manen maar nu zichtbaar werd een enorme v aan vel hing los tussen zn ogen.
het was heel erg moeilijk hem te behandelen omdat hij angstig en wild was, het heeft me heel wat dagen met spierpijn opgeleverd om hem te wassen ontwormen en zn wonden te verzorgen, maar in die tijd kwamen we ook steeds dichter bij elkaar en leerde hij me te vertrouwen, nachten heb ik bij hem geslapen dat hij gewoon instorte en ging liggen en ik dicht tegen hem aan kroop om zacht voor hem te zingen. norir werd dikker gelukkig en zn huid begon weer te glanzen, maar het mooiste was er kwam weer licht in zn ogen en langzaam ontstond de band met de rest van de kudde.na een aantal weken was hij volwaardig lid ontdanks zijn hanicaps, en toen ik op een gegeven moment door het raam naar de bak keek was hij aanhet spelen met friemel een ini mini shetland van de kudde en meneer kon dus steigeren ontdanks zn vergroeide rug en en heupen en knieen. vandaag heeft norir een leidersfunctie in de kudde en voed de veulens mee op. is sterng doch rechtvaardig en het is maar goed dat norir dat doet want ik ben veel te lief en vind het moeilijk straffen uit te delen gelukkig is norir een echte man en heeft daar geen moeite mee.zijn beste vriendin in de kudde is tank een fjorden merrie, die ook haar verhaal heeft die twee houden harstochtelijk van elkaar.en met nieuwkomer lars onderhoud norir een band en een soort positieve rivaliteit; wie is de grootste hengt.
norir heeft psychisch geen enkele last van zijn misvormde lichaam en is gewoon een volmaakt volwaardig paard, en de beste vriend die een mens zich wensen kan

Thuis

6 jaar geleden kreeg ik een foto onder ogen gedrukt van een paard.
hij was op internet gezet, er werd een huis voor hem gezocht, de aanblik van Amor was vreselijk, mager zn botten staken uit en zn rug een letterlijk dieptepunt. met een mistroostige blik in zn ogen zat die foto me aan te staren.
wie wil dit paard! niemand dus, zelfs de slager niet want er zat geen vlees aan.
het beeld liet me niet los, Amor liet me niet meer, los het was alsof ik mn kind terug zag die ze me hadden afgenomen, ik wist het hij hoorde hier! bij mij en bij de kudde.
ik belde3 met die mensen die hem hadden en voelde dat er iets was, iets wat ik pas later begreep. hier was van kwade wil geen sprake, alleen van niet weten wat te doen en hoe te zorgen voor.
vastbesloten was ik om Norir!!! zijn nieuwe naam voor zn nieuwe leven naar normas universum te halen, en hem het gelukkigste paard op aarde te maken.
klein probleempje hij stond in duitsland een pokke eind hiervandaan.
ik droomde zelfs over hem en heb afgesproken dat ik hem op zou halen, maar hoe, hmm daar moets over nagedacht worden.
in tussen tijd bouwde ik een nieuwe stal en zong alvast liedjes voor hem zodat hij zou weten dat ik er was.
praate erover met de kudde dat Norir thuis zou komen.
na een aantal dagen lukte het een trailer te lenen en mijn beste vriendje panne en ik gingen op pad richting duitsland, richting Norir
word vervolgd

in normas verhalen zal ik jullie mee proberen te nemen naar mensen en dieren waar iets mee gebeurt is dat was niet altijd vrolijk en blij maar wel altijd leerzaam en ontroerend.
over beltane bijvoorbeeld een paard wat in mn armen gestorven is.
of over een meisje het meisje van lord die door het contact met een hond en later een van mn paarden de wereld en haarzelf weer vond.

19 jaar geleden woonde ik in griekenland, danste en zong, dat was mijn werk, overdag reed ik vaak paard op Panpan, het paard van een vriend die bij een manege stond.
op een dag maakten we een buitenrit en reden langs de stort.
Daar vonden we een veulen misschien een halve dag oud.
ontzet keek ik naar dat kleine lichaampje wat lag te bakken en te sterven in de zon, en rende naar haar toe, ze leefde en wilde leven. Opgetild en meegenomen heb ik haar.
dit kleine koffiebruine merrieveulen.
bij de manege aangekomen op zoek gegaan naar melk en haar gevoed ze dronk en dronk. En ik dronk ook ,ik dronk de aanblik van deze fragiele schoonheid en ik zweerde op alles wat me liefheeft; dat ik haar zou redden,
haar nooit meer alleen zou laten en zou zorgen dat het grote verlies van het recht op een moeder gecompenseert zou worden door een leven bij mij, gevult met liefde.

ze heet Claudi vernoemd naar mijn paard van vroeger en is nu 19 jaar van koffiebruin naar sneeuwwit gekleurt en al die jaren ben ik 1 keer 3 weken bij haar weggeweest, en door haar ben ik normasuniversum.