Waarom ik dit doe

Waarom Normas Universum

Veel mensen vragen me waarom ik dit doe.
Waarom ik elke cent en al mijn tijd steek in het opvangen van dieren. Nooit iets nieuws kan kopen voor mezelf. En nooit eens een dag van huis weg kunnen. Altijd en elke dag zwaar werk verrichten. En altijd meteen weer vieze kleren. Elke dag de zelfde laarzen, met stalen neuzen ( 7 keer gebroken tenen was genoeg). En zoals sommige mensen zeggen, altijd naar dieren ruiken ( zij zeggen stinken) Het belangrijker vinden dat de stallen droog zijn dan mijn kamer.Waarom ik een koe genomen heb en varkens. En waarom ik dus nooit op vakantie kan. En nooit een dag vrij heb. niet eens een dag gewoon ziek kan zijn, of als ik dat wel ben gewoon door moet gaan en niet in bed kan blijven liggen.
Het begin van mijn universum is me eigenlijk gewoon overkomen.
Doordat we claudi vonden als veulen en mee naar nederland namen, heb ik geleerd verantwoordelijkheid te nemen als je de belofte doet: ik zorg voor jou. Elke blik en elk gebaar wat een dier maakt als hij gelukkig is, ervaar ik als een enorm kado en compliment. Plus dat ik weet dat ik iets terug moet doen, hoe klein ook, aan het leed wat dieren aangedaan word door ons mensen.
Zij hebben er niet om gevraagd om gedomesticeerd te worden. Dieren hadden ons niet nodig, toen de natuur nog de baas was. Een kat is van origine een erg wild dier, Wij mensen vonden ze zo leuk als huisdier, en hebben met hun soort en genen om lopen knoeien. En nu kunnen ze niet meer buiten de mens. Maar diezelfde mens neemt niet de verantwoordelijkheid om verder voor ze te zorgen. Ze worden op straat gesmeten en steriliseren is te duur. Dus de jonkies die er komen zijn ook aangewezen op zichzelf.
Met honden het zelfde verhaal ooit trotse wilde jagers, nu als ze mazzel hebben huisdier en als ze dat niet hebben, een hondeleven.
Paarden de grote grazers van de wijde vlakten, het zelfde verhaal, ingelijfd door de mensen voor het werk en vermaak.
Er is geen natuur meer waar geen hek omheen zit in europa, en toch worden de dieren aan hun lot overgelaten in de winter. Een hek is meer aanwezig in de natuur dan een boom. Alle grond moet wijken voor de mens.
De natuur word steeds verder terug gedreven. Er is geen vrijheid voor dieren meer om te leven zoals bestemd was. Wij hebben ze afhankelijk gemaakt, Dus wij moeten voor ze zorgen.
Ik geloof nog in het wilde dier, ik train mijn paarden niet, ik ga met hen om alsof ik een meerdere ben in de kudde.
Ik geloof niet in kunstjes.
Maar waar ik wel in geloof is een collectief onderbewustzijn, en een dierenhemel. dieren hebben geen taal zoals wij maar kunnen in complete groepen denken, en daar hoeven ze niet ens voor bij elkaar te zijn. en zeg nou zelf iemand moet toch aan die miljoenen varkens  koeien schapen kippen geiten enz.. die elke dag respectloos afgemaakt worden voor consumptie vertellen : dat er zoiets als liefde is op de wereld.
Ik heb 2 varkens, ik heb er totaal 6 gehad. Een van hen,  Nuna,  is overleden aan een ontstoken hartklep nadat ze eerst spontaan een poot had gebroken. Varkens worden gefokt op vlees en niet op sterke botten die zijn hun hele leven lang ( plus minus 6 maanden die ze leven ) broos en breken vaak spontaan hun benen en krijgen hernias wat ontzettend pijnlijk is. Nuna was een slachtvarken en is vredig en heel warm in mijn armen overleden. zij kan daarboven vertellen dat het ook anders kan. ik heb heel veel dieren zien en voelen sterven, ik vond het altijd een eer om er bij te mogen zijn. het is samen met geboorte toch het meest intieme wat je kan delen. al mijn dieren die er niet meer zijn hebben over het algemeen altijd op me gewacht met sterven.
Dat is soms heel erg zwaar, mijn verdriet is altijd enorm ( een kennis kwam hier de ochtend na het overlijden van dee dee mn hond en vroeg of norma ook thuis was, herkende me niet ).
Maar wat uiteindelijk bij je blijft is de sterke emotie van iets kunnen geven op het moment dat het het nodigst is : liefde en warmte. Zelfs aangereden hazen die nog leefden en in mn armen stierven zag ik de rust in de ogen komen. En dat is een heel groot en intens kado. Of het lotsbestemming is of niet, vaak heel vaak ben ik net in de buurt als een dier in nood is of stervende.
Zo werd er voor mn ogen een poes aangereden, ze leefde nog. Auto scheur in de berm, poes opgepakt dierenarts gebeld, ik kom eraan. Maar ik zag het hoefde niet meer, heel zacht heb ik haar in mn armen tegen mijn hart aangedrukt, zo stierf ze.
Niet alleen en eenzaam maar warm en veilig. Vreemde poes maar ineens van mij. Alles wat bij me woont is met een heel explesiete reden hier, en ik ben een doorzetter en vreselijk trouw.
wat beloofd is is beloofd!
Tot de dood ons scheidt.