Dagboek 2014

Maandag 10 maart.
Het nut van levend zijn.

 

Het waren enerverende dagen, spannend en geweldig, veel vreugde en ook veel vragen.

Waarom ik naar een nieuwe locatie wil, ik zal het proberen uit te leggen, verder kun je natuurlijk het boek Norma’s universum lezen om een kijkje te nemen in mijn primitieve levensomstandigheden.

Gisteravond werd ik wakker in een ambulance die me naar het ziekenhuis reed, meer wist ik niet,  ik heb ongeveer 45 minuten in een zwart gat doorgebracht , Anton en de dieren grote schrik aangedaan.

Later bleek dat er meer mensen zijn geschrokken,  te weten de hulpverleners van de ambulance, het is namelijk niet gemakkelijk om mijn huis binnen te komen en onmogelijk om een brancard binnen te krijgen, ze moesten door het sprookjesbos van de vogels en de honden, varkens en poezen,  en laveren tussen de vijver en de takken in mijn slaap kamer, de gang is al onoverkomelijk laat staan de volière.

De volgende hindernis waren de honden, die letterlijk tot de tanden gewapend niemand maar dan ook niemand bij hun hoeder en verzorger (lees mama) wilden laten.

De gewonden vielen mee, wel hebben een paar honden een geknakt ego, Anton heeft ze de keuken in kunnen krijgen zodat ze met me aan de slag konden.

Zelfs mijn kleine pup was bereid alles te geven om me te beschermen, tranen van ontroering en diepe liefde toen ik dit hoorde.
toen ik bij kwam zat er een meisje naast me in de ambulance die zakelijk allerlei vragen stelde, maar warm lief en vol mededogen was.

Ik wilde naar huis naar de dieren, zij kunnen niet zonder me, maar ik had even niets in te brengen , mijn argument ik ben wat moe ik heb het te druk gehad……. wat kleine lichamelijke chronische ongemakjes waar ik last van heb daar gelaten, mijn eigen stellige mening was ik ben oververmoeid.

 

Niet om geheimzinnig te doen maar wat er nu precies gebeurt is dat weten we niet,  wel dat ik na een aantal uren redelijk opknapte en nukkig eiste vrij gelaten te worden, ondanks het advies te blijven,  ben ik naar huis gegaan, de dieren hadden me nodig.

 

Ik heb veel gehuild, nee geen tranen van verdriet maar van ontlading, en van een diep weten dat het anders moet, dat ik stuk ga, en dat de dieren echt niet zonder me kunnen.

Loretta haar fantastische actie voor mij en de dieren was voor mij het moment om te durven dromen.

If you can’t sleep.   you can’t dream,  if you can not dream, you can‘t visualize,  and if you can’t visualize, you will never be able to realize.( n.m)

 

De dieren hebben me nodig, en ik heb me nodig, tijd om te durven dromen , van een makkelijker leven, waar als ik weg zou vallen anderen het voor me op zouden kunnen pakken.

In mijn boek schrijf ik dat ik ontdekte dat ik niet onmisbaar ben, maar wel werd gemist, helaas ben ik op deze locatie wel onmisbaar, want er is niemand die dit vol zou kunnen houden.

Ik tot mijn schrik ook niet meer.

Het zal even een paar dagen duren voor de honden weer helemaal de oude zijn, het heeft enorm veel impact op ze gehad te zien dat ik het huis uit gesleept werd ( die brancard paste echt niet).

Maar ze zijn al van zoveel oude wonden genezen dat we met liefde knuffels en aandacht weer opknappen, allemaal, ik dus ook, want de dieren hebben me nodig.

Liefs Norma en de Dieren

 

2014

begin februarie

Dit heb ik erover te zeggen,

 

Na onderhand talloze brieven , telefoontjes en berichten gehad te hebben,die allen een eenluidende mening over me hadden ( niet zo best), is mn ego gelukkig weer onder de nullijn zoals het hoort.

Dat ik in mijn stukjes vaak ik zeg, komt eigenlijk niet omdat ik zo,n groot ego heb , maar omdat de schrijfselen meestal over mijn leven, mijn missie of mijn kleine universum gaan.

En omdat ik natuurlijk geld bij elkaar probeer te bedelen om mijn missie voort te kunnen zetten, ik hoop dat jullie je voor kunnen stellen dat ik voor mijn eigen stichting werf.

 

De hulpgoederen voor de betreffende goede doelen worden allemaal netjes ter plekke afgeleverd dan wel opgehaald, en zijn dus niet voor mijn honden bestemd, maar voor Roemenie. Evenzo als de stortingen daarvoor gebruikt worden om de honden vrij te kopen en naar Nederland te laten klomen.

 

 

Hier komt ie, ik vind het fijn dat zoveel mensen zo enorm bemoedigend en positief op mijn fotos en stukjes reageren, ik word heel blij van lieve en leuke teksten onder de foto,s.

Ik voel me getroost door de hartverwarmende dingen die jullie schrijven als ik een dier moet verliezen, en de beterschapswensen voor de zieken vind ik heerlijk.

Ik voel me niet meer of minder dan een ander, en zeker niet belangrijker, verder ben ik ongelofelijk trots op de mensen die zich voor de wereld en de dieren inzetten, de één zet zich in voor dolfijnen, de ander voor slachtdieren, de ander weer daarvoor enz… punt is dat we proberen een keten te worden samen, ergens naar toe gaan met zijn allen, elk een radertje in het geheel deze wereld te helen.

 

Hoe groot of klein je het doet maakt eigenlijk niet uit, als je het maar met hart en ziel doet, en de grenzen van je kunnen zoekt, uit de comfortabele zone stapt. En dat laatste wil ik wel graag benadrukken.

 

We krijgen allemaal met verdriet afwijzing en negativiteit te maken, helaas is dit niet te vermijden, maar de keten word sterker, het bewustzijn groten, de wereld empathischer.

 

Ik voel me gezegend met de hulp en de liefde die ik mag ontvangen hier van de meest geweldige mensen die er zijn, want natuurlijk is het geen sprookje ook al lijkt dat soms zo op de foto,s.

Het is hard werken op een terrein wat eigenlijk niet aan zijn functies kan voldoen, maar het is een goed en eerlijk leven.

En een leven met een doel.

En in dat doel zijn we ons als bewuste mensen aan het verenigen, en onze boodschap is duidelijk.

Een betere wereld begint bij jezelf, en nergens anders.

Hoe een ieder dat voor zichzelf invult kan niemand anders bepalen, maar de kennis is een toestenbord away, geen excuses meer, we wisten het niet, hoe konden we het weten.

De wereld is dankzij de technologie praktisch een dorp geworden, waar we bijna letterlijk bij elkaar naar binnen kunnen kijken.

Alle informatie die een mens nodig heeft zich te kunnen realiseren dat het anders moet op deze planeet is slechts een zoekmachine away.

 

Ik had nu willen schrijven over hoe moeilijk ik het vind om de honden bij mij in de opvang weer te moeten missen als ze geadopteerd zijn, ik had willen schrijven over Fabio mijn hond die vandaag best een zware operatie had.

Over twee poezen in de opvang van een meisje wat terminaal ziek is en afscheid moet nemen voor dat ze sterft, omdat er in Nederland geen voorzieningen zijn dat terminale patiënten nog contact kunnen en mogen hebben met hun dieren.

Ik had kunnen schrijven over hoe leuk lief en schattig het varkie speelt met de honden enz….

Maar is dat niet één met hetgeen ik net over schreef, over je gevoel laten spreken en je verantwoordelijkheid nemen?

Over andere mensen in je leven toelaten en mee samen te werken?

Het risico te durven nemen afgeslacht en bekritiseerd te worden?

 

Veranderingen toe te staan in je leven, omdat “veilig” ook maar betrekkelijk is?

Mandela is niet meer, maar zijn woorden zullen nooit sterven, wees de verandering die je wilt zien in de wereld.

Samen.

Liefs Norma en de Dieren

 

 

december

Onderscheiden,

Hoe langer ik over het woord nadenk hoe troostelozer de betekenis word.

En is er ook een versie met lange of korte ij vraag ik me meteen af.

De Roemeense honden , die we succesvol naar Nederland hebben gehaald,  zijn er inmiddels een behoorlijk aantal, nog mooier is dat de meesten ook al een veilig en liefdevol thuis hebben gevonden.

De kosten alleen voor transport vaccinaties en sterilisaties en dergelijke kwam op 3300 euro, verder was er nog 600 euro gesponsord voor een transport heen met spullen en terug met honden .

Dit geld was er, dankzij jullie fantastische mensen die ons geholpen hebben de honden te kunnen halen uit die hel.

Verder is er voor 460 euro aan voer gekocht door mensen die direckt geld doneerden voor voer, en is er een enorme hoeveelheid spullen voer, verbandmiddelen, dekzijlen, kleden dekens enz… gebracht en verstuurd naar onze Roemeense helden daar.

Er was een restbedrag over van 530 euro, waar:  onder vermelding medische kosten honden…. de dierenartsen rekeningen van betaald zijn.

Helaas waren niet alle honden gezond en wel, natuurlijk zijn die honden bij mij nu, die maken geen kans meer om geadopteerd te worden, en mogen de tijd die ze nog hebben bij mij zijn.

 

Inmiddels ben ik erg gehecht aan ze geraakt, en het doet mij dan ook enorm zeer om straks afscheid van ze te moeten nemen.

Natuurlijk heb ik overwogen om jullie dit niet te vertellen, waarom?, nou omdat het vooroordeel zou kunnen ontstaan dat Roemeense honden allemaal wat mankeren.

Dit is pertinent niet waar.

Maar Minou en Mellow hebben allebei een ongeneeslijke ziekte, Minou haar hartfalen is enorm, en de toekomst somber.

We wilden ze al niet scheiden maar dat hoeft nu dus ook niet omdat mellow een aggresieve vorm van kanker heeft wat helaas niet te genezen is.

Ik hoop dat jullie me vergeven maar natuurlijk is geld wat gedoneerd werd voor de Roemeense honden ook naar deze kostenpost gegaan.

Immers ik heb hier nog zoveel dieren te helpen en te verzorgen zonder dat ik daar de financiële draagkracht voor heb.

 

Ook zelf heb ik een nare tijd achter de rug, de prikkels de  emoties  het was veel, ik wilde redden en redden en ging maar door, moeilijk om te stoppen.

Het zal inmiddels voor velen reeds duidelijk zijn dat ik niet de meest aangepaste persoon ben die er is.

Maar ondanks  al mijn gebreken en falen zo nu en dan,  blijf ik werken en helpen vanuit mijn kracht.

Het oordeel dat ik sneu of zielig zou zijn door wat voor omstandigheden of aandoeningen dan ook is onjuist.

Immers ik handel vanuit kracht, wat er ook gebeurt.

Dat ik mij terugtrek uit de wereld klopt ook niet helemaal, immers ik was pas de wereld ingestapt en heb een groot stuk van mijn privacy opgegeven om mijn missie te kunnen volbrengen.

Maar genoeg is genoeg zo nu en dan, en het vernemen dat er mensen achter mijn rug om privé meldingen maken over mij of mijn missie of de doelen waar het geld naartoe zou gaan heb ik als kwetsend, vals en gemeen ervaren.

Kom gerust eens langs op een vrijwilligersdag en oordeel zelf waar hier het geld naartoe gaat.

Met een hond in een rolstoel, eentje zonder achterpoten, eentje met drie poten, eentje die vergroeit en incontinent is, eentje met hartfalen en eentje met kanker, tja jullie zullen begrijpen dat er weinig tijd is voor mij de bloemetjes eens buiten te zetten.

Paarden zet ik wel buiten, 11 om precies te zijn, en ook weer binnen in een schone stal trouwens.

Idem dito met varkens en een koe, niet te vergeten de katten die hier  wonen en ga zo maar door, ik hoop toch zeker dat dit als een behoorlijk krachtige inspannende dagtaak lijkt, en er niet de indruk is ontstaan dat ik zit te verpieteren achter de fuchsia hier.

 

Verder zijn er door omstandigheden zoals het op het laatste moment terugtrekken van een adoptant nog een aantal honden onder mijn hoede gekomen, en omdat de ruimte hier verre van ideaal is heeft mijn grote steun en toeverlaat Martine Keizer daar de zorg en de ruimte aan gegeven.

Er zijn wel grenzen aan wat ik aankan, en er is veel onvermeld op de sociale media wat ik ook nog doe en regel voor dieren in nood.

Martine wilde dit volkomen belangeloos doen, maar  dat is voor mij onacceptabel, zij moet simpelweg voerkosten enz… vergoed krijgen, zij is net als mij een vechter voor dieren die dus nooit een cent heeft, en alle s aan de dieren geeft.

Maar door dat we 7l zeer moeilijk te plaatsen honden hebben heeft zij wel haar hele pension nu volzitten met zeg maar mijn honden, de Roemeense honden.

 

Volgend probleem is het afvalbak syndroom, inderdaad mensen die een hond nemen, er achter komen dat  deze honden behoorlijk getraumatiseerd  zijn, dus niet kwispelend in hun armen springen, en ze vervolgens weer weg willen doen.

Dit gaat niet alleen om Roemeense honden maar ook Nederlandse.

Ook daar weten ze martine en mij feilloos te vinden, tja en wie het grootste hart heeft zit op de blaren: wij dus.

Want alles kost geld .

 

De inzameling voor Roemenie gaat eigenlijk dankzij Maika on edge geweldig door, er kan volgende week weer een vol transport naar Roemenie,  het is hartverwarmend om te zien, dat in een tijd waar nieuws niet eens meer een dag duurt en binnen twee uurtjes oud word er nog steeds mensen aan ons denken en onze strijd te helpen.

 

Het jezelf onderscheiden van de menigte is niet een ridderorde opgespeld krijgen, het is doorgaan waar je grenzen al ver achter je liggen, boven je kunnen uitstijgen en doen wat nodig is ten koste van jezelf.

Het jezelf onderscheiden van je eigen patronen is realiseren dat er nog een grens is, de uiteindelijke grens van je kunnen, en daar weten af te remmen, en weer even ontdekken wie je ook weer was voordat al die adrenaline door je lijf bleef gieren.

Die grens heb ik nu bereikt, dat stapje is geen stapje terug, en is een tandje lager in versnelling.

Een minder gahaast ritme om ook zelf te kunnen blijven staan, om er te zijn voor de 14 honden die nu hier zijn, de paarden de katten enz.. maar vooral ook voor mezelf, en de mensen waar ik zo verschrikkelijk veel van hou.

 

Honden gaan weer gered worden, transporten weer geregeld, als er geld is, mijn dringende vraag aan u is dan ook om ons te helpen te blijven helpen.

Maar nu ga ik weer nachten slapen, en overdags werken.

De bijzondere tweeling Mellow en Minou hadden zich onderscheiden van de rest in Roemenie waardoor ze uitgekozen waren om naar Nederland te komen, naar mij.

Dit had dus niets met hun fysiek te maken, want immers ze zijn allebei ziek.

Dat speciale zit dus in de geest, de ziel, de kracht, de ogen, het doorzettingsvermogen van deze twee bijzondere dieren.

Niet omdat ze zielig zijn, maar omdat ze moedig zijn.

Dat hoop ik ook te zijn.

Liefs Norma en de Dieren.

Stichting Help Norma.

 

november

De mens en de Goudvis.
Morgen komt alweer een hond aan uit de Roemeense hel, deze keer een ander verhaal, want deze hond was door verliefde mensen aangeschaft, besteld zeg maar, als ultieme verrijking van hun leven.
Mijn hele leven hou ik …al van vissen, ik heb een band met ze, zo sterk dat ik weigerde als kind een kom te hebben, want dat, realiseerde ik me was zielig ( is het ook).
Nu heb ik vissen, sommkige van mijn vissen zijn al 20 jaar oud, ik ken ze, hun gedrag hun humeur, hun favoriete eten, en hun humeurige buien.
Ik heb een koe, ik heb paarden en ik heb varkens, tja ik heb van alles ( ik heb niets, ze hebben mij).Ik eet geen dieren, maar maak ik een verschil?Waar gaat het om?, die paar mensen die eerlijk eten, geen dieren geen leed op hun bord dulden.
Waar zijn we…. tegenover al die miljoenen mensen die nu de feestdagen naderen zich weer ondanks de zogenaamde crisis een breuk kopen aan dierlijk lijden.
Maken we verschil, worden we überhaupt gehoord.
Staande in de rij bij de supermarkt kijk ik in de boodschappen mandjes om me heen.
Is er dan niemand die de waarheid wil zien van het leed, de bloedige angstige dood, van het plezier op hun smaakpapillen.De quote, als de slachthuizen van glas waren, waren we allemaal vegetarisch, kreeg een nadere lading vandaag, ik was in de supermarkt en zag een promotiefilm over vis.
Boordevol vitamines en weet ik wat voor geweldige stoffen die ons lichaam zo nodig heeft.
Tijdens de film werd er een stukje getoond waarin een lading levende vis op het dek van een schip gestort word.
Ik vloekte hardop ( sorry van mijn papa geleerd en die was super ZEN, maar vloekte als een monster) onthutste blikken werden mijn kant op geworden.
Jezus zei ik, wat goed! laten jullie ook zien hoe een koe word afgeslacht, een varken enz…Wat blijkt mensen krijgen trek van een vissersboot met vangst, want dat word geassocieerd met eerlijke jachtinstincten en aangezien er niet ingezoomed word op de ogen van vissen en ze niet kunnen schreeuwen, krijgen we dus trek, lekkere trek!
Ach als die koe dus effectief zonder ogen en zonder stembanden verder genetisch gemanipuleerd, zeg maar in elkaar geknoeid word, dan eten we dat dus ook zonder schuldgevoel.
Rare wereld, weinig empathische wereld.
Afijn vandaag weer ontdekt dat het geduld van de mens beperkt is en de gelijkenis in het verhaal is uniek.
Een paard, ziek verwaarloosd, lange hersteltijd nodig….. veel geld ook nodig, word ingeslapen, tegen mijn advies.
Morgen komt een hond aan, was geadopteerd, mensen verliefd, hond in transport naar de adoptanten, hond is te bang, hond is weg.
Paard is dood, hond morgen in mijn armen.
Net als die vissen.
Ik sta in de rij bij een tuincentrum, voor me worden er grapjes gemaakt over de inhoud van een met water en lucht opgeblazen plastic zakje met visjes erin.
De grapjas koper vraagt of ze garantie krijgen, de verkoper zegt dat hoeft niet, u komt in de lente toch weer voor nieuwe?
Ik sta erbij en kijk ernaar, en er is niets wat ik kan doen, niets.
Het mag gewoon, het is bij de wet toegestaan om zo met dieren om te gaan, als dingen, als bezit, als wegwerpartikelen.Ik ben maar een suffe beschadigde doos, die het wil proberen om een verschil te maken, niet altijd werkt mn lichaam mee, maar ik verdom het om er bij te staan en niets te doen.
Stop met het eten van dieren, dat is het minste wat je voor moeder aarde kunt doen.
En het meeste voor jezelf kunt doen, ik ben een medisch wonder, voornamelijk dankzij het weigeren van het eten van dieren, en het eten van eerlijke voedingsstoffen.
Doe jezelf en deze zieke wereld een plezier, word beter, eet beter, eet eerlijk Meer weergeven

dierendag ergens in september of oktober

Het is nooit, en altijd genoeg.

 

Het verschil in verschil.

Vanavond was ik bij een boer, daar stond een kalfje wat erg ziek was geweest, ze was weer beter, en ik wist niet of ik nu blij of verdrietig daarover moest zijn.

Zonder moeder op te moeten groeien, en in de vee industrie terecht te komen is een hard gelag.

Het raakte me , en ik wilde haar meenemen, maar dat kan niet!

 

Niet alles kan helaas, ook niet alle honden uit roemenie kunnen we redden van extreem geweld en moord, niet alle kalfjes kunnen we redden, wat we wel kunnen doen is selectief zijn met de producten die we gebruiken, en de paar honden redden uit Roemenië wat we nu doen.

En nee het kalfje staat niet los van het drama wat er nu in Roemenie gebeurt, het is de optelsom van de gemakzucht en inhaligheid van de mens, dus onze verantwoordelijkheid.

Ja, ik maak me boos, ook over de onverschilligheid maak ik me boos.

Het klakkeloos kopen van vlees en dierlijke producten en het kopen van pups uit fokkerijen, het is het negeren van onze  collectieve verantwoordelijkheid.

De eerste honden zijn hier, mager angstig, en toch vol vertrouwen en levenslust, ik hoop voor ze een fijn plekje te vinden waar ze mogen wonen en leven zoals dat hoort.

Nu dan, het volgende transport staat gepland, precies weten we nog niet wanneer want we zijn erg afhankelijk van de omstandigheden daar, en er word flink tegengewerkt in Roemenie.

Ik wil jullie vragen om even wat geduld met mij te hebben, ik ben best moe en heb zelf enige tegenslag met een aantal lichamelijke zaken, ik ben verstoken van hulp bij het horen, doordat mijn implantaat is losgeraakt, dit is een vrij rottige situatie voor mij, en zal een hoop gedoe en nieuwe operaties tot gevolg hebben.

Desalniettemin ben en blijf ik actief in wat mij te doen staat, al zal ik n iet alle berichten direct kunnen beantwoorden.

Graag ontvangen we nog spullen voor roemenie wat jullie kunnen missen, zodra ik wat meer overzicht heb in wanneer het transport  vertrekt zal ik weer een middag open erf houden om het te verzamelen.

Voor nu met een nieuwe roedel, en honden die behoorlijk intensieve begeleiding nodig hebben is het lastig voor me als er steeds auto’s bij het hek staan om spullen af te leveren, ik vraag jullie begrip hiervoor.

Nog een vraag, ik ga geen mensen benaderen uit de zogezegde groep bn, ers, ik heb hogelijk respect voor de privacy van iedereen, en ga er van uit dat als mensen willen helpen ze zelf de keuze kunnen maken, ook is het niet altijd zo makkelijk als dat iedereen denkt,  van die of die, kan dit of dat.

Ik vind het moeilijk om steeds met dat soort vragen geconfronteerd te worden, of dat mensen ongewild getagd worden in berichten op mijn pagina.

Het  simpelst  en doeltreffendst is  altijd als we het samen doen, en dat iedereen betrokken, zijn stukje invult van de puzzel.

De vraag stellen is hem beantwoorden, er is leed genoeg in de hele wereld om ons allemaal aan het werk te houden, en onze verantwoordelijkheid te nemen.

Maar terwijl we de druppels van de gloeiende plaat proberen te redden in Roemenie, denk please nog eens aan het kalfje, en al de andere dieren die de dupe worden van onze gulzige, inhalige gemakzuchtige  maatschappij.

Denk please nog eens aan alle ouderen die zitten te verpieteren in verzorging ( ?) tehuizen.

Er is zoveel wat we kunnen doen,

Het zal nooit genoeg zijn, en toch meer dan genoeg.

Liefs Norma en de Dieren

 

 

27- 9- 2013

The old man and the starfish,

 

De laatste tijd gaat alles over Roemenie en het verschil wat ik samen met goede mensen om me heen probeer te maken in het enorme leed wat daar nu gaande is.

Zondagmorgen komen de eerste honden aan die aan de genocide van hun soort in Roemenie ontsnappen.

Zes honden ( dit transport de bedoeling is elke twee weken honden over te laten komen), zes levens inderdaad maar een paar, op de enorme aantallen die vermoord worden.

 

Alles wat ik nu naar buiten breng gaat over deze paar zeesterren terug geworpen in de zee door de oude man ( google de titel als je het verhaal niet kent), deze zeesterren beheersen inderdaad mijn leven op het ogenblik.

Beheersen mijn site, mijn facebook, alles.

Maar nee, niet alleen, want er leven hier in mijn universum al meer dan 200 zeesterren.

( om precies te zijn 297 zeesterren)

Dus die  honden ophalen is het probleem niet zo.

Geef ze een leven, en dat duurt niet maar één actie lang, dat duurt een leven lang.

Net zoals het een leven lang duurt voor de paarden de katten en alle andere dieren die bij me wonen.

Ja dat is soms een zware opgave, en nee ik heb daar niet voor gekozen.

Ik heb simpelweg nooit weg kunnen kijken bij dierenleed, en heb gehandeld.

Heb ze mee genomen naar huis, of opgevangen als ze hier gebracht of gedumpt werden, heb terwijl ik de enorme aantallen varkens zag die dag in dag uit geslacht worden gezegd,  ik red er een paar.

Ik heb wel verantwoordelijkheid genomen, ook al was het soms teveel, en te zwaar, en bedenk ik heb dit meer dan 15 jaar alleen gedaan, ik weet dus waar ik het over heb.

Terwijl alles nu over de redding gaat,  gaat alles hier ook door, dit betekend dat Lars mijn grote lieve paard nog steeds niet beter is, en ook niet meer word.

Dat alle dieren eten drinken en verzorging en liefde nodig hebben.

Dat de poezen die geadopteerd zijn en straks naar hun nieuwe huisjes gaan gesteriliseerd gechipt en geënt moeten zijn.

Dat alle alle  opvangers ook geholpen zijn ( mijn god steriliseert dan niemand ?)

Dat het regenseizoen losbarst en er dus nieuw zand in de bak moet, er een kraan moet komen om de boel wederom te vlakken, en de natte zooi weer aan de kant moet voor de winter, en dat nog steeds de mest opgehaald moet worden.

 

Zondag komen er 6 honden in de opvang bij, en nee dat ie niet een kwestie van voeren knuffelen en een warm plekje geven, dat is intensief hard werk.

Als er rivaliserende honden zijn betekend dat intensief met de roedel aan de gang, het is minder simpel dan het zo lijkt. Niemand wil graag een hondengevecht mee maken, zeker niet omdat deze honden allemaal een behoorlijk rugzakje hebben.

Daarom heb ik besloten dat ik nu even moet rusten, de werkweek was extreem zwaar met extreem weinig slaap, nog meer geregel en veel en hard werk, en geen rust.

Het is nu vrijdag avond en ik sta te tollen op mijn benen, mijn lichaam is de beslissingen van mijn geest een beetje zat, en wil niet meer, en dat  terwijl ik zondag scherp moet zijn.

Iedereen heel erg bedankt voor jullie steun, donaties en lieve woorden, ik zal jullie allemaal waarschijnlijk wanhopig maken met foto,s en updates over de voortgang van het Roemeense honden  red plan.

Voor nu alle liefs van mij en alle dieren, en wat gister begon? Houd vandaag niet op, en morgen is de optelsom van elke vandaag.

Norma

 

.

 

 

zaterdag 14 sept

De hel  die oorlog heet.

 

Al tijden komen alle beelden wat er in Roemenie gebeurt met de straathonden in volle hevigheid op me af.

Afschuwelijk wat daar gebeurt, met geen pen te beschrijven deze  wreedheid tegen dieren.

De staat geeft een beloning per gedode hond, een land wat door dictatuur en onderdrukking tot enorme geestelijke en lichamelijke armoede in verworden, is zomaar  in één wetswijziging tot een massamoordland geworden.

Ik ken Roemenie goed mijn tweeling zus heeft daar 9 jaar gewoond.

Armoede en onderdrukking van generatie op generatie doet vreselijke dingen met mensen, wreed worden is daar één van.

 

De bloemen van mensen  die er tussen zitten, de mensen die nu rijen dik staan te wachten om een hond uit de overvolle asiels te halen, maken voor mij alles goed.

Nee,  niet alles natuurlijk want de slachting is afschuwelijk, geen euthanasie, euthanasie is een grieks woord, een taal die ik goed beheers en betekend makkelijke dood.

Daar is nu geen sprake van, de beest in de mens is wakker geworden en hoe ze vermoord worden is beestachtig.

 

Ik heb het dagen aangezien, wetende dat alleen met politieke en dus financiële sancties een regering als dat van Roemenie gestopt kan worden.

Helaas bleef het oorverdovend stil in onze regering, wederom een teleurstelling in onze partij van de dieren.

Die teleurstelling zal zich wel uitbreiden naar de winter denk ik, want zo zeker als dat de herfst begonnen is zullen in de oostvaarderplassen de dieren weer sterven van de honger.

Ook daarover is onze partij van de dieren oorverdovend stil.

 

Ik wil niet stil zijn en ik wil niet aan de zijlijn toekijken , murmelend hoe vreselijk alles toch is en dan weer niets doen.

Ja ik zit vol, en ja het werk is nu al zoveel, en ja ik kan het allemaal niet betalen.

Jullie hebben gelijk, maar dit is een oorlog tegen dieren en een oorlog veranderd alles.

Mijn vader zei weleens vroeger;  in de liefde en de oorlog is alles geoorloofd.

Dus ik heb de noodverordening uitgeroepen en handel.

En natuurlijk 5 honden is niet alle honden van het land en nee ik red de wereld niet, maar voor die honden zal ik het verschil maken.

De transport kosten komen voor mijn rekening, de hulpverleners in roemenie doen er al alles aan de honden te verstoppen te huisvesten en het land uit te krijgen, wij moeten zorgen dat ze in Nederland komen.

Ik vraag jullie dan ook om hulp als je een euro kunt missen please help ons dan, Mijn stichting heeft de ANBI status en het is dus fiscaal aantrekkelijk om iets te doneren, dat kan op stichting help norma 5008.601

 

Ik vraag jullie dan ook allemaal deel de foto,s help me warme manden voor hun te vinden, zodat we meer op kunnen gaan halen, zodat we ze uit de oorlog weg trekken.

 

Ondertussen gaat hier het leven door, de paarden de honden de katten alles gaat door.

Ook ik heb zware tijden gehad, me misschien niet zo goed realiserend dat de klappen van vorig jaar er zo in hebben gehakt, er zijn tijden dat ik me verloren voelde in deze wereld en alles met klappen tegen mijn gezicht terugkwam.

Ik heb fouten gemaakt, en ben soms laat met bestellinkjes op de bus doen, en opdrachten afmaken, ja ik heb het best zwaar gehad.

De meningen op facebook, de oordelen hadden me behoorlijk bij de strot, ik bedoelde het allemaal zo goed, maar merkte dat het lang niet altijd zo over kwam.

Ik merkte zelfs dat ik boos werd, naar reageerde, en van alles wiste en verwijderde, ik liet het me raken.

Die tijd is voorbij, ik heb de vrede de rust en de liefde weer in mezelf gevonden.

Ik had gehoopt dat ik mijn dankbaarheid voor de steun die ik hier krijg goed verwoorde, maar dat bleek voor sommige mensen niet genoeg, dat vind ik erg.

Ik ben erg blij en dankbaar voor alle hulp die er is, en nee het is niet genoeg helaas.

Per maand komen er nu rond de 300 euro aan donaties binnen, dat is te weinig.

De individuele acties van Yby van Kitty,  eerlanda en anderen houden me boven water.

Gelukkig verkoop ik regelmatig schilderijen en is er ineens een chandana, en anderen die zomaar grotere bedragen overmaken.

En zo redden we het weer.

Ik vraag niets voor mezelf, en nee daar heb ik echt geen moeite mee, ik kan prima leven in de minimalistische omstandigheden van mijn universum.

Maar wees mild voor me, als ik niet precies reageer zoals het verwacht werd, ik heb het waanzinnig druk, en hoe ik me ook voel, of hoe het ook met me gaat, het werk stopt nooit hier.

Veroordeel me niet en zeur gewoon nog eens extra,  mag ik dat krediet van jullie vragen?

 

De buffer voor noodgevallen gaat snel op, een zieke Lars een zieke Maya, alle opvangpoezen van de mevrouw die moest overlijden, de sterilisaties enz….

 

Ik probeer  op mijn facebook pagina het over de dieren te laten gaan, want het gaat in normasuniversum namelijk over de dieren, over geven.

 

Het geven van een leven is het grootste geschenk, ik heb geen kinderen gebaard ( wel twee schatten van kadodochters waar ik erg trots op ben) ik probeer dat elke dag weer te doen, het geven van een leven aan dieren die mij nodig hebben.

Nu dan de oorlog tegen dieren in roemenie is in volle gang, laten we onze tanden erin zetten, samen, de geweldige groep mensen die demonstreren, en de mensen die dieren ophalen, de mensen die opvangen, en de mensen die hun huis en hart open zetten deze dieren op te vangen en een leven te geven.

 

Ik zal het nooit in iedereen zijn ogen goed doen, hoe ik mijn best ook doe.

Zelfs in mijn eigen ogen doe ik het vaak niet goed genoeg.

Maar als de ogen van mijn universum zich s’avonds sluiten , heb ik het in hun ogen goed genoeg gedaan.

En dat moet dan maar genoeg zijn.

Liefs Norma en de dieren

 

 

 

 

9 september het is maandag

De wereld van Lars.

Lars was een werkpaard, een goed en braaf werkpaard, hij liep voor een grote huifkar op de eilanden met in het hoogseizoen 25 Duitsers erin. Een groot gewicht zeker als je nagaat dat hij door het zand over het strand  moest lopen.

En tijdens alle feestdagen door het vuurwerk de optochten en de mensen massa,s, paard van sinterklaas,  door de bossen de boomstammen slepend.

Maand in maand uit aan het werk, 950 kilo kracht

 

Drie jaar geleden kwam hij bij mij.

In eerste instantie om hem te behandelen hij was gestopt met eten, we noemen dat actieve euthanasie, hij wilde niet meer.

Aangezien Lars een paard is die een bepaalde waarde vertegenwoordigd  werd er in hem geïnvesteerd om hem weer te willen laten leven, daar kwam ik in beeld

Hij werd gebracht , ik haalde hem uit de trailer en hield van hem.

Hij stond nog geen half uur hier op mijn kleine erf of meneer kreeg een bijzondere eetlust.

Emmer water ging er ook zo in.

 

Lars heefd zijn hele leven alleen gestaan, met naast hem in een andere weide een ander paard, dat paard overleed, en niemand die er aan dacht dat hij misschien eenzaam was.

Hier bij mij kon ik hem niet zomaar bij de kudde laten, Lars was alle kudde regels vergeten en was in zijn gebroken geest een moordenaar.

Het verhaal is lang en een verhaal met veel geduld, en nog meer geduld hoe ik hem langzaam weer paard moest zien te laten zijn, maar het lukte, Lars was niet meer eenzaam.

Toen werd ik gebeld, Lars zou maandag morgen opgehaald worden om 5 uur.

Dit vond ik een vreemd tijdstip en ik was het er niet mee eens.

Wat bleek de “therapie “die ik Lars mocht geven was slechts om hem op een mooi rond slachtgewicht te brengen.

De dank voor de jaren dat Lars gewerkt had en geld voor hun had verdient,   waanzin walgelijk, ik word weer boos als ik eraan denk.

Ik zal jullie niet vervelen met verhalen van hoe je van een boerenerf een ondoordringbaar fort maakt.

Nog van de kilometers kettingen die ik gebruikt heb om mijn hek zo te barricaderen zodat zelfs het leger er niet meer door kon komen.

Misschien sta ik bekend om mijn vredelievendheid, nou toe niet, ik was een gevaar voor iedereen die Lars van ons af wilde pakken.

Afijn,  Ik heb Lars tegen de kosten die zij aan mij hadden gemaakt voor de kiloprijs gekocht, wat toen nog 1.30 de geslachte kilo was.

Lars is groot en zwaar en dankzij mij en de kudde hier weer op een mooie 950 kilo aangeland.

Ik wist dat hij oud en opgebruikt  was, zijn lichaam totaal geruïneerd door de zware lasten die hij jaar in jaar uit moest trekken.

En ik wilde maar één ding voor hem, het geluk van werkeloos en weergaloos genieten en nooit meer eenzaam zijn,  het mag gezegd dat is gelukt,  er zijn filmpjes zat hoe Lars op zijn oude dag nog speelt.

Later werd er geconstateerd door de dierenarts dat hij in zijn linker hoofd holte een tumor heeft.

Dat schept een band, ik heb er ergens in mn hoofd ook eentje, die het me soms verdomd moeilijk maakt.

Plus dat zijn lichaam vol artrithis zit, letterlijk een opgebruikt en misbruikt lichaam.

 

Punt is: je zou kunnen zeggen mission completed, Lars was en is gelukkig en er komt een tijd van gaan.

Maar nu nog niet, ik wil het niet, Lars wil het niet, en de kudde wil het niet.

Dat word dus vannacht in een hangmat in de stal, de vliegen en het getreiter van de paarden trotseren om hem bij te staan, zoals hij mij zo vaak heeft bij gestaan.

In al zijn wijsheid is hij een wonder.

 

En mijn liefde voor Lars is diep, het mooiste kado van het leven, is zelf een leven geven.

Ik heb Lars een leven gegeven, paardwaardig in vrijheid en omringt door echte liefde, en een echte kudde.

Het heeft me veel gekost, maar zoveel gegeven.

Ok,  het is hier knullig en houtje touwtje en niet alles is ideaal, maar mijn dierenarts zei net tegen me: als ik een paard was wilde ik bij jou wonen, ik doe het dus best goed hier.

 

Bedankt voor de lieve reacties en ik hoop morgenochtend te kunnen schrijven dat ik wakker ben gemaakt doordat ik uit de hangmat ben gesodemieterd omdat ze mijn gesnurk zat waren.

Dat 950 kilo prachtig leven nog even met ons verder mag.

 De dierenarts adviseerde me in eerste instantie om hem alleen te zetten, zodat de andere paarden hem niet  om zouden duwen.

Nee,  toen hij hier kwam heb ik hem beloofd nooit meer alleen te zijn, en die belofte staat, net zoals Lars zal blijven staan, en niemand hem om zal duwen, we zijn een kudde hier.

En een kudde staat samen,  samen met mij.

Liefs Norma en de Dieren

 

Piepdag

The life of Piep.

Gisternacht kwam na een aantal dagen van grote vreugde een einde aan het korte leven van Piep.

De sporen van het verdriet zichtbaar door de enorme zwellingen rond mijn ogen.

Nadat ik een foto en een filmpje van Piep hat geplaatst op de sociale media werd het leventje van Piep ineens best groot, zo werkt dat vaak met ontroerende spannende of zielige foto’s en filmpjes van dieren.

Op de achtergrond echter zijn veel dieren die dat podium nooit zullen krijgen, maar die veel zieliger ontroerender en  spannender zijn voor degenen die ze meemaakt, en zeker voor het dier zelf.

 

Hier in normasuniversum leven veel van die dieren, die ik soms bewust van dat podium afhoud.

Je kunt nu eenmaal niet alles delen wat er gebeurt als je 300 dieren opvangt, en pikt er zo nu en dan eentje uit die je op dat podium plaatst.

Piep was voor mij een grote bron van plezier en liefde, gaf ineens een gezichtje aan al dat werk wat ik doe, vaak ongezien achter de schermen, want geloof me niemand zit erop te wachten het werkelijke leven van een dierenopvang soms mee te maken.

Veel van de dieren zijn immers al zwaar ziek, of erg oud als ze hier komen, en sterven is gebruikelijker dan geboorte in een opvang.

 

Ik kon niet stoppen met huilen gister, omdat ook voor mij ineens alle verdriet onmacht die ik mee moet maken met dieren in Piep gestalte kreeg.

Zo klein en teer en zo vol vertrouwen in mij, met zijn oogjes nog dicht en zijn snavel open zodra ik in de buurt kwam.

Zich opheffend met zijn snavel wijd open , hongerig en gulzig en dan achterover kukelde van haast om zijn eten binnen te kunnen krijgen, Ik heb vaak erg gelachen om de capriolen van dit kleine wondertje.

 

Tegen de dood kun je niet vechten, hoe vaak dat ook zo beschreven word, je vecht niet tegen ziekte, je ondergaat het, en de een laat zijn hoofd hangen en de ander houd het omhoog.

Teksten als hij of zij heeft het gewonnen van kanker, doet zo enorm veel afbreuk aan degenen die het niet “gewonnen”hebben, dat ik het een misplaatste tekst vind.

Dokters en medici strijden tegen de ziekten die heersen op de wereld, maar kunnen ook niet tegen de dood vechten, de dood maakt zijn eigen keuzes, aan ons om er zo goed mogelijk mee om te gaan.

 

Het einde van het  leven van Piep deed voor mij de wereld even stilstaan, ontnam me even alle hoop, gewoon even een nacht op mijn mensenleven, het diepe verdriet om een klein piepkuiken geeft voor mij aan hoe ik in de wereld sta.

 

Groot of klein, alles past nou eenmaal in een kloppend hart wat leeft voor de liefde.

 

Groot zijn dan ook de lessen die kleine wondertjes kunnen brengen in het leven.

 

De les voor mij was wederom hoe groot het geschenk van het leven is, en hoe zorgvuldig we daarmee om moeten gaan, de les was ook, het verder laten gaan van mijn allerliefste vriendin Vera.

23 september is het jublieum van haar vertrek naar de andere wereld.

Toen Piep geboren werd en zn moeder overleed, ben ik natuurlijk hals over de kop mij gaan verdiepen in; hoe red ik een kanariekuiken.

Bij de dierenwinkel werd me met klem te kennen gegeven dat het een onmogelijke opgave zou worden, Maar ik en Eerlanda geloofden erin, en ik ging ervoor.

Die nacht de meest cruciale vaak in de redding van een dier, droomde ik over Vera, de beschermster van vogels,Vera mijn liefste vriendin kon met vogels praten, wonderlijk hoe merels spreeuwen en zelfs roofvogels met haar konden communiceren, hoe vaak hebben we samen vogeltjes gered, en hoe vaak heb ik haar bewonderd als vrouw van de natuur, haar prachtige verschijning tussen de bomen als een soort bosnimph één met de natuur.

 ze was weer bij me die nacht, kuste me en hield me vast, haar liefdevolle armen om me heen.

Ze zou bij me blijven om voor mijn vogels te zorgen,zolang als nodig was…. ik werd wakker met de zekerheid dat haar armen om me heen er nog waren, en dat Piep op me wachtte om gevoed te worden.

Al die wonderschone 8 dagen dat Piep leefde, leefde Vera weer met me mee.

 

Hoe bitter ook, de dood geeft niet, de manier waarop wel.

En de manier waarop was eigenlijk best prachtig met mn kleine Piep.

De zoute tranen van verlies glijden over de wangen van de achterblijvers, daar waar zij zijn is het goed en is alles liefde.

 

Mijn pad is dus het pad van loslaten, van niet vechten tegen de dood, maar tegen de manier van leven van veel mensen, de manier van omgaan met het leven van veel mensen.

Piep leerde me dat weer eens, want ik dreigde te vertstikken in mijn eigen kennis en wijsheid over leven en over dood.

Dacht dat ik de dood zo goed had geaccepteerd, en er zo goed mee om kon gaan, dat ik mezelf het verdriet en de tranen misgunde.

Achterblijvers mogen namelijk rouwen en wel zo lang als ze zelf nodig hebben.

Niemand heeft dat te bepalen voor je hoe lang je wilt blijven missen, ook jijzelf niet.

 

Het omarmen van het leven hoe klein of groot dan ook, houd in het blijven voelen in alle facetten daarvan, dus ook het verdriet.

Het leven van Piep, zo kort maar en zo klein is dus groots voor mij, het was een enorme eer om voor dit kleine naakte vogeltje te mogen zorgen, zijn uitgestrekte vleugeltjes te omhelzen en hem in mijn hand terug te mogen geven aan het universum.

Ik laat hem nu achter in de hand van Vera, ik laat hem los, en ik laat Vera los.

Met een gesloten vuist waarin ze beiden zullen blijven zitten zolang mijn leven duurt.

Loslaten is met de palm van je hand naar boven, zodat alles wat er ooit in gezeten heeft nooit naar beneden kan vallen.

Loslaten is vasthouden met je hart.

Liefs Norma en de Dieren

 

 

Maandag

 Nou voelt denk ik mijn vraag al aankomen…heeft u plek voor mijn 2 lieve poezenbeestjes..waarvan ik weet dat ze bij u een goed plekje krijgen ..

Ik hoop wat van u te horen ..en vooral dat u ons kan/wil helpen

 

Huize Chaotika

4 april 20.47

Stukjes vergeten tekst, voor wie dit leest er wat aan heeft.

Goden wat ben ik moe, ben ik nu al opgebrand.
‘Nee’, zei mijn spiegelbeeld, ‘was het maar waar’.
He, hallo op dat soort realisme zit ik niet te wachten zeg.
‘Waar wacht je dan op’ zei het beeld in de spiegel, zeker niet aan mij toebehorend op dat moment. Goden, als ik dat zou weten dan zou dit boek allang af zijn.
‘Wat is er dan mis met me’, zei ik tegen al die ongenode gesprekspartners.
‘Tjonge, jonge zeg’ zei het leven die zich ongevraagd in dit toch wel persoonlijke gesprek mengde, ‘waar ben jij mee bezig zeg, stel eens een goede vraag’.
Ongewild wou ik zeggen, ‘hoezo, moet ik dan vragen wat er niet mis aan me is.
En nou juist daar zit em de kneep hè. ‘God ik ben onzeker’.
‘Tell me something i don, t know’, zei mijn spiegelbeeld, ‘ja, inderdaad zei het leven’.
‘Ha, maar er is nog hoop’, zei, ja hoop dus.
‘je redt het niet’ zei twijfel, ook al ongevraagd zich met het gesprek bemoeiend,
‘Ach, tief toch een eind op’, zei het leven ‘als we jou geloofd hadden was de aarde allang een doffe ellende’.
‘maar dat is het toch ook’, zei wanhoop weer, wetend dat hij deze discussie ging verliezen, en met alle waardigheid die je van wanhoop kan verwachten toch strijdend ten onder wilde gaan.
Het spiegelbeeld hield braaf zijn mond, wat niet zo vaak gebeurde dus ik koesterde het moment in stilte, hoop, daarentegen sprong in de bres voor het leven en snoerde wanhoop subiet de mond.
Geschrokken door deze toch wel heftige reactie, zat de rest te kijken en te wachten tot iemand weer iets zinvols zou zeggen.
Wanhoop keek even door mijn ogen en kreeg daardoor weer een beetje vat op mij.
Maar ergens, zonder woorden bleef hoop als een stille kracht op de achtergrond.
Met een geknepen stemmetje zei ik, ‘maar wat moet ik nou’.
Verbaasd keek het spiegelbeeld me aan, eindelijk ook de moed gevonden een reactie te geven, en zei, ‘niks gek gewoon jezelf zijn’, ‘for a change’.
He, wat zei je daar, wanhoop maakte een smalend geluid en hoop klakte met zijn tong, redelijk uiting aan zijn goedkeuring tonend over het gesprokene.
Het leven liet een kort gegrinnik horen en stemde hiermee in.
‘Maar’ riep ik vertwijfelt, ‘ zo simpel kan het toch niet zijn’.
Niemand, alleen twijfel keek me vergenoegd aan als was hij blij met deze vraag, en wachtte hij net zo goed op het juiste antwoord, als dat ik dat deed.
Even zag ik inderdaad dat hij deel van mij was.
Niemand reageerde, zelfs wanhoop was stil, deze waarheid behoefde geen commentaar.
Nogmaals een poging wagend aan het sinistere veeltal aan stemmen een reactie te ontlokken, schreeuwde ik zo, n beetje, ‘wie zijn jullie’, ‘Fuck nee, wat; zijn jullie?, ‘ben ik gek geworden doorgedraaid, seniel, dement afgedraaid en afgetaaid’, ‘hé’, schreeuwde ik nu uit volle borst ‘zeg iets’.
Een welluidende stilte was mijn antwoord en de enige die me aankeek,… was ik zelf.
Terwijl ik naar mezelf keek door de ogen van…mezelf zag ik iets waar ik stiekem een beetje van schrok!  Ik zag mijn niet vervormde eigen ik. En het was niet eens raar.

woensdag 27 maart

Ik zit aan de keuken tafel met mn capuchon op, en het is eind maart.
Het is koud en ik ben het zat, de dieren zijn het zat, de natuur is het zat.
Het hout is al lang en breed op, en ik ben nu inderdaad de oude pallets die hier gedumpt werden bij het hek ( waar ik niet blij mee was) aan het opstoken.
Nogal wat werk voor weinig warmte, maar tja wat moet je.

De koude maanden en de vermoeidheid slaan toe, het voordeel van dit koude winterweer is dat alles lekker droog is en de zon schijnt, de paarden gelukkig nog in de wintervacht zitten en spelen, rennen en klieren.
Toch werd ik nog even behoorlijk overhoop gelopen door mn blinde paard, tja gevalletje van lastig, ik hoor em niet, en hij ziet me niet.
Dit, omdat ze toch wel erg graag op stal willen s’nachts, vol enthousiasme kwam de kudde aanrennen, pats, daar lag ik met mn snuit in de bevroren aarde.
En nee, ik heb niet gescholden of gevloekt, daar had ik het te koud voor geloof ik, nadat ik nog in een soort van paniekaanval op zoek ben geweest naar één der terroristen (shetlandpony) hele erf af, alle sloten, niet te vinden!.
Verdomme, waar ben je klein mormel, stond ze prinsheerlijk te eten achter mn grote fjordenmerrie Tank.
Verkleumd maar tevreden dat alles op stal staat, nu dus met capuchon aan de keukentafel, overigens niet een eenzaam klusje, want er hangt een hond in relaxete pose naast mn scherm en er ligt een kat in mn nek.
De rest van de dieren ligt op en rond de kachel.
En geef ze eens ongelijk.

Loki mn kleine volhouder ligt in driedubbel dik dekentje te slapen, ontsnappen heeft ze de energie niet meer voor, de pannen van het aanrecht stelen nog wel, mevrouw is dus goed gevuld in de rust gegaan.,

In mn boek schrijf ik dat ik er natuurlijk nog niet helemaal ben, niet helemaal in het reine en in de rust met alles wat er gebeurt is.
Ik heb mijn weg gevonden, maar obstakels zijn er nog.
Normaal geeft dat ook niet, want het is de weg die ik wil gaan, en niet het resultaat wat te boeken is, maar vandaag…. was de weg even zwaar.
Zwaar en koud en prikken de tranen achter mn ogen.
De eerste lente zonder mijn bijzondere vader, wie weet duurt het daarom zolang en rouwt de winter met me mee, de eerste lente zonder Vera.
De eerste lente, van weer een nieuw begin,
De winter symboliseert de dood, de lange rust, het terugtrekken van het leven in de aarde.
De lente is de wederopstanding van de natuur, de geboorte van het leven.
Mijn vader staat niet weer op, en komt niet weer ontluikend als de bladen aan de bomen terug in mijn leven, maar ik realiseer me dat mijn vader net als de winter gewoon nog leeft.
Diep in de schoot van de natuur, waar we hem niet meer zien, maar weten dat hij daar is, in de wortels diep verankerd in de bodum is, waar hij voor eeuwig leeft.
De storm kan nooit zo hard meer aan de takken rukken, of hij staat gestandig en fier. Want hij is mijn wortels en ik ben zijn boom

Woensdag 20 maart

Mededogen!

Voor wie geen facebook heeft zal dit alles als een verassing komen.
Loki mijn kleine beagle beschreven in het boek door jess en mij geschreven was ernstig ziek, wij dachten aan alle mogelijke kwalen opgelopen in tijden dat ze nog gebruikt ( lees misbruikt werd), helaas niets is minder waar.
Ik wil jullie meenemen naar een verhaal van 18 jaar geleden.

Er was eens een kip, en ze werd moeder, tenminste al heel snel.
Broedend op haar eieren zat ze geduldig in de berm, heel geduldig’ slechts heel even verliet ze haar nest om iets te eten en te drinken. Dag na dag.
Haar gevoel, heel simpel lijkt het, was ze meer een moeder dan vele twee benige schepselen der aarde ooit zullen zijn. Ik zorgde er natuurlijk voor dat ze te eten kreeg, en lette op!
Was waakzaam.
Op een dag kwam er een groot lawaai, en zij wist, een groot gevaar, het kwam dicht bij , nog dichterbij!
Flitsende doodsangst schoot door haar, en de natuurlijke neiging te vluchten deden haar lichaam trillen van spanning. Maar ze deed het niet, ze bleef.
Zittend op haar nest werd ze gedwongen te kiezen: voor haar angst of voor haar eieren, haar angst was heel simpel: dood.

Maar haar keuze was beslist: ze bleef waar ze was, en probeerde nog te vechten tegen een grote maaimachine. Ze verloor.
Die dag gaf ze mij iets wat altijd bij mij zal blijven. Ze stak haar kopje boven het gras om het gevaar te trotseren, en te vechten voor dat waar ze in geloofde, ze leerde mij iets over moed en over echte liefde.
Ik heb haar, samen met haar eieren plechtig begraven, en hoop dat er een kippehemel is.
In ieder geval heb ik van haar geleerd, wat trouw zijn aan is…
En de gevolgen te aanvaarden die gevoel met zich mee brengen.

Wat ik hiermee wil zeggen is dit:
Loki is waarschijnlijk vergiftigd, iemand heeft willens en wetens gif neergelgd om in ieder geval 1 van de honden te doden, of ernstig te verwonden.
Loki zal een zware strijd samen met mij tegemoet zien, en dat is vreselijk, mijn kleine schat had al genoeg mee gemaakt.
Maar wacht, ze heeft ook mij getroffen, mijn huis, mijn liefde en de roedel de warmte (duur betaald) en alle eten wat ze kreeg (en kon stelen) voor vele jaren nu.
Dus hebben we nu geen last van onoverkomelijke boosheid.
Want nu kom ik op de kip van al die jaren geleden.
Je kunt een maaimachine niet kwalijk nemen dat het een maaimachine is, en je kunt een gifslang niet kwalijk nemen dat ie giftig is. Het is de aard van het wezen, het is de aard van ons bestaan. om te zijn wie we geworden zijn, geleerd hebben te zijn!
Met de maaimachine weinig mededogen, dat is slechts metaal en draaiende delen, aangestuurd door iemand die reeds lang geleden heeft geleerd niet tussen het gras te kijken, de regel: we kunnen niet leven zonder lijden te veroorzaken van toepassing hier.
Maar feit blijft dat maaimachines, mest verspreiders en ander goddeloos en milleu onvriendelijk gereedschap grote moordenaars zijn in de natuur.
Het is de aard van het ding!

Nu dan voor de persoon die loki ernstig heeft verwond heb ik wel mededogen, want ook hier geld dat de aard simpel is zoals hij is.
Geen maaimachine van staal en draaiende delen, maar toch een stukje machine.
Een slang giftig, die zijn tanden zet in wat hij niet begrijpt, wat een armoede, en wat een eenzaamheid.
Het moeten ontberen van de simpele ongecompliceerde liefde van een dier of voelend medemens, moet eenzaam, boos en ellendig zijn.
Je kunt niet altijd boos zijn op wat je niet begrijpt, en dat werkt twee kanten op, die van het kwade naar het goede, maar andersom net zo goed.
Boosheid, kwaadheid en verdriet kun je niet opheffen met wraak of geweld, verbaal nog fysiek…., dat kun je alleen opheffen met mededogen.
Loki leeft, dat is goed, ik wilde haar nog niet missen, al heb ik van veel dieren afscheid moeten nemen, je bent er nooit aan toe!.
Erger zou het zijn als ik door wat Loki overkomen is, afscheid zou moeten nemen van een stuk van mij. Een stuk wat ik hevig koester, het stuk mededogen in mij.
Want uiteindelijk telt alleen de liefde, en daar heeft iedereen recht op….
Zelfs een gifslang!

Donderdag

Het pretige van zo,n website hebben en een dagboek, is toch wel dat ik het gevoel heb het laatste woord te kunnen hebben.
Dus iedereen die het zo nodig vind om mij of mijn liefste dierbaren te willen kwetsen om mijn verleden, Willen jullie? die mij en dus ons veroordelen, het begrijpen, die raad ik aan het boek norma,s universum te lezen, wellicht brengt dat wat helderheid.
En heel misschien zelfs een spiegel.
Ik heb alle vernedringen reeds glansrijk doorstaan dus verspil de moeite niet aan mij, en al helemaal niet aan mijn dierbaren, slechts een bekrompen geest kan oordelen zonder kennis.
Helaas is kennis bijna net zo schaars als gezond verstand en als ze er wel zijn gaan ze vaak samen, hand in hand bij dezelfde personen.
Dan hebben we ook nog compassie , meededogen, begrip en het liefdevol aanvaarden van iets wat we wellicht niet volledig begrijpen, maar niet veroordelen, immers we staan niet allemaal voor dezelfde opgaves en keuzes in het leven.
De een kiest een andere weg dan de ander, en de ene krijgt het harder en zwaarder te verduren als de ander, maar de zon schijn ook voor de verstandlozen, de dommen, de oordelers, en als ze zich nu even dat grote wonder beseffen, gewoon dat er een zon is die leven en warmte geeft, en net zo hard (* of zacht ) schijnt op ons allemaal.
Realiseert een ieder zich mischien dat het leven een groot en liefdevol wonder is, en dat god ons heeft geschapen naar zijn eigen beeld.
En dat volhouden en staan voor de dingen waar je met hart en ziel voor staat een trots en prachtig iets is, waar schaamte niets mee te maken heeft.
En besef dat veroordelen afkeuringen en beschuldigingen of zelfs kenmerkend zwijgen meer een blijk van zwakte is. en een enorm tekort aan kennis en liefde

Daarom een lachend paard, een leven voor een leven.
Ik heb geen behoefte terug te schelden, geen behoefte aan wraak.

Want zeg nou zelf de beste wraak is dat het goed met je gaat.
En dat wens ik iedereen, vriend en vijand, Amen.
Norma en de dieren

dinsdag 12 maart

(Vergeten boekfragment)

“Verlies is dan dragelijk, als je beseft dat je niet verloren bent”
Norma Miedema

Afwezig en stil zit ik op een stoel, de kamer donker en verlaten.
Ik probeer later wel wat licht te maken, hallo wereld ja gezelligheid te creëren.
Nu staat mijn hooft er niet naar.
Om me heen in de schaduwen in de ruimte lijken de geesten van mijn verwarring onaangename projecties op de muren te maken.
De bijna spookachtige gloed van het weinige licht dat nog rest geeft silhouetten op de muren die weerspiegelingen lijken van mijn gevoel.
Weer een dag voorbij.
Mijn ogen vangen de schoonheid op die er om me heen is, mijn ziel doet daar niet aan mee, jammer genoeg.
Ik probeer mezelf te overtuigen dat…. Het heeft geen zin.
Ik heb geen zin.
Terwijl ik perfect snap wat er aan de hand is, schijn ik toch te verdrinken in de schaduwen van wat had kunnen zijn.
Oh, ik snap het verdomde goed, ik weet het precies, maar het helpt niet.
Pff, ik krijg een ingeving waar ik even versteld van sta.
Ik wil het niet, ik verdom om te accepteren, dus sluit ik elke weg af naar, nou ja what ever. Mijn eigen citaat lijkt een zucht in de nacht, waarvan ik me zal moeten realiseren dat het waar is, althans voor mij. Ok, ik sta op en ga iets doen.
Ik vind de kracht, om iets te doen.
Sterker nog ik ga het doen, nu!
Weer zit ik stil op mijn stoel in een donkere kamer.
Zachtjes tikt de klimop tegen de ramen, onzichtbaar behalve het moment dat te takken het glas raken.
Ik voel de koude windvlagen door het kattenluikje naar binnen waaien, zie kleine heldere regenspatten op de ramen.
Het is donker buiten, en ik wil nog steeds opstaan om de kaarsen aan te steken.
Het voelt veel minder donker nu, nou ja.
Iets minder donker nu, want ik zag heel even een lichtpuntje.
En als ik goed nadenk zie ik hem weer, sterker nog hij blijft, ik heb het gevoel dat ik het werkelijk een beetje in de hand heb hoe ik me voel, en dus voel ik me iets beter.
Ach, misschien is het niet belangrijk om alles te snappen in het leven, waarschijnlijk komt begrijpen dichter bij de waarheid.
Het begrijpen van jezelf, en de wereld om je heen in verhouding tot jezelf.
Ik heb een stap gemaakt vandaag, een hele kleine grote stap, voor mij!
De schaduwen op de muren schijnen nog steeds te willen zeggen, slaap ga slapen, dan vergeet je ben je er even niet, maar ik, ik voel stiekem iets borrelen in mezelf.
En deze keer zit het niet in de fles der vergetelijkheid, en is er geen label op geplakt en geen accijns, deze borrel geeft een goed gevoel.
Oei, nu moet ik dit vast zien te houden.
Nu al onzeker over morgen, nee niet doen.
Heel zachtjes zingt iemand in mijn oor een liedje over hoop.
Bijna trillend van opwinding besef ik de woorden realiseer me de betekenis ervan.
Ik hoor de stille klanken van hoop, een stukje van mijn wezen, bijna niet durf ik me te bewegen maar opstandig sta ik op en kijk naar buiten waar de nacht nu volledig de baas is geworden over de elementen, en zie de schoonheid van het onzichtbare.
De belofte dat de zon weer opkomt, de kansen van dit nieuwe moment.
Nog steeds schaduwen, de reflecties van mijn verlies, alleen nu, ben ik niet meer verloren.
Nu schijnen zij te zeggen, hé we zijn er, deel van jou en deel van je leven

vrijdag

Fabio is knock out, terecht ook hij heeft de hele dag geholpen met het werk aan erf pad en paardenbak.
fabio is vertrouwd met machines trekkers en dergelijke, de andere honden niet, en dus was kleine fabio de enige buiten bij het werk.
Ok ik ben ook bek en bek af, de hele week zijn de uren slaap totaal niet in harmonie met de uren werk per dag, maar ik ben ongelovelijk blij en gelukkig.
Morgen gaan de paarden de nieuwe bak in en dat word dolle pret,
maar nu ga ik mn bed in want tis mooi geweest en de kudde slaapt niet uit!,
Bovendie  krijge we nog een keertje strenge vorst, dus werk genoeg met zagen enz…
liefs en tot morgen.

woensdag 6 maart 

Ego,
Ik heb jaren in griekenland gewoond en daar betekend ego  gewoon: Ik .
Ego exo is gewoon, ik heb.
Ego in onze taal heeft een andere betekenis en we kennen daar krachten of tekortkomingen aantoe die veel zeggen over ons ego.
Het leven dat ik achter de rug heb, heeft niet alleen veel inzicht en wijsheid verdriet ellende enz… gebracht.
Het heeft ook de last van mn ego op mijn ik, godzijdank behoorlijk ingekort en bijgeknipt.
Ik heb dus niet zoveel last van mn ego, want mn ego en ik zijn ëën.
Maar ik heb vandaag weer iets geleerd, of beter gezegd een inzicht gekregen, in wat het ego eigenlijk voor nut heeft.
Het begon heel simpel, een kraan en twee kipwagens en veel mest, gooi daar nog bij op een tochtige ( lees hitsige koe), totale oververmoeidheid, twee lamme versleten armen, en mijn inzichtelijke klus was geklaard.
Bedankt universum dat u het zo klaar op mijn bord plaatste.
Ik was er best trots op dat ik mijzelf totaal en volledig ten dienste van….. dieren mensen natuur enz… kon stellen, zonder last van dat ego te hebben.
Ik heb geleerd de pijn van bepaalde lichaamsdelen die kapot zijn te negeren omdat ik ze ondergeschikt heb gemaakt aan mijn missie, mijn levensdoel.
Ik ben zover gegaan dat ik mijn leven en lichaam heb gegeven voor mijn idealen, mijn droom waar maken, mijn leven in te kunnen vullen zoals mij dat gepast leek.
Toch kwam ik vandaag voor het eerst sinds jaren in conflikt met dat ego, wat er dus terdege nog is.
En niet om mijzelf op de borst te slaan, maar uit trots voor wie en wat ik ben en wat ik heb bereikt.
U moet weten dat voor mij de aanwezigheid van mensen soms erg verwarrend is.
Mijn hart en ziel een veilige schuilplaats voor mijn emoties, die de veilige zone van alleen zijn soms moeilijk durfen te verlaten.
In het boek schrijf ik al, dat ik nog niet klaar ben met verwerken en vergeven.
ik! conflikt vermijdend, niet precies uitend hoe ik het wil.
Bam, hallo Norma, waar zijn wij mee bezig? schreeuwt ego tegen me.
Vervolgens word er letterlijk en figuurlijk stront uit mn leven opgeruimd, en deze keer zoals ik het wilde.
Met duidelijke aanwijzingen van hoe en wat.
Vervolgens een tochtige koe die een paard bespringt  ( hoe kan het anders dan fewbe zijn, wij zijn beiden favoriet wat de lusten van mij koe betreft).
Ik zie de reactie van fewbe, geen…
Uitzonderlijk, fewbe is er helemaal niet mee bezig dat ie de lul of zogenoemd pispaaltje annex slachtoffer is.
Die neemt de actie van zjene hoofdschuddend waar, en schud haar van zijn achterste af.
Het ego luisterd nauw naar de aanwijzingen van ons, is het bedreigend of is het dichtbij.
En rara wat dichtbij is word vaak harder afgerekend dan dat wat verder van ons af is.
En dat is dan weer niet het ego, dat is weer de angst.
Het ego heeft dus de duidelijke functie om ons te vertellen dat wij zelf het centrum zijn, dat ik het belangrijkste ben voor mij.
Het ego is dus een ontzettend spiritueel iets, het is onze kern.
Niet ondergewaardeerd, en  niet overgewaardeerd, gewoon vragen, eisen, en krijgen waar je recht op hebt.
Ego eimai, betekend ik ben, dus ik besta.

Norma

Maandag 4 maart

De lente lijkt ons eindelijk te bereiken, al heeft het nog flink gevroren gisternacht.
Vandaag liet de zon zich uitbundig zien, wat een feest.
De kudde liet het zich smaken en er werd als vanouds gespeeld en gesoezeld in de bak.
De bak, tja die word van de week weer aangepakt, niet rigoreus, maar wel zo dat de paarden kunnen spelen en rollen, en alle drap en ellende van de winter word weggeschoven, vooralsnog moet er eerst een bult stront weg waar een grote cxhampignonkwekerij jaloers op zou zijn (helaas zitten die te ver weg anders hadden ze het kosteloos mogen halen, nu kost het geld het te laten ruimen).
Met de eerste zonnestralen met voor mij de tropische temperatuur van wel 10 graden, ging het mij ook wat makkelijker af allemaal.
En na de zeer geslaagde vrijwilligersdag van gister waren de stallen in weinig tijd klaar.
Ik zal u allen morgen weer vervelen met mijn hebbelijkheden, maar voor nu heb ik mn offday, de dag dat mijn lichaam heel hard roept: slaap slaap slaap.
En daar ga ik maar eens weer aan toe geven, de honden kunnen in elk geval niet wachten, die vinden dat een feest zo lekker betijds naar bed.
Hopelijk word het morgen weer zo,n heerlijke dag, dan gaat dit reptiel named norma zich verder warmen aan de bron van al het leven, te weten , de zon.
De steen waar ik mijn, door de winterse koude uitgeputte lichaam leg te warmen zal wel ergens tussen de grote grazers zijn!.
Liefs uit mn zonnige universumpje.

zaterdag 2 maart

waarom ben ik anders…, en een ander niet.

Is die ander anders? en ik niet.

is gewoon,.. gewoon zijn, of dat niet

is een ander dus, niets anders dan,

of ben ik anders, dan die ander kan

ben ik vreemd en hij dus niet

of is hij vreemd en ik dus niet

ik ben gewoon en hij dus niet?

of samen wel, en is “gewoon” er niet

Norma

donderdag

Waar woont de liefde?
Vandaag was ik gevraagd een paard te rijden, ik rijd en werk al langer met haar, want ze had een probleem.
Ze was diep ongelukkig en haar ogen stonden mat en vreugdeloos, vandaag stonden ze weer helder, vrolijk en opgewekt.
Mijn ogen stralen dan mee, want niet dat ik het wonder breng, maar ik ben er wel deel van, ik zag haar de afgelopen weken opbloeien en weer stralen en glanzen, ik zag haar weer paard worden.
Nu komt binnenkort de tijd van afscheid, ze word verkocht, uiteraard aan geweldige mensen, want voor minder doen de huidige eigenaren het niet, maar toch.
Steek van pijn, ik heb me gehecht en ben van haar gaan houden, en we hebben een band ontwikkeld, tja.
Straks zal ik haar niet meer kunnen zien en met haar kunnen werken, dus zal ik haar missen.

Waar woont de liefde.
Is dat als we bij elkaar zijn?, in elkaars omgeving en regelmatig contact hebben?, ook natuurlijk.
Bij elkaar zijn ligt nog dichter bij…
Lange tijd ben ik heel erg alleen geweest, eenzaam, niet begrepen, under construction!!! zoals ik dat nu noem.
Ik had geen verbinding en voelde niets meer, maar juist in dat niets vond ik de plek waar de liefde woont.
Die woont namelijk in het niets en in het alles.
Vandaag met het paard, zie ik een stuk van mij, een stuk van mijn pijn.
een stuk van mijn verleden.

Ik zie dat het paard weer paard is geworden, niet zonder de pijn van wat er gebeurt is in haar verleden, maar met.
Spelenderwijs ontdekten we weer waar de liefde woonde, gewoon door te zijn.
En ja ook door bij elkaar te zijn.
Stop die liefde dan als ik haar niet meer zie.
Stopte de liefde toen ik mijn vader moest verliezen, mijn lieve vrienden? stopte de liefde toen ik mezelf verloor?
Nee, de liefde groeide juist, omdat zonder de aanraking alle andere zintuigen zich gaan roeren, het enige wat van belang was mezelf te openen, en stil te zijn.
Niet te denken, niet te tasten, maar te voelen.
Zware kost als je jezelf kwijt bent, maar bedenk afzetten kan pas als je de bodum hebt bereikt.

Dus ja ik ga haar missen, de momenten samen dan!, maar zij is deel van mij geworden en ik van haar, dus zijn we altijd samen op een plek die niet aan te geven is met een lokatie of adres.
Een mooier iets dan een paard een paard te zien worden, en een mens een mens, is er niet.
Het is de zuiverste vorm van liefde die bestaat, de liefde in jezelf.
Liefs norma

zaterdag

With the sweet comes the souer.Op de foto Zjene in haar jonge jaren, toen ze nog gewoon over de keuken vloer kon lopen.
Inmiddels is dit problematisch aangezien haar gewicht een ernstige overbelasting voor de gammele vloer is.
Toch komt ze nog binnen zo nu en dan, gewoon omdat het gezelig is en ze het gewend is.
We nemen het risico en zo nu en dan timmer ik er weer een paar nieuwe planken op, dan houdt t weer even.
Na de onthulling op tv overspoeld door reacties, grappig want de dieren hebben er geen weet van en zijn gewoon net als anders lekker zichzelf.
Veel heel erg fijne lieve reacties, veel harten onder de riem, overweldigend.
Ook negatieve reacties, allereerst van  mensen die niet goed hebben geluisterd tijdens de uitzending van DWDD, mensen die zich afvragen waar ik het toch van betaal, en mensen die zeggen dat het toch zo gemakkelijk is je hart te volgen als je geld genoeg hebt.
Voor deze groep heb ik een advies, lees het boek, en geen zorgen: van een boek schrijven word je echt niet rijk.
Dus u spekt niet mijn toch al volle beurs wat u vreesde.
Dan hebben we nog de groep die wel goed heeft geluisterd en daar een oordeel over heeft, prima gooi het eruit, dat lucht op.
Praat met de buurvrouw de buurman, vriend of vriendin, maar val mij er niet mee lastig.
Immers ik heb alle oordelen en vooroordelen meer dan genoeg doorleefd, en trek me er niets van aan.
Prachtig zo,n delete knop op mn pc.
En makkelijker nog met mn telefoon….. wis wis wis.Even een paar punten op een rij!
je hart volgen is niet gemakkelijk, het gevoel binnen de veilige lijnen te blijven is sterk, te sterk soms, voor de weg van het hart.
Als je de weg van het hart volgt: wil niet zeggen dat het een pad van rozeblaadjes is, vele doornen zullen zich diep in je voetzolen dringen.
De weg van het hart heeft kei, kei harde consequenties, zo zul je afgewezen worden, beschimpt, en voor compleet dom aangezien worden.
Veel teleurstellingen zijn te verwachten omdat het merendeel van de mensen maar een zeer kort geheugen heeft, en je vandaag de hemel in prijzen, om je vervolgens de volgende dag te vergeten.
(De oplossing daar voor is zonder verwachtingen te leven).
Mijn weg van mijn hart heeft zich grotendeels in volstrekte afzondering bevonden, dat heb ik gewoon alleen gedaan.
Dus als er dan zoals nu momenten zijn dat warme mensen lieve, geweldige dingen tegen , of over me zeggen,  vergelijk ik mezelf met een reptiel: ik warm me aan de steen in de zon, de zon die er zovaak niet is geweest, en sla die warmte op diep in mn hart.
De keren dat ik aan de keukentafel vertwijfeld zat te rekenen hoe en wat ik de boel draaiende zou moeten zien te houden, zijn niet te tellen.
Ik kan immers zoveel beter met teleurstelling omgaan dat dat mijn dieren dat kunnen.
Ik kan beredeneren dat er misschien vandaag niet te eten is, de dieren kunnen dat niet.
De keren echter dat mijn zegeningen niet te tellen waren zijn zoveel talrijker, dat het niet in me opkomt om te klagen, daar heb ik geen tijd voor.
en geen vingers genoeg voor de zegeningen.
Dus bedankt allemaal, ook voor de negatieve dingen, het maakt me weer even bewust van de strijd die ik heb te gaan.
Want zoals ik al eerder zei, ik durf het te zeggen, en ik durf het ook te doen.
In de volle overtuiging steek ik dus mn hoofd boven het maaiveld uit, omdat mij dat gelukkig maakt, en dat mijn weg van het hart is.Volhouden is iets wat je elke dag en elk moment opnieuw moet doen, daar bestaat geen handleiding voor!
Op mooie en minder mooie momenten, op sterke en op zwakke dagen.
Dit kun je alleen maar, als je het doet vanuit je hart, want je hoofd is al moe voordat je uberhaupt begonnen bent.
Er is geen excuus, geen reden goed genoeg.
Waar een wil is is een weg, en de weg ligt al miljoenen jaren klaar voor ieder levend wezen om bewandeld te worden!!!
Norma

Draaidedoordag

Norma draaide door!!!

Ok, dat is dr uit en de wereld in, ik heb op Nederlands best bekeken programma verteld wat ik er voor over heb gehad om te doen wat ik moest doen. Om te kunnen geven wat ik zo graag wilde geven: leven!  Kijk dit bedoelde ik dus met angst, angst om iets niet te vertellen, angst dus om veroordeeld te worden en neergesabeld om keuzes die ik juist achtte op dat moment. Angst is een vreemd en ongrijpbaar iets, als ik al ergens bang voor ben geweest dan was het dit, ik woon in een zeer religieus hoekje van Nederland waar helaas vaak oordeel en veroordeel orde van de dag zijn.                                                                                               In mijn boek is te lezen dat ik al eens overvallen ben in mn huis, nu dan!  Ik heb er dit over te zeggen, de reis oftewel het leven neemt wegen die niet iedereen van je zal begrijpen, dat hindert niet, als jij het maar snapte.  De weg die je langs plaatsen en oorden lijd die pijn en verdriet tot gevolg hebben, hebben nog een grote kracht, namelijk je te sterken in het vinden van wie en wat je diep van binnen bent.  Ze sterken je om te geven aan die het nodig hebben, niet aan degenen die het uit je willen zuigen, of van je af willen pakken. Deze plekjes brengen je naar de diepst en beste vorm van geven die er bestaat, ruilen noemen we dat in mensentaal en ook wel uitwisselen soms ook. Ze wijzen de weg naar zuiver vanuit het hart te leven en te geven, maar zeker ook te ontvangen, immers alles is wisselstroom,  ….. Lang rotzooiden de ontdekkers van elektriciteit met hun uitvinding, want hij werkte wel, maar niet goed, totdat de zeer begaafde Nicola Tesla de wisselstroom ontdekte, heen en weer, geven en weer nemen. De kracht dat te doen wat het hart zegt, en niet het verstand vraagt een grote prijs (soms) maar als dat is wat je wilt , is de prijs nooit hoog genoeg en altijd juist.

Ik gaf mijn leven voor een paard, en kreeg er een leven voor terug.                          Wisselstroom, geen hogere natuurkunde,  maar het mooiste geschenk van het Universum.

woensdag 20 febr

De absolute leeftijd, Hoe oud ben ik eigenlijk? , tel ik de jaren vanaf mijn geboorte, tel ik de jaren die anderen me toekennen? Oude ziel ,zei er laatst iemand tegen me, ik wist niet zeker of dit een compliment was, aangezien mijn ziel zo nu en dan zo jeugdig als maar kan is.

Tel ik de jaren die ik me diep van binnen voel? In mijn paspoort staat dat ik 45 jr ben, en soms voel ik me ook zo, maar soms voel ik me ook 85. Ik denk dat iedereen een absolute leeftijd heeft, zo,n leeftijd waarop je blijft hangen, voor de een is dit 18 en voor de ander 38, er zijn mensen letterlijk oud geboren, en dan bedoel ik niet per definitie wijs.

Als er een boek in de winkel ligt met je levensverhaal ga je jezelf de meest uiteenlopende dingen afvragen, Hoe paste alles in de kalenderjaren van mijn paspoort ,wat er in mijn leven is gebeurt, een levensverhaal laat zich niet zomaar vangen in pakweg 300 pagina’s.

Dus je maakt een selectie, van wat er toe deed! Wie weet ligt daar dus mijn absolute leeftijd, in de momenten die er toe deden, en me daadwerkelijk veranderd hebben.

Met de kracht en de spontaniteit nog nipt in het geheugen, maar de wijsheid van de ervaringen opgedaan tot dan aan toe.                                                                                   Het aparte is dat er misschien maar 10 procent van mijn leven in het boek voorbij komen, maar dat waren dus de 10 procent die me zover hebben gebracht.

Dan is mijn absolute leeftijd dus net voor in de dertig. Naarmate ik ouder word en mijn lichaam zich inderdaad niet meer zo lkaat buigen en uitbuiten als voorheen, merk ik dat ik inderdaad niet ouder van geest word, wijzer wel, mijn antennes voor gevaar en onraad, mijn gevoelens van liefde en weldaad  worden elke dag nog scherper.

Ergens stemt dit mij verdrietig, ik was jaren geleden in een verzorgingstehuis voor bejaarde mensen. Ik zag eigenlijk geen bejaarde zitten, ik zag er eentje van 18 maar ook eentje van 8, ik zag ze in alle leeftijden van serieus tot ongekend vrolijk en kinderlijk.            Allen met een en dezelfde aandoening: eenzaamheid! Het lichaam allang niet meer volgeling van de wensen van de geest en dus tezamen opgesloten aan de zijlijn van de maatschappij.                                                                                                                     Waar is de tijd dat ouderen zoals bij de indianen juist konden bogen op respect en dus verzorging. Daarom stemt dit me triestig, omdat uiteindelijk wij zelf vandaag met de keuzes die we maken onze eigen oude dag vast leggen, ik schrijf in mn boek een oud grieks gezegde:

Papa is de kelder aan het opruimen waar de oude vieze vesleten matras van opa lag, zijn schamele bezittingen, terwijl papa de spullen aan de straat zet, vraagt de zoon van hem wat hij aan het doen is?  De vader zegt, ik ruim de oude troep van opa op, waarop de zoon zegt: waarom? De vader zegt maar je weet toch dat opa dood is, zegt het zoontje, maar papa laat toch liggen!, voor jou straks! Zou de oude man er naartoe zijn gegroeid, zijn eenzame dood, of was ook hij ergens nog 18 en wilde nog voelen, ervaren, lief hebben ?Of is de ouderdom mild en vriendelijk en komt acceptatie met de jaren.

Mijn absolute leeftijd is dus ergens begin dertig, en dat zal ik dus de rest van mijn leven blijven. Mijn ziele leeftijd daarentegen laat ik elke dag een beetje meer oneindig worden, niet gebonden aan lichaam, leven, maatschappij of atletische vermogens. Ik leer elke keer stukje bij beetje om mijn oneindige zelf te worden,  en dat leer ik van mijn dieren, elke dag opnieuw.                                                                                                                                Een dier staat midden in de jaren hem gegeven, vraagt zich niet af hoe oud of jong hij is. Een dier past alleen de frequentie en de duur van spelen en ravotten aan, maar blijft gewoon zichzelf. Een dier heeft een heel erg sterk instinkt om zijn dood te omzeilen, vluchten, vechten wat dan ook.                                                                                             Maar een dier weet exact wanneer het zijn of haar tijd is om te gaan, en accepteerd dat volkomen, sterker nog; moedigt een spoedig einde vaak zelf aan, door voedsel en warmte te vermijden, trekt zich terug en sterft in vrede.

Wat is dat toch, dat de mens het onvermijdelijke wil voorkomen of uitstellen, is dat bewustzijn?, is dat angst? Ja ,dat is angst, en angst brengt niets, heeft geen enkele functie, het enige wat angst doet is je klein houden en groei voorkomen. Angst om oneindig te zijn, want de enige en absolute leeftijd bestaat helemaal niet, er bestaat alleen oneindigheid,  tijdelijk gevangen soms in gemiddeld 75 jaren die we hier fysiek mogen doormaken op deze planeet, maar onze ziel al lang voor dat we geboren werden heeft omhelst.  En bedenk, het is makkelijk om klein en nietig te zijn, maar de weg van verlichting ligt in groots te durven zijn.

Kleine noot van de auteur ( ik dus).                                                                                        De bijbel word al jaren zo geïnterpreteerd dat dieren ten behoeve van de mens bestaan, ze dienen ons tot voedsel en tot bescherming en werkzaamheden.                                     Dit ervaar ik als absolute godslastering, want god heeft de dieren niet gevraagd zich te ontwikkelen of te strijden voor een hoger, beter zelf.                                                           God heeft de dieren zo geschapen dat ze precies goed zijn, midden in de cirkel van het bestaan, midden in de oneindigheid van de ziel.

Dieren zoeken niet naar de “weg”,  Dieren zijn de ‘weg”

Norma

woensdag 13 februarie

Vandaag dus het eerste gedrukte boek in handen.
Veel tijd voor emoties waren er niet aangezien De jakhalzen van de wereld draait door kwamen filmen in mn nederige universumpje.
Promotie voor mn boek is natuurlijk geweldig, maar hier gaan de dieren voor, dus natuurlijk maak je je dan druk hoe het komt en hoe het gaat.
Die zorgen waren volkomen onterecht, Erik en jaap zijn gewoon leuk en heel erg ok.
En het moet gezegd lief voor de dieren, en dat hebben ze geweten, knuffels te over hier met zoveel dieren.
Monster skeald de grootste boef op het terrein probeerde nog een aantal keren de camera te  ontvreemden, maar dat liep op niets uit.
Eigenlijk ging het zo soepel dat ik bijna een samenzwering vreesde van de grote grazers, om toch later een enorme poets te bakken, maar niets van dat al.
Brave lieve geduldige dieren, hmmmm t, bleef verdacht.
Nu dan in de rust, met mn boek in mn handen.
Een stuk van mn leven, beschreven voor een ieder die het open wil slaan.
Op de bank voor de super kachel met alle dieren om me heen, mijn wereld, Norma,s wereld.
Soms is het gewoon goed zoals het is, en als het anders is! is het goed ook omdat het zo is, zoals het is.
Norma,s gedachten, en norma,s realiteit.
Norma,s missie
Precies zoals het is!

norma

dinsdag 12 februarie

Morgen krijg ik mijn eerste gedrukte boek in handen.
Met de veelzeggende titel Normas universum.
Hoe voelt dat Norma?, nou raar eigenlijk.
Na 5 jaar geleden een manuscript te hebben geschreven terwijl ik opgenomen was in de psychiatrie, dan nu het gedrukte exemplaar.
Mooi bij elkaar geschreven Door jessica menheere en mijzelf.
Want ook in die 5 jaar is veel gebeurt.
Een mens raakt nooit uitgeleerd en niet uitgelijd in mijn geval.
en ben ik er dan nu!, net zoals het boek klaar is nu, was de vraag mij gesteld vandaag, mijn antwoord: nee dus.
Maar is het doel de bestemming van de reis, of is de reis zelf het doel?
God als ik het vandaag weer zou mogen schrijven zou het een compleet ander boek worden.
Maar met het intense leven wat ik leid, zou dat elke dag het geval zijn.
Mijn leven heeft diepe, diepe dalen gekend, waar ik zelf niet altijd even toerekeningsvatbaar was, alleen altijd weten te overleven ,dankzij mijn missie.
Dankzij mijn dieren en mijn liefde voor het leven.
Het geloof dat het anders zal moeten in deze harde wereld en ik daar het voortouw in durf te nemen.
Zenuwen heb ik nooit gekend, niet voor de tandarts en niet voor mijn verleden, angst ken ik ook niet.
Ik ben door het leven zelf voorbij de angst gegaan en heb daar een antwoord op gevonden.
Angst brengt en geeft niets in het leven, het is een nutteloze ballast, beter snel af te werpem.
De ommekeer in mijn psychiatrisch verleden kwam toen ik verward en totaal in psychose voor het rode stoplicht stond te wachten.
Ik realiseerde me als donderslag, dat als ik rood als stoppen herkende, dat ik vat kon krijgen op de realiteit, maar de realiteit niet meer op mij.
Morgen is een ander verhaal, want dan zal ik geconfronteerd worden met de mening van een ieder die daar zin in heeft over mijn leven en mijn verhaal.
Mijn wanen en mijn dromen, mijn waarheid en mijn leugens, mijn stille onbesproken leven, ver van de schijnwerpers, in het centrum van de waanzin.
De keuzes en beslissingen van het leven.
Ik hoop dat u allen vriendelijk voor me zult zijn, en uzelf eens verplaatst in een ander, alvorens te oordelen.
Want bedenk, gij zult aan leven dragen wat u aankunt.
In mijn geval is dat nogal wat geweest, al is een boek ook maar beperkt.
Mijn schouders zijn gebleken dat niet te zijn.
In liefde voor het leven zal ik op my toe laten komen wat ik verdient heb na al die jaren te hebben gedaan wat ik nodig achte,
Ik heb mijn leven gegeven voor een paard, en daarna voor vele dieren en mensen waarvoor ik iets kon betekenen.
Mijn belofte: tot de dood ons scheid erg letterlijk genomen, daar ik zelf met de dood heb gespeeld alsof het mn vriendje en kameraadje was, niet omdat ik me onsterfelijk voelde? juist niet.
Maar omdat ik mijn leven nooit boven dat van een ander levend wezen heb geplaatst.
Het einde van het boek, is dus gewoon een nieuw begin.
en ik spreek de hoop uit dat het ontvangen zal worden, zoals het is bedoeld: de weg,  als een koord over een ravijn, te volgen te gaan, vallen is ok, als je maar vasthoud en niet laat gaan.
de draad van wat alles met elkaar verbint, de weg volgen zonder doel na te jagen, zonder te streven naar gelukzalig nirvana.
Simpelweg je te bevinden in het enige moment wat telt, het nu.
elke nu opnieuw!!!
Ik heb genoeg geleden, het is klaar, mooi geweest.
Hoe belangrijk alles ook lijkt, er is maar één ding wat telt, niets anders, niets meer.
Er is maar één ding wat je mee kunt nemen op wat voor reis dan ook.
En dat is de liefde, uiteindelijk telt alleen de liefde!

norma en de dieren

OVP en norma : Oostvaarderplassen 2

Ik had me zo voorgenomen me er niet mee te bemoeien deze winter, omdat ik er in ieder geval al 6 winters aan kapot ga.
Ik red hier 11 paarden op mijn kleine terreintje en daar doe ik alles voor, ik heb meer dan 200 dieren die ik dag in dag uit verzorg en liefde geef.
Even verderop in Nederland sterven en creperen honderden dieren, en er is niets wat we kunnen doen.
De hekken zijn gesloten, burger initiatieven om te voeren worden tegen gehouden, en hebben eerlijk gezegd ook geen zin.
Bij mij gaat er met 11 paarden meer als 1200 kilo kuilgras en hooi door in de week!, reken maar uit wat er gevoerd moet worden aan verwilderde dieren in een te klein gebied met te veel water.
Zonder groot transport en of helikopters niet mogelijk.
Want inderdaad zoals De partij voor de dieren zegt, dat zouden alleen de sterke dominante dieren te eten krijgen.
Niet dat er geen goed plan is dat is er zeker, maar Nederland laat ze verhongeren!
Ik kom er langzaam achter dat mijn mening er maar 1 is, en dat er nogal wat af gediscussieerd word, daarom een vervolg:
De OVP, is een project van Staatsbosbeheer, die al niet bekend staan om hun natuurlievende beleid.
Meer een beleid van macht en gebiedje pik. Stratego in het groot zeg maar (over de rug van kwetsbare gefokte net echt lijkende wilde dieren).
Veel van de zogenaamde experts weten weinig tot niets van echte natuur, die natuur die zij zo graag naar Nederland wilden halen.
Punt 1 : de heck runderen en de konikpaarden zijn geen wilde diersoorten, zij zijn gefokt op kenmerken van oude wel oorspronkelijke wilde rassen.
Gefokt op kenmerken inderdaad, wat betekend dat zij een oerinstinkt ontberen die hun voorouders wel hadden.
Zij weten echter precies wat ze nodig hebben te weten voedsel en water.
Voor de winter in de rijke overvloedige maanden, als die er al zijn moeten ze zeker een vetvoorraad van 20 procent opbouwen om de koude en schaarse maanden door te komen.
Dit gedrag is instinctmatig niet meer volop aanwezig, plus dat  er in oktober al bijna niets meer te eten in de OVP is.
Door overbevolking van slecht een klein gebied, met ook nog eens heel veel water.
De dieren zijn de winter dus begonnen zonder vetvoorraad.
De leugen dat de stofwisseling naar beneden gaat en er zo voorkomen word dat er over-bevolking ontstaat raakt kant nog wal.
Inderdaad gaat een grote grazer in de zogenaamde spaarstand, dit omdat al het voedsel wat er is gebruikt word om warm te blijven, en niet om zich in de winter eens lekker voort te planten.
De rangorde te bepalen in de kuddes, of de dames eens goed te verleiden, verder word er weinig gespeeld en gerend en gedraaft voor de lol.
Warm blijven is al moeilijk genoeg.
Door spaarzaam te beginnen met bijvoeren in de nazomer, begin herfst als de gebieden kaal gevreten zijn word er dus niets gestimuleerd, slechts iets voorkomen, te weten het langzaam en ellendig verhongeren van deze dieren.
Dit heeft totaal geen gevolgen voor de vruchtbaarheid ,immers grote grazers zijn -ook al zijn ze niet meer echt wild-, niet helemaal dom.
Koudbloedige grote grazers kunnen hun jongen zelfs langer dan de normale dracht dragen als de lente op zich laat wachten.
Geen enkel dier zal er naar steven in de koude maanden nakomelingen te krijgen , daar hun overlevingskansen dan minimaal zouden zijn.
Overbevolking is al een feit in de OVP, en het beheersen daarvan doet SBB met het laten versterven van dieren door koude en honger.
Als er 1200 tot wel 2000 grote grazers sterven in de winter heeft niets meer te maken met de natuurlijke selectie van de sterken en de zwakken.
Maar alles met langdurig gebrek aan voedsel, in een omheind gebied, een grote dierentuin zo u wilt.
SBB had ook kunnen kiezen voor een diervriendelijke benadering van het probleem, namelijk kuddes scheiden vangen en verkopen, immers er word druk gehandeld in deze “wilde dieren”.
Wellicht een ander prachtig voorstel is , helemaal van deze tijd dames en heren te weten geboortebeperking.
Daar zijn verschillende zeer diervriendelijke methodes voor.
En als de heren boswachters van SBB hun kuddes zo goed kennen, kunnen ze feilloos de dieren eruit pikken, vervolgens met een verdovinggeweer plat spuiten en castreren dan wel een andere vorm van anticonceptie toedienen.
Geld is er namelijk genoeg bij SBB, er word ruimschoots aangekocht uitgekocht, uitbesteed en er zijn legio potjes, die u en ik met ons belasting geld bij elkaar brengen.
Dus daar kan het probleem ook niet liggen.
Het probleem is ook niet dat sommige gebieden waar gevoerd zou moeten worden niet bereikbaar zijn, de grote kadaver containers en tractoren komen wel regelmatig alle dode dieren ophalen.
En ze sterven niet op commando op plekken waar SBB er nou net makkelijk bij kan, dus groot materieel is ook geen probleem.
Waar dan?
Het zal ongetwijfeld weer een aanslag op de ego,s van de heren bedenkers zijn van dit luxe  Moderne jurrasicpark (zonder predatoren) zijn.
Die moeilijk toe kunnen geven dat het falikant is mislukt.
Deze ego,s zijn nu wel hoofdelijk verantwoordelijk voor ernstig dierenleed, en wat ik moord durf te noemen.
Verder weigeren deze heren alsmede de Dames van de Partij voor de Dieren, om verder te kijken dan hun neus lang is.
Er zijn namelijk talloze Europese projecten met dezelfde ideeën als de OVP, die wel succesvol zijn.
In gebieden onnoemelijk veel groter dan de OVP, waar wel word bijgevoerd.
Ik zal jullie niet meer lastig vallen met boswachters die niet eens goed kunnen schieten en zo een stervend comateus dier weer als het ware wakker te schieten en dus volpompen met adrenaline, zodat ie nog een keer mag creperen.
Wel is het zo dat de gebieden in b.v Polen ook een afschot beleid hebben.
Natuurlijk vind ik dat moeilijk, maar aanvaardbaar.
De geschoten dieren worden er inderdaad opgegeten, waar ik dan weer weinig moeite mee heb.
De grote containers gezien waar nu de OVP kadavers in belanden?
De mens eet toch vlees ook al doe ik dat niet, dit is een feit, dit vlees is dan tenminste eerlijk en heeft een goed leven gehad.
Zonder serieuze predatoren in wat voor natuurgebied dan ook krijg je met overschot te maken.
De argumenten van de Partij voor de dieren zijn het meest schokkend, voorgelicht door experts, en zelf wezen kijken, hoera gefeliciteerd.
De liefde voor dieren en de natuur heeft regels inderdaad, ook voor ons mensen.
De PVDD pleit voor het openzetten van de hekken.
En dat al in januari!!! , waarom niet al in oktober of zelfs eerder moord en brand schreeuwen.
En dan de stelling wij begrijpen uw verdriet en onmacht, maar in de natuur is het allemaal helaas geen sprookje.
Dat dames en heren is nu bewezen ! door dat de politiek zich met natuur wilde bemoeien zonder kennis van zaken, is inderdaad het sprookje van de natuur een nachtmerrie geworden.
Want de natuur zelf is prachtig, daar hoeven wij mensen niets meer aan te doen.
Alleen te beschermen, maar niet te creëren op plekken waar dat niet meer mogelijk is.
Nu is het zaak om de scherven van de gebroken kroontjes van de politiek te verzamelen, en op te ruimen en op te lossen wat nodig is.
De ego,s aan de kant en het respect voor leven weer voorop.
Een schema voor bijvoeren zonder problemen kan ik leveren, ik heb namelijk wel verstand van grote grazers en natuur.
Aan u om het te financieren…….

maandag 21 januari

Een paar jaar geleden stond de hele wereld op zn kop, een kudde paarden in november in de zee, de beelden gingen de hele wereld over, toen de spectaculaire redding, weer de hele wereld, nederland was een trots land op zoveel helden.
Nu staan er bijna 2000 grote grazers letterlijk in de kou.
Ze komen tergend langzaam om van de honger en dus van de kou ( grote grazers eten zich warm, ik weet daar al…les van ik heb hier 11 paarden en een koe in de opvang).
De hongerdood is een langzame, eenzame en zeer pijnlijke dood.
En nu staat heel nederland helemaal niet op zn kop. wat is het verschil met 6 jaar geleden: ach omdat ze in de vrije natuur losgelaten zijn?
Omdat we de natuur zijn gang laten gaan?
welke natuur?, er is geen vrije natuur meer in nederland, er is geen ruimte in nederland voor vrije natuur.
De paar hobbyisten die leuk spelevaren met diertjes in de OVP mioeten zich maar eens inlezen in het migratiegedrag van grote grazers.
Hoeveel ruimte een kudde nodig heeft om het hele seizoen te overleven, niet alleen in de periode dat er leuk fotootjes gemaakt kunnen worden door de heren in landrovers als het zonnetje schijnt.
Waar is mijn Partij voor de dieren?
Waar is ons mededogen, waar is onze realiteitszin?
Waar is onze menselijkheid.
Kom op deel deze pagina, en kom in opstand, doe iets allemaal.
Dit mogen we als land waar een partij voor dieren kan bestaan en meeregeren toch niet toestaan.
Het eerste land met een Partij voor de dieren, die zijn dieren achter hekken laat creperen.
Dat kan en mag niet waarzijn.

maandag 14 januarie

We hebben vandaag een groot kado gekregen, een houtkachel, en wat voor eentje, een prachtige knots die mn huisje zeker warm kan krijgen. Jolanda de Vos, je bent geweldig, en we bedanken je vanuit de puntjes van onze vanaf morgen niet meer verkleumde tenen.
We werden haretelijk ontvangen , deze mensen direct al in mn hart gesloten, ze hebben ook geadopteerde honden en eten geen vlees Kijk !!! daar word ik blij van. Nee en dit is geen aanval op vleeseters, iedereen moet dat voor zichzelf bepalen, wel vind ik dat je verantwoordelijk bent voor dietrenleed als je B.v plofkip eet of niet biologisch vlees.
De laatste dagen zijn een aaneenschakeling van wonderen geweest. Wat ik ook wil delen is Prime Fulvic en Humus zuur met jullie. Daarin ga ik zelfs zo ver dat ik er een hele pagina aan ga wijden op mn site. Circa 2 maanden geleden kwamen hier twee lieve geweldige mensen op bezoek. Ze waren op mijn bestaan geatendeerd door Annemarie Postma, mijn held vriendin, zielemaatje, en mn engel. Annemarie had ze verteld over mij en mijn opvang voor dieren. Zij wilden iets voor ons doen hier en brachten me Fulvine zuur en humus zuur. Ok Ok , lijkt zweverig, en geloof me tuurlijk ben ik een niet alleddaags meisje, maar zweverig ben ik allerminst. Inmiddels weten jullie all;emaal wel dat het hier met bloed zweet en tranen zn gangetje gaat, en dat het niet door meditatie allemaal aan komt waaien. Maaaar….. ik geloof in de krachten van de aarde, en in het universum. ik geloof in de bodum en de geschenken van de natuur.
Vera, mijn liefste vriendin, nog niet zo lang geleden gestorven en ik waren grote gelovers in het grootste orgaan wat de aarde heeft, namelijk de humus laag. Humus onstaat door fermentatie van planten en dieren ( ja ook mensen ) resten, die daar geduldig door de aarde omgezet worden in vruchtbare huid van aarde. Geduldig is de mens niet meer, dat kan ook niet met 7 miljard monden te voeden. met als resultaat: uitputtig van het grootste orgaan van de aarde. en dus de grootste voedingsbron van de aarde. Kijk en hier komt Humus en Fulvine zuur om de hoek kijken. Dit word op natuurlijke wijze gewonnen uit aarde die nog niet verpest, overbemest en uitgeput is. Vera en ik hadden grote plannen om als we later groot waren op een andere manier de aarde te gaan bewerken en zo weer volwaardig (plantaardig) voedsel te creeeren. Vandaar toen Harry en Erna van health-solution.eu langskwamen, ik vera hoorde praten. en alle puzzelstukjes op zijn plaats vielen.
Inmiddels zijn we dus twee maanden verder en heb ik het aan al mn dieren kunnen geven, en mezelf ook( er is een variant voor menselijk hebruik). Ik ben overdonderd door de resultaten, en vreselijk fan van het spul. De oudjes doen het beter dan ooit. Mijn hoefbevangen paard weer beter. Maar….. Loki de beagle had een raar abces op haar flank, wilde maar niet over gaan. De dierenarts wilde onmiddeklijk opereren. Ik dacht, wacht effe, ho ik probeer nog iets anders. Geloof het of niet na het aanbrengen van Fulvine zuur was binnen de 2 uren het abces gehalveerd. De onsteking eruit getrokken, ik sloeg dus even achterover van verbazing. Ik ben ook wel bekend als kruidenvrouwtje, maar dit verbluffend resultaat, heb ik met wat voor mengsel dan ook nooit kunnen bewerkstelligen. Dus ……Ik mocht gewoon gratis testen, en ook nu mag ik bellen als ik wat nodig ben voor de dieren of voor mij, deze mensen hebben hart, en wat voor hart. Alles is opgeleefd hier. Niet in het minst ikzelf, eerlijk is eerlijk heb ik gekampt met een zware depressie, ik kon de 4 sterfgevallen dicht in mn omgeving,waarvan een mn vader en de ander vera niet verwerken. veel oud zeer kwam mee naar boven, en ik was op en totaal uitgeblust. Natuurlijk ben ik sterk van lichaam en geest, dat heeft geholpen, maar ik ben er zeker van dat ook harry en erna hebben geholpen met hun product. En dus wist Annemarie het weer het beste, bracht me in contact, en nu, tja ik wil gewoon iedereen kennis laten maken met dat super spul.
Zoals ik al zei, ik geloof in de aarde en ik geloof in het universum. Ik geloof in geven en ontvangen, ik geloof in delen. er word hier wel eens om me gelachen , ik zeg vaak het is maar spul. Delen is,  dingen delen uit je hart, stukjes hart die je kunt missen voor een ander, das pas delen. Maar soms is ontvangen moeilijker dan geven, omdat mensen denken dat je bedelt? of dat je zielig bent?, of dat je gewoon last hebt van je trots en van je ego. Nee ik heb geen moeite met geven, en gelukkig ook niet met ontvangen, want ik geloof in delen…. ik wil jullie, die mij en de dieren helpen alles wel geven, en geef jullie gewoon een stukje uit mn hart, uit ons hart. Ik ben gewoon heel erg dankbaar, en het mooiste is dat ik geloof en hoop heb voor ons allemaal, voor de wereld, en dus voor de dieren. Als ik zie dat ik mensen kan raken door wat ik doe, en hoe ik mijn idealen leef. Nou dan komt het met die wereld stapje voor stapje wel goed. Want uiteindelijk telt er maar 1 ding in dit hele lange en soms minder lange leven: en dat is de liefde.
Helaas willen de plofkipboeren me geen plofkippen meer verkopen, want ze vinden me een dierenactivist ( nooit gewten dat zoiets slecht was), maar het zal me met een list wel weer lukken. Elk jaar red ik er een paar van de slacht, en laat ze kennis maken met gras ,liefde en scharrelen, echt scharrelen. Bij deze nodig ik een ieder uit met ze te komen knuffelen. Ze te leren kennen. Want ze leven hebben gevoel ,kennen angst en kennen plezier en geluk. Wie na die ontmoeting nog plofkip eet, verklaar ik mede schuldig aan uitbuiting en moord, gijzeling en marteling met voorbedachte rade. Kom op mensen, de tijd dat we het niet wisten en schrokken van de waarheid ligt dankzij internet ver achter ons.
Ik zeg leve het leven en de liefde, met respect voor alles wat leeft. Bedankt wereld dat jullie aan ons denken, wij dierenactivisten (?), zijn heel erg blij met jullie. Liefs van Norma en al haar dieren.

7 januari 2013

Het nieuwe jaar is inmiddels  niets nieuws meer en we zijn alweer gewend aan het feit om 13 in plaats van 12 te schrijven.
Het zijn wonderlijk opwindende en spannende weken, aan de ene kant Maya, die zo,n beetje het populairste hondje van facebook aan het worden is, en verdomd om de adviezen van de dierenartsen op te volgen, ze is nl van plan om honderd te worden. Mij best, alleen dan zal ik een waardig erfgenmaam tegen de tijd dat ik 100 ben moeten zoeken.
Er zijn veel mensen die hebbenm geholpen de kosten voor de operatie voor Maya mee te dragen en daar ben ik heel erg blij mee, en ontzettend dankbaar. er is in ieder geval ruim 500 euro gedoneerd voor Maya en dat is natuurlijk fantastisch.
de rust keert nu weer een beetje terug hier, want poe poe wat een zorgen, niet te vergeten Meneer poes, ook ernstig ziek. Helaas ongeneeslijk, tja met het zoet komt het bitter. Gister is er weer een grote voorraad kuilhooi voor de paarden gebracht, ook namens de paarden dus bedankt iedereen, want er komt weer winter, en dan is een voorraadje erg fijn.
Zjene de koe, die zich bij haar geboorte voorgenomen had de 500 kilo te halen voor haar 4e levensjaar, is in haar ambities geslaagd. yes, de dikste koe van het noordelijk halfrond woont bij ons. Minder leuk voor de gang waar ze snachts slaapt, de scheuren trekken door de muren als ze zich omdraait, maar he, wie ben ik commentaar te hebben. ze ziet er gezond uit en dats het belangrijkste. De paarden zijn blij, want deze winter hebben vooralsnog voldoende stro, en bedankt Rinus ook voldoende handen om de tot stront omgezette bodum beddeking er weer uit te scheppen. Ook hier zie ik een mooi record komen, we gaan het echt redden om boven de 130 ton stront uit te komen dit jaar. Maar daar doen we dan ook allemaal ons best voor.
Om tot de kern door te dringen in dit stukje wil ik eigenlijk zeggen. bedankt iedereen, bedankt voor de hulp, de steunbetuigingen, de betrokkenheid, en alle lieve berichten die we mogen ontvangen.
Ik zeg vaak ( en word dan een beetje raar aangekeken, waarom? joost mag het weten), : als ik later groot ben wil ik een boerderij in het groot en echt, zodat ik nog meer kan doen ,nog meer kan helpen, en most important, minder nee hoef te zeggen tegen dieren in nood, en ook dat het voor mij allemaal wat makkelijker en minder zwaar word. Ik zeg doen!!!, denk groot, want als het waar is dat: gij zult ontvangen wat ge kunt geven, Nou dan komt die boerderij er.
Liefs uit een altijd in beweging en altijd in beroering mini universumpje ergens in het noorden van Friesland, waar de zon schijnt ook al is het donker!!!