Dagboek 2012

Huize Chaotika

Oud en Nieuw

2012 is een jaar geweest met grote toppen en diepe dalen, een jaar met geluk en verdriet met aanwinst en verlies. dat jaar liet zich op de laatste dag nog gelden de spannende operatie van Maya onze nieuwste kostbare aanwinst hier. We hebben het gewonnen van de dalen , en vieren zo het begin van weer een nieuwe fase in mn universumpje. Met kracht vertrouwen en vol goede moed stap ik met al wat leeft het nieuwe jaar in. In verbondenheid met het leven gaan we ervoor, met diepe dankbaarheid voor alle goeds en moois wat ons is gegeven. Hier gelukkig geen knallen en geen vuurwerk, gewoon genieten van alle moois en goeds. Ik wil iedereen bedanken die er voor ons is geweest het afgelopen jaar. Jullie zijn allen geweldig. Namens alle dieren liefs norma

Zaterdag 29 december

ik wilde een stukje schrijven, maar ik ben een beetje moe, kijk voor nieuws graag even op mijn facebook pagina. liefs norma

Zaterdag 22 dec

Op de foto Skeald, hier 4 jaar geleden geboren, skeald bracht de kudde iets prachtigs, een schoon en onbesmet leven, geen herrinering aan pijn honger en ellende. Een soort kerst gevoel, op zijn manier een kindeke jezus, maar dan anders. Ik ben Norma, en ook hier vieren we kerst. Ik vang dieren op en dat doe ik met hart en ziel, mijn gebed is er een van elke dag, maar nooit zonder einde, maar vaak wel met een happy einde. Vanaf binnenkort zullen we van de stichting help normasdieren precies aangeven hoeveel geld er binnen komt en hoeveel er uit gaat. Ik wil graag zo eerlijk en transparant mogelijk zijn zodat iedereen kan zien wat er met zijn of haar bijdrage gebeurt. Sommige mensen denken dat ik met zielige of sneue verhalen donaties binnen wil halen, dat is niet waar en het spijt me dat het zo op sommigen over is gekomen, ik heb geprobeerd een realistisch beeld te schetsen van hoe het hier gaat, en natuurlijk hoop ik dat ik op een dag op een veel professioneler en gemakkelijker manier veel meer dieren op kan vangen. Iedereen begint klein als het budget klein is, maar hoe klein ook! je daden kunnen groot zijn. Daar houd ik me aan vast, natuurlijk is het redden van dieren een gebed zonder end, het redden van mensen trouwens ook. Het leed zal; altijd bestaan, evenals honger en ontberingen, daar kunnen we alleen collectief op enorme schaal wellicht een keer verandering in aanbrengen.

Is het dus zo dat we maar moeten stoppen met helpen?, en niet meer proberen? Ok inderdaad, het mag niet ten koste van jezelf gaan, maar gaat het dat ook in mijn geval? Ja het is zwaar en ja het is koud nu, maar het is ook licht en warm, want ik doe waar ik voor bestemd ben. En samen met hele lieve geweldige mensen proberen we het nu op een hoger nivo te tillen, want wat een aantal jaren geleden gemakkelijk was, is door het aardse feit van ouder worden moeilijker en lichamelijk zwaarder geworden. Ik voel me een gezegend mens dat ik mede door zoveel steun vertrouwen en geloof in mij nog steeds door kan gaan met wat ik doe. De mensen die de stichting voor me opgericht hebben en de nieuwe mensen die zich nu inzetten voor ons, alle geweldige steun en donaties van soms volledig onbekenden, geeft zoveel warmte dat de kachel hier ( bijna) niet aanhoeft. Kerst is voor mij bijzonder , we vieren de geboorte van Jezus, de geboorte van hoop en leven. En het bestaan van liefde.

Ik wil iedereen heerlijke dagen wensen, en een ieder die dierbaren moet missen deze dagen, omdat ze er niet meer zijn: wens ik kracht en vertrouwen, dat zij ergens zijn en dat het goed met ze is, dat het schrijnende missen overgaat in een pijn die nooit helemaal overgaat, maar waar mee te leven valt. Verder is mijn hoop dat er minder dieren opgegeten zullen worden tijdens de kerst.Iedereen fijne kerstdagen en een heel erg gelukkig Nieuwjaar.

Liefs van Norma en de Dieren

Maandag 10 december

Een stukje schrijven over hoe onze dagen hier verlopen is niet gemakkelijk. Er gebeurt namelijk zovveel, tegen een achtegrond van bittere koude strenge vorst en heftige storm. Dat is savonds blij ben dat ik gestrekt op de bank cq bed kan. Natuurlijk gebeuren er wonderen, maar er gebeuren ook kleine rampen, die me er voor behoeden dat ik me moet vervelen. Met de storm is alles losgewaaid wat los kon waaien, en de dieren en ikzelf hadden er behoorlijk last van. Ik heb een ini mini traumaatje opgelopen met het paardendrama alweer 6 jaar geleden en haat storm. Dan liever bittere kou en sneeuw. De paarden hebben genoten van de sneeuw net als zjene de koe niyi het varken en alle honden. dolle pret. en hoewel het werk recht everedig zwaarder word met de centimeters sneeuw, heb ik genoten van de spelende dieren. Maar na sneeuw en nattigheid en vorst komt de zooi weer tevoorschijn en is het zaak scheppen en schepppen om het weer een beetje netjes te krijgen. Er gaat een onwaarschijnlijke hoeveelheid stro en kuil doorheen, dus ik sleep me suf. Alles eet veel, en de poezen weigeren daarbij nog eens naar buiten te gaan voor hun behoeften, dus ook daar sleep ik me suf, kattergrit in de kliko kattegrit naar binnen. Zeester ontwikkeld zich goed, hij eet nog steeds als een bezetene, en slaapt veel, hij is nog aan de pijnstilling in afwachting van zijn operatie, Bruce en oscar leven mee, en zijn helemaal geintergreerd met de rest van de katten. Meneer prins blijft zijn arrogante dominante zelf, waar de rest van de katten hoofdschuddend maar genoegen mee nemen. Meneer poes komt elke dag een paar uren beneden en zit daarbij als een papagaai in mn nek, en vind het geen probleem dat ik onderwijl de dagelijkse klussen uit voer. Knuffels te over en eten genoeg maakt een dier heel erg gelukkig. Met norma zelf, ja norma moet zoich na de geleden verliezen weer herpakken, en dat is niet gemakkelijk. Ik mis mijn vader zo, en ik mis vera. Ik mis het ongedwongen lachen, het zorgeloos blij zijn, mijn hart is nog te zwaar. Al komt het wel terug, Maya die over de kop vliegt met haar rolstoel in haar enthousiasme en me daarna fronzend aankijkt, zo van, ga mij es even weer op mn wielen zetten JA. De honden die me op blijven beuren, en Anton die ontdanks alle ellende alle kou en alle ontberingen er voor ons is. Weekend na weekend staat te scheppen en te werken zonder een wanklacht. Wat een kado.De lieverds van mn stichting die zich belangeloos inzetten alles op de rit te krijgen. De vrijwilligers troepen onder deskundige en strenge leiding va Rinus die me komen helpen. En mn grote liefde Annemarie Postma die op afstand aan touwtjes staat te trekken om ons te helpen, waar zeur ik eigenlijk over.

Maandag 3 dec

Met de poes uit mn vorige stukje gaat het goed. Gelukkig heeft hij niets besmettelijks en kan dus gewoon lekker revalideren tussen de andere katten, hij eet me de oren van het hoofd, en zelfs de dierenarts constateerde al een enorme verbetering, en dat in drie dagen!. Inmiddels ben ik ook niet meer zo boos, het was voor mij de bekende druppel die me over deed lopen en me zo hard van leer deed trekken. Nu begrijp ik dat deze persoon radeloos met zichzelf in de knoop zit en met van alles en nog wat, en het niet heeft gezien of gemerkt, wie zonder zonde is werpe de eerste steen. Dus ik ben blij dat je hem een veilig thuis hebt gezocht, en die moeite hebt genomen. Als je er zelf dus niet meer uitkomt, ga dan gewoon met je dier naar de dierenarts, veel problemen zijn gewoon op te lossen. Het plassen wat de poes deed was simpel een gevolg van diabetes. Ik heb verschillende reacties op mijn relaas gehad en eentje kwam hard aan: zo ben jij niet norma. Deze boosheid is niets voor jou! daar heb ik over nagedacht en het klopt, dit is ook niets voor mij. Ik kan daar veel tegen inbrengen, zoveel dierenleed altijd maar weer onder ogen te zien ( en op te lossen). Zo makkelijk verantwoordelijkheden afgeschoven worden ( vaak op mij). Zelf al worstelend om het hoofd boven water te houden. Het zijn vaak kleine dingen waardoor je explodeerd en soms zijn ze groot. een detail waar ik razend om werd was dat deze persoon zei dat ze dan haar spaarrekening moest aanspreken, fuck dacht ik bij mezelf, je hebt tenminste een spaarrekening, en het is jou verantwoordelijkheid die je nu de mijne maakt. Nu moet ik toegeven dat mijn liefde voor alles wat leeft weleens te grenzeloos is, en ik een natuurlijke rem mis. Inderdaad ik kan niet alles redden en niet alle problemen in de wereld oplossen, maar daarom heb ik de poes een nieuwe naam gegeven Zeester, naar het verhaal wat iemand me laatst stuurde The old man and the starfish http://ofenstein.com/leo/?p=127

vrijdag 30 november

het is vrijdag, fijn weekend! Ik ben boos, erg boos. ik kreeg een tijd geleden de vraag of ik een gezonde driejarige kater wilde opnemen in mijn dierengezin. Dat kon niet, ik heb meerdere mensen en vooral mezelf beloofd om geen dieren meer op te nemen ( lees eerdere stukjes maar) Maar er was heel erg fijn nieuws de afgelopen weken ik heb een aantal poezen, allen jonge gezonde ex katers aan een nieuw thuis weten te helpen. Lieve mensen en gezinnen die graag een kat wilden adopteren, en omdat ik hier geen geld voor vraag ( alleen uitemate veel liefde en zorg voor de dieren die ik plaats is een vereiste). is de keuze om via mij te adopteren snel gemaakt, voor mensen met een kleine beurs. logisch dat het asiel geld vraagt, maar ik weet zelf wat armoede is, en dan is alles al heel veel geld. Volgende week vertrekt er nog een poes naar een nieuw gezin, dus ik dacht, na het lezen van het verdrietige verhaal van deze persoon, ok ik adopteer en nog eentje bij. Gezonde jonge gecastreerde of gesteriliseerde dieren kan ik proberen weer een nieuw en liefdevol thuis te vinden. Ik heb deze persoon dus een mailtje gestuurd , dat de poes welkom was. Ik werd direct gebeld en bijna in tranen bedankt voor mijn aanbod.

Afijn gister zou hij worden gebracht. Bij het openen van de deur van hun auto rook ik het al. 15 jaar opvangen en redden van katten maakt je echt erg bedreven in het herkennen van bepaalde zaken wat dieren aangaat.

Over de telefoon had de persoon in kwestie gevraagd wat en wie ik ben. Ik had verwezen naar mn website en enigzins verteld hoe ik de dieren hier verzorg. Dit houd in dat mijn kattten elke dag zacht voer krijgen, ( er staat altijd een grote kuip droogvoer voor de onbeperkte honger die katten hebben een kat moet namelijk bijna elk uur eten en ervaart echt honger als dat niet kan) meestal lekkere blikjes ( dank anna voor de trees blikvoer die bij het hek stonden vandaag). De persoon was verheugd voor haar kat, dit omdat hij zacht voer daar nooit te eten kreeg, en zei dat hij wel erg verwend zou worden hier, en dat deze persoon daar erg blij om was ( dit is belangrijk!)

Gister was het dus zover, en werd ik bijna misselijk van de geur die uit het kattenmandje kwam. Dit kan ook komen door stress, maar binnen opende ik het mandje en trof een zwaar ziek, en oud ogend, twee tanden missend , vette slechte vacht, zielig hoopje kat aan. Ik schrok, ook omdat me verzekerd was dat het om een gezonde poes ging. Maar omdat ik ook heel veel van mensen hou en deze persoon duidelijk in een moeilijke fase van het leven was, verder gevraagd. What the fuck happend ?. De persoon beweerde pas nog met de poes bij de dierenarts te zijn geweest. Maar moest haar agenda nakijken om te zien wanneer dat geweest kon zijn. Lang verhaal kort: poes mocht natuurlijk blijven, want dieren betalen niet de prijs van de rekening in MIJN WERELD.

Ik voorzag een naderend einde voor de poes op redelijk korte termijn op grond van de vreselijke toestand van de poes. Ik wil heel graag dat ie nog even heerlijk gelukkig en warm en liefdevol hier zijn laatste stukje kan leven. Want zo sterven vind ik onacceptabel! We spraken af dat de kosten natuurlijk voor deze persoon zouden zijn, immers ik vang meer dan 200 dieren op en mijn budget is uiterst beperkt.

Ook zou ik een verslag aan mijn dierenarts vragen, zodat deze persoon zijn dierenarts dat verslag onder de neus kon wrijven, ze was erg boos op haar dierenarts dat die haar niets over de toestand van de poes had verteld, immers deze poes moet al maanden ernstig ziek zijn geweest. Begripvol voor de situatie van deze persoon ( overspannen) en ook waardering voor het feit dat ze nog een thuis heeft gezocht voor hem, namen we afscheid. Hier was het inmiddels spitsuur, de stallen moeten gedaan voor de nacht, en de paardenpoep opgeruimd. de honden lekker bij me bij alle werkzaamheden. Daarna de paarden varkens koe enz… allemaal lekker voor de nacht op stal. Eenmaal binnen, is het tijd voor de poezenkamer. de katten hebben hun eigen plek boven, want een kat houd van rust. en dat is iets? wat niet voor de hand liggend is met 9 honden. Bover ruk ik de nodige katteblikjes open en geef de nieuwe poes, rekening houden met het feit dat hij ernstig ziek is, zoveel hij wil. ik prak er wat koffiemelk doorheen, en geef het hem. Ik heb nog nooit zoiets gezien… en geloof me ik heb veel gezien door de jaren! hij viel aan alsof hij in geen ( ik schat een maand of 4 a 5) geen eten had gehad ( zacht eten) Met alle wondjes rond zijn bekje moet droogvoer een bloedende hel zijn geweest voor hem. VERBIJSTERING. Na wat valeriaan wortel te hebben gegeven, heeft deze meneer geslapen zoals nog nooit ( ik schat toch ook een maand of 5 ) S,ochtens heb ik mijn lessen afgebeld en ben naar de dierenarts gegaan, Maya moest toch ook nog voor controle voor haar oren en de poes tja voor alles eigenlijk. Kostenbesparend dus meteen maar samen mee naar de dierenarts, ( zij matsen me vaak daar, erg lief) Dit doe ik overigens nooit of te nimmer weer, een hond in een rolstoel, die absoluut niet luisterd ( hoe schattig) en een kat in een reisbench. Het leek wel een nieuwe soort yoga met atributen, ik werd zelfs hardop uitgelacchen door voorbijgangers. Eerst Maya, haar oren knappen erg op en ze heeft een zalf mee gekregen waar ze nog 10 dagen mee behandeld moet worden en hoppa onze Prinses Maya weer als nieuw. Toen poes, het was onmogelijk om hem zonder narcose goed te onderzoeken, Hij gilde van de pijn. Ik zal u de hele lijst aan mankementen besparen, wel, mogelijk katten aids of leishmania ( quarantaine dus), ernstige onstekingen in en rond de bek en het strottenhoofd, zo erg dat het pus eruit spoot bij het openen van de bek, slechte leverfunctie door uitdroging en ondervoeding. de oren vol met oormijt en onstekingen. Ok, zeg ik tegen de dierenarts, spuit alles erin zodat ie geen pijn heeft, en lekker kan slapen, dan wachten we de bloedonderzoeken af. Want? zo snel geef ik niet op bij een dier, eerst gelukkig zijn, dan pas!. Ik heb gehuild tijdens het onderzoek van poes, mijn hart was al niet te best, maar brak voor deze lieve poes. Hij is nu weer thuis, zit boven bij de andere poezen, maar wel apart, geen besmetting hier. heeft weer een hoeveelheid zacht voer gegeten, waar ik wederom versteld van stond , en slaapt nu de slaap? zoals alleen een kat dat kan.

Ik heb contact gezocht met deze persoon, vanwege de kosten, en heb duidelijk vermeld dat als je een kat hier , Bij Mij brengt, je hem brengt om te leven. niet om afgemaakt te worden. De kosten zullen aanzienlijk zijn, ik ga erhelaas niet van uit dat deze netjes door deze persoon betaald zullen worden. wel zal ik daar mijn uiterste best voor doen!!!

Wel werd er aangegeven dat de persoon graag overleg wilde met mijn dierenarts. Te laat, dat had u 5 maanden eerder moeten bedenken, en worden geen afspraken over dieren onder mijn hoede gemaakt door derden!!!! noch over kosten noch over euthanasie in verband met de kosten. Die verantwoordelijkheid heeft de eigenaar samen met zijn kat! bij mij achtergelaten, met de duidelijke belofte de kosten op zich te nemen. Ik verwacht niets, doe ik nooit, dus alles wat er betaald word zal een meevaller zijn. Maar makkelijk komen ze niet van me af. Dus waarom ben ik nou zo boos? Niet dat het dier sterk vervuilt is,… dat is erg, ook niet dat ze niet zagen dat hij ziek is ,…ook dat niet, ook niet dat ze niet door hadden dat het zwarte snot uit gele oren liep,… nee ook niet. Waar ik zo boos over ben, is dat inmiddels is gebleken dat er meer dan een jaar geleden een dierenarts naar heeft gekeken ( en deze kon natuurlijk niet in de toekomst kijken)en dat die ontstoken tandvlees heeft geconstateerd( wel eens een droge tostie of beschuit gegeten met bloedend ontstoken tandvlees? pijnlijke zaak), Ik ben dus ook niet boos over het feit dat er gelogen is over het dierenartsen bezoek,… waar ik boos over ben is dat ze deze kat hebben laten verhongeren, willens en wetens uit zuinigheid, terwijl het bloed hem uit de bek heeft gelopen tijdens het eten. Wat niemand kan mij wijsmaken dat een dierenarts geen zacht voer adviseert, er zelfs op aan dringt met een open bek. En niemand kan mij wijsmaken, dat als je kat eenmaal last heeft gehad met zn bekkie, je niet ziet!!! dat zn mond open is en bloed, ( ik zag het in het donker zelfs) Het is zichtbaar zelfs aan de vacht van een kat, want hij kan zichzelf door de enorme pijn in zijn mond niet meer schoon likken, en katten zijn erg proper op hun vacht. Aangezien ik erg gepassioneerd en emotioneel ben , heb ik mn dierenarts gevraagd wat ze ervan vond. een heldere proffesionele mening zeg maar. Zij vond het een zeer ernstig geval van verwaarlozing. Zelfs mishandeling ( het onthouden van eetbaar voedsel word als marteling beschouwd bij mensen)

Ik weet dat je dit leest! dus, doe wat jij denkt wat je moet doen nu, voor iets wat je afgelevert hebt aan mij. Want ook het verdriet als jou kat het niet red… en ik hem zal moeten verlossen uit zijn ellende! zal op mijn schouders terecht komen, en daar zal ik verdriet van hebben, ik houd namelijk heel veel van alles wat leeft! Dat heb je mooi geregeld nietwaar?.

Iedereen die iets wil doen, niet alleen voor deze kat ( want zo zijn er vele gedumpt , deze persoon had nog het fatsoen hem te brengen), kan alle informatie vinden onder het kopje Stichting Help Normasdieren. Bedankt voor het lezen, en sorry voor de spelfouten.

P.S Ik wil nog aangeven, dat het in een mensenleven kan stormen, en dat je dan dingen niet meer aankunt, dat begrijp ik. Ikzelf maak ook een moeilijke tijd door, en de zorg van de dieren vergt nu wel extra veel van me. Mijn gouden regel is: wat onder jou verantwoordelijkheid valt, valt daar nooit buiten, die zorg is dus niet een recht, maar een plicht!!!. Hoe het ook stormt, laat het niet stormen voor dat, waar je voor zorgen moet, Kinderen en dieren zijn niet voor goede tijden alleen, ze zijn voor alle tijden! En gaan altijd voor! Liefs norma

Maandag 19 nov

The big greeny is weg. Ook al is het maar een stuk blik met een motor erin, ik was aan hem gehecht en het deed echt even pijn afscheid te moeten nemen. Maar we gaan verder met de Sanggyoung of zo iets, toffe bak.grote laadruimte waar stro en heel veel inpast. Dankzij het harde werk van alle l;iefste vrijwilligers die zich voor ons inzetten. word het steeds beter hier voor mij om voor de dieren te zorgen. Dit weekend de Bikers for animals die een deur hebben gemaakt in de container stal, en iedereen die hier heedft staan scheppen en mesten, heel erg bedankt. we hebben denk ik 1 ton stront uit de stakllen gehaald dat,s niet niks. ik ben niet zo schrijverig vandaag dus jullie houden nog uitgebreid verslag van me tegoed.nu ga ik op de bank met mn honden en katten. tot morgen. en iedereen die iets voor ons doet of gedaan heeft, heel erg bedankt.

donderdag 8 november

Ik heb net mijn stukje van vandaag doorgelezen en besloten dat ik weer de almachtig stoere Norma uithang, dus een aantal aanpassingen, zodat het waar si wat er staat. komt ie! 2012 mag met recht het jaar van het paardenvlees genoemd worden. De laaste 20 jaar zijn er bij elkaar niet zoveel paarden geslacht; als alleen al dit jaar. en dat jaar is nog niet voorbij. Ik heb veel vragen van paardenhouders,of ik nog een paard wil opnemen in mn kudde, ik moet nee zeggen. En met onbeschrijvelijke pijn in mn hart zeg ik dat ook. Mensen bellen en zeggen dat ze geen geld meer hebben, en of ik aub hun paard oud bij mij wil laten worden. ik vraag hen, waarom ze zelf niet alles aan de kant zetten?, en hun boodschappen met de helft of nog meer verminderen en hun verantwoordelijkheid nemen voor het paard waar ze ooit zo van hielen. Maar dat is geen optie, dat bestaat niet, nee zoiets is onbestaanbaar, en geergerd hangen ze de telefoon met me op! Ik moet tot de redding komen vinden ze, ze hebben immers gelezen en gezien dat ik een dierenopvang heb, maar ook ik moet eten, water, onderdak en meduische zorg betalen voor de dieren die bij me wonen. En ik heb zeker geen geldboom in de tuin. Lieve mensen het is hier armoe troef. Eten is er alleen als me iets gebracht word, of als er iets in de pakketen voor de dieren zit. Ik neem wel !!!verantwoordelijkheid voor de dieren die bij me wonen. Gister ben ik ( voor mijn doen) volledig ingestort. Jaar na jaar , Maand na maand sappelen, schrapen, werken en afzien heeft zijn sporen nagelaten op mijn lichaam, mijn gezondheid en in mijn ziel. En dan als dieptepunt gister, weer een dier wat hier aan het hek geknoopt word om vervolgens te steven in mn armen. Mijn tranen waren niet meer te stioppen, ik kon niet meer doen dan huilen en wanhopen aan de wereld. Ik dacht gister dat ik niet meer kon, dat ik op en kapot was. Dat voelt vandaag nog zo, met dit verschil, ik moet verder.met nog net zoveel tranen, en wanhoop, moet ik verder, stoppen is geen optie! Niet voor mezelf, maar voor de dieren. Geen slager die de kudde hier onder zijn messen gaat krijgen. geen asiel waar de honden die al zoveel ellende hebben meegemaakt, naartoe hoeven gaan. Geen plek waar ik mijn katten aan een hek vast ga knopen, van red je maar of anders stik maar. Maar ook mijn fysieke krachten ( en geestelijke ook) kennen grenzen. Mijn gezondheid is lang zo goed niet als ik laat geloven. Alles gaat stuk, door kou en door vocht door ouderdom en achtestallig onderhoud. Door een wonder en een geweldige persoon die ik voor het gemak de hakkelaar ga noemen, is het probleem met de wasmachine opgelost. Hij heeft ons gewoon een gloednieuwe gebracht , en eentje voor 9 kilo. Wat betekend dat de honden en paardendekens weer heerlijk fris zijn. hakkelaar je bent geweldig en ook namens de dieren heel erg bedankt. Door de extreme weersomstandigheden, waar ik tot voor kort nooit over durfde te klagen, immers het water wat hier valt valt ergens anders niet meer, waar het zo broodnodig is. Maar nu klaag ik wel. ik stond te huilen terwijl er hier een enorme kraan het water en blubber aan het wegscheppen en verschuiven was. Het is niet te bevatten hoe nat en doorweekt alles is. het water staat ons letterlijk tot aan de lippen, en het hele terrein is een sompig moeras geworden. Iets waar 20 kuub of 40 kuub nieuw zand niets aan kunnen veranderen. We hebben het dan over minstens 200 kuub zand. en dat alleen voor droge voeten van de paarden. De jaren van alles opofferen voor de dieren zijn gouden jaren voor mijn hart en ziel geweest, maar vergen het uiterste van mijn uithoudingsvermogen en mijn gezondheid. de jaren van nooit eens gewoon even weg kunnen, of de zinnen verzetten, of simpel een avond uit gaan: zijn het dubbel en dwars waard geweest. Maar het altijd op toppen van stress en discuipline leven, zijn niet gemakkelijk. en vaak zit ik aan de keukentafel te huilen. Immers mijn comfort( hahaha, wat is dat ook alweer?) is er dringend bij ingeschoten. Het ene gat dichten met het andere; is standaard procedure hier, maar ik kan niet stoppen. Er is geen andere optie dan doorgaan. Hier gaat er niets naar de slacht, of gewoon zomaar weg. Mijn auto heeft het na jaren van zonder klagen door mij mishandeld te zijn inmiddels ook bijna opgegeven, hij rijd nog als trekker, maar echt de weg ermee op is feitelijk niet meer vertrouwd. Vandaag had ik hulp, een vreselijk lief en geweldig persoon, die het gewoon niet snapt. hij zei, dit werk kan misschien door 5 normas gedaan worden, maar nooit door één. en toch flik ik het. Maar voor hoelang nog? Ik wil graag een vraag de lucht insturen aan een ieder die dit leest: help ons aub. zodat ik kan blijven helpen. Zodat ik kan doorgaan met het opvangen en redden van dieren, die klakkeloos weggeworpen worden door onze medemens. Mijn ogen en mijn hart hebben veel leed gezien. meer dan goed is voor één mens. ik ben zelf op afschuwelijke wijze geraakt door de gruwelijkheden van deze wereld. Ik heb dat overleefd, met een reden! mijn taak, mijn missie. al is het maar in het inimini is :om te helpen, en voor te zorgen. en om met mijn inzet en levenshouding anderen bewust te maken. Maar ik kan het niet meer alleen, Hoe je kunt helpen staat op de pagina: stichting help norma,s dieren liefs Norma en haar Dieren

woensdag eind okt

woensdag nacht, ik ben moe, vandaag grote schoonmaak, want met zoveel dieren in huis moet er elke dag minimaal de bezem door en om de 2 dagen rigoreus. helaas doet mn was machine het niet en dat is erg vervelend met zoveel honde paarde en kattedekens. wie weet kunnen ze van WASGOED.COM hem repareren had hem november vorig jaar gekregen, was natuurlijk gebruikt maar oh wat was ik er blij mee. hij wast wel maar centrifugeert niet. tja niet droog te krijgen dus. Hopen dat het morgen opgelost kan worden en anders moet ik op zoek naar een ousewetse wrongel waar al die delens door passen. zeker met maya nu is het prettig dat onrdanks ik haar elk uuur leeg laat plassen ze toch elke dag een schone deken krijgt. Plan is nu vrijdag paardebak, het is gewoon te nat nog, ik baalde vreselijk, had er zo,n zin in vrolijke paardjes, maar ok dat komt. nu maya in de stoel de roedel in de benen en we gaan dieherfst voor de nacht nog even trotseren, tot morgen lieve mensen. want straks laat ik me in de veren vallen, mooi geweest

Maandag 29 okt

Daar gaat ze als een speer, na ongeveer honderd keer over mn tenen en die van de andere honden te hebben gereden spurt Maya weg. Wat een vrijheid en wat een heerlijk gezicht. Je kunt ons volgen op facebook, daar zet ik regelmatig foto,s en filmpjes van de dieren. Facebook, sociale media, ik ben snel wijs geworden in een aantal dagen, dat de dingen niet altijd zijn zoals ze lijken, dat geeft niet. als je het niet kunt veranderen,. moet je het accepteren en dat heb ik dus maar gedaan, verder is het een fantastisch medium om met gelijkgestemden en soms minder gelijkgestemden de dingen door te nemen. Maar ook heeft het nadelen, waar ik nu gelukkig een beetje volwassen in word. Tja, wat gebeurt en zoal in mn universumpje , komend weekend heb ik een expositie, dus ik ben bezig met mn meesterwerk. Vond de gedachte dat er iets nieuws en zeer recents komt te hangen wel erg belangrijk. Omdat zoiets ook de nodige uren vraagt ben ik blij met de aangeboden hulp, door allerlei lieve mensen, met het poepscheppen en stallen en dieren verzorgen. geeft mijn rug ook wat rust, want ik ben weer akelig getroffen door spit. Verder is er unaniem besloten dat er een stop is op het verder adopteren van dieren, hoe hard en moeilijk ik dit ook vind. Ik zal mezelf en de dieren die reeds bij me wonen in bescherming moeten nemen. Vol is vol. Dus lieve mensen voor het bemiddelen van dieren kunt u contact opnemen, maar er kan NIETS meer bij. Normasuniversum is op zoek naar een andere lokatie, en wie kan helpen, iets weet, met genoeg land en schuren, aarzel niet contact met me op te nemen. we kunnen alle hulp gebruiken die er is. Als er een betere plek is dan kunnen er weer dieren bij komen. maar vooralsnog met echt! pijn in mn hart moet ik nee zeggen. Graag uw begrip en vraag het me dus ook niet. mijn hart bloed namelijk bij het zien van dierenleed, en dan wil ik tot de redding spurten. U mag komen kijken in mn universum, welkom zelfs, maar alleen op afspraak. ook daarvoor vraag ik begrip, mijn dieren en mijn huis zijn er niet op bestand OAD bussen vol toeristen te ontvangen. daar is het ook te klein voor, maar in overleg via mail kunnen we wat afspreken. wel beloof ik dat er direct een mestvork of een kruiwagen in je handen gedrukt word, want langskomen is meehelpen. het gaat een drukke week worden want de paardenbak word aangepakt en het erf, graafmachines en keepers vol met zand zullen mijn terrein tijdelijk onbegaanbaar maken. maar het is voor een heilig doel: gelukkige dieren. Iedereen die iets gegeven heeft heel erg bedankt daarvoor, er zullen foto,s volgen van de vooruitgang op mn erf. want dingen gaan niet zo snel als je soms wilt, dus maken we ons klaar voor een strenge winter. Dankzij Annemarie en alle lieve mensen die iets voor ons doen, ben ik niet meer bang de winter tegemoet te zien. Maar nu is nu, en nu wil er een roedel heel graag een lange wandelijng maken, dus heisen we Maya in haar stoeltje, doe ik mn laarzen met stalen neuzen aan en gaan we de herfst blijmoedig en opgewekt trotseren. liefs uit mn universum. wilt u ons helpen kijk dan op de pagina stichting help norma’s dieren

27 okt

Maya en gelijkwaardigheid. Vanacht is het tweede nachtje van Maya thuis, maya is gehandicapt, maya zit in een rolstoel. Maya is een hond. Zij accepteerd haar lot blijmoedig en opgewekt, de andere honden accepteren haar net zo blijmoedig en opgewekt. Ik leer elke dag, sommige dagen iets meer dan de andere gister heb ik heel veel geleerd, niet dat ik het niet wist!,maar heb het met eigen ogen gezien. nu sta ik niet bekend als een zeurkont, maar toch kan ik me nog best eens beklagen over de ongemakken die mijn lichaam me bezorgd zo nu en dan. ik probeer dan terug te springen naar het moment dat ik leef, en dat is altijd NU. maar ik moet er moeite voor doen. accepteren gaat een dier heel makkelijk af, ze zetten door en gaan door. een belangrijk aspect daarvan is wel dat ze in een liefdevolle of diereigen omgeving kunnen zijn. Natuurlijk kan maya zichzelf niet meer redden in de natuur, godzijdank voor de evolutie, en godzijdank voor mensen die zich wel hebben ontwikkeld. Maya had ook op 4 poten kunnen lopen, niets hoeven mankeren, nog kunnen jagen en overleven in de natuur, als die verdomde evolutie iets meer rekening had gehouden met de natuur en de dieren. maar nu is maya dankzij het wonderlijk diverse schepsel mens in een rolstoeltje beland, en daarna gewoon achtergelaten, bedankt, je bent maar een dier, een ding, ga toch dood want je bent lastig. En dan komt er weer een mens, of mensen die de economische evolutie aan zijn laars heeft gelapt en zich daarentegen emotioneel heeft geevolueerd. en die mens help maya, zorgt voor maya en geeft haar een kans op een volwaardig leven. en toen kwam ik in beeld! Heb ik maya geadopteerd omdat ze zielig is? mijn god nee!! ik hoorde van haar lot, wist dat zoiets moeite kost om voor te zorgen, en vond nog een heel stuk hart in mn borstkas , waar ze duurzaam in zou passen. Ik weet dat het best zwaar is , elke dag weer, zeker 5 of 6 keer rolstoeltje aandoen en zorgen dat ze kan plassen en poepen. daar heeft niet iedereen zin in, en ja!, is zo gezegd, maar moeilijk vol te houden. Ik geloof in gelijkheid en waardigheid, wat de omstandigheden ook zijn, want omstandigheden kun je creeeren maar twijfel niet, ik ga met haar om net zoals met de andere honden, want gelijkwaardigheid voelen, zit hem in gelijkwaardig behandeld worden. De waardigheid van een levend wezen, wat de soort ook moge zijn, zelfs een mens, zit hem in de kracht NU te leven en te accepteren, en uit volle borst te ZIJN. de één heeft daar wat hulp bij nodig en de ander niet. Daarom zijn we verbonden! en doen we dit leven samen, met zijn allen, voor elkaar en met elkaar

dinsdag

Ik wil eerst een misverstand de wereld uit helpen: nl ik verzamel geen dieren omdat ik dat zo leuk vind. Ik neem geen dieren omdat mijn eigen leven niet compleet is. ik heb geen dieren omdat ik geen kinderen heb. ik heb geen dieren om er geld aan te verdienen. ik verzorg geen dieren omdat ik me anders verveel en ik heb geen dieren om er een sport mee te bedrijven. Ik heb dieren en verzorg ze, om het onnoemelijke leed wat dieren en de natuur word aangedaan te helpen verminderen. Ik heb dieren bij me wonen om ze een thuis te geven en ze te laten zien dat er ook mensen zijn die het wel iets kan schelen: wat de mensheid veroorzaakt op deze planeet. En ik heb dieren omdat ik niet wegkijk, maar het aanga om daadwerkelijk iets te veranderen. Ik heb dieren zelfs ten koste van mezelf, omdat de handen uit de mouwen steken, het enige is wat werkelijk iets oplost, hoe klein dan ook. Ik ben ongewild in een soort oorlog terecht gekomen, de oorlog tussen organisaties die honden redden. Ik ben geschokt en verbijsterd. Ik wilde een hond adopteren die gehandicapt was. Dit filmpje van deze hond werd op mijn facebookpagina geplaatst. Mijn hart brak en ik ging over tot actie. Ja tegen beter weten in, ik heb al zo veel dieren. Daarna bleek dat het allemaal niet zo simpel is. er zijn donateurs die geld geven aan een bepaalde stichting die de honden dan red. en dan hebben we het over bedragen waar ik met mijn stichting alleen maar van kan dromen. Dat alles word ingezameld om voor dit dier de juiste voorzieningen te kunnen kopen. Om vervolgens de adoptie op belachelijke wijze te blokkeren, want wat gebeurt er dan met het geld. Via de sociale media blijven de filmpjes en de foto,s cirkuleren, en mensen blijven enthousiast storten. Inmiddels kan er bijna een rolstoeltje van goud wiorden aangekocht voor de hond. Maar de adoptieprocedure, wat mij toch prioriteit lijkt. ( ik bedoel liefde en een thuis warmte en een misschien iets minder perfecte rolstoel is te prefereren boven de eenzaamheid van onder een bus op een station wonen, of in een opvang zitten in roemenie met meer dan 200 andere honden) afijn, de adoptie procudere word met de minuut ingewikkelder, omdat al dat heerlijke geld er is. krijg ik vervolgens de vraag voor een andere hond, met rolstoel geadopteerd reeds in nederland, en vervolgens weer heerlijk afgedankt door de mensen die hem naar nederland hebben gehaald. Goh ze hadden niet verwacht dat het zoveel werk en moeite was, een gehandicapte hond. Zij moet per direct weg!!!! niet langzaam proberen een ander thuis te vinden!!!!, maar nee, per direct. Nu kan ik veel en wil nog veel meer, maar een hond in een rolstoel is een probleem op mijn erf, dus kijk ik verder, Wie kan helpen. Ik spreek een netwerk aan die ook weer veel connecties hebben in wat ik dacht het land van de dierenliefde. Er word me snerend duidelijk gemaakt dat de mensen die deze laatste hond in beheer hebben(!!!) hun eigen broek maar op moeten houden en genoeg FOSTERS wat dat ook mogen zijn, hebben om de hond te plaatsen. Geschokt zeg ik maar….. het gaat toch om een dier in nood, dan werken we toch samen??? nee dus dat doen ze niet. Nu scheer ik misschien alle organisaties over één kam en dat is niet de bedoeling, want ongetwijfeld zijn er prima organisaties, die het wel om de dieren gaat. en niet om de 5 minutes off fame als ze weer een hond met veel bombarie hebben gered. ( www.robustiano.nl is een voorbeeld hoe het ook kan, deze organisatie helpt echt en werkt samen, bovendien gaat het bij hun niet om het geld, maar om het welzijn van de honden die ze bemiddelen. een aantal van mijn roedel komen bij hen vandaan) Wat ik wil vragen is dit? wat doe je zelf!!!. wat doet een ieder zelf, hoe vaak steek je je handen uit de mouwen om daarwerkelijk een dier te redden. Waar gaat het godver nou om?, wat willen we met zijn allen?. Ik weet wat ik wil, Ik wil een verschil maken, ik pak wel aan. ik ben weer een stukje volwassener geworden en ben een stukje illusie kwijt. de donaties die bij mijn stichting binnen komen, en ik hoop dat het er meer worden want hier is de situatie nijpend op het ogenblik, gaan allen naar dieren. en de dieren die het nodig hebben!!!!, het kan mij niets bommen of ze van mij zijn of van een ander. want ieder levend wezen is gewoon lekker van zichzelf, hebben wij niet in eigendom, maar mogen we slechts voor zorgen. Ik steek elke dag de handen uit de mouwen, en ontzeg mezelf alles, maar dan ook echt alles. wat doe je zelf?, wat doet de wereld om ons heen?, laten we echt iets veranderen, en laten we dus beginnen met handelen en SAMENWERKEN. We willen immers toch allemaal het zelfde? Toch?

20 okt

zaterdag avond. even rust en douchen, niet onbelangrijk als je zoveel aan het slepen en werken bent als ik, nog even en ik ben een paard varken, of wat voor dier naar keuze dan ook. morgen meer

donderdag 18 okt

Ribbel, de dankbaarheid die ik voelde en wilde verwoorden voor alle goede lieve dingen die ons hier in het universum overkomen resulteerde niet alleen in het adopteren van een poes. Er zat nog een staartje aan, een krulstaartje welteverstaan. Rudy, nu omgedoopt in ribbel het dribbel varkentje maar ook ribbel kwam met een staartje, weer een krulstaartje maar een venijnig staartje, en dat was namelijk dat hij geen papieren had, niet gechipt of geoormerkt was en niet bekend of hij ziektes of wat dan ook had. dat staartje was een kolfje naar de hand van de liefste dierenarts die er is Theo, het is dus officieel, ribbel bestaat, hmmmm ik vermoede het al, zeker nadat hij ferm in mn hand hapte wegens een tekort aan direct leverbare stokbroden, maar hij is! dus hij bestaat. lang leve de burocratie die zo bang is voor varkens ,omdat ze zo waanzinnig veel op ons, de mens lijken. Ze worden masaal gefokt met het doel opgegeten te worden, de cijfers zijn gewoonweg bespottelijk, hoeveel varkens er geslacht en versjouwd worden door nederland europa en ja de wereld. Maar er worden ook varkens gefokt voor hun organen, wist u dat er mensen rondlopen met varkens harten, hartkleppen ,vaten en vooral huid, ( al is dat vaak tijdelijk varkenshuid lijkt zo op mensenhuid dat het als natuurlijk verband word gebruikt bij vooral brandwonden). genetisch lijken we best veel op elkaar, maar organisch ( klopt deze gramatica) nog veel meer. We eten ze, terwijl we ze niet verzorgen , maar eerder martelen, hun smaak word als lekker ervaren ( ook zoiets raars smaak), maar hun organen zouden best eens onmisbaar kunnen worden , nu de mens steeds ouder word, en er van alles aan ons fysiek gaat haperen. Zou het dan niet eens tijd worden omdat tussenliggende stukje tijd, wat wij leven noemen! tenminste aangenaam te maken. gewoon uit dankbaarheid dat ze opgevreten gaan worden?, of nobeler nog dat hun organen ( ja huid is het grootste orgaan wat we hebben) onze levens kunnen redden. Is het teveel gevraagd respect te hebben voor ze?, omdat ze ademen en voelen? net als wij. zou dat kleine stukje leven wat ze hebben dan alstublieft goed mogen zijn. Kijk, ribbel is een bofkont, met krulstaart, en dat kan helaas niet ieder varken zijn. maar vele stemmen maken een hard geluid. please voor alle ribbels die niet bij me wonen? Eet gewoon de halve week geen vlees, of nog beter stop ermee. het is ook nog eens vergif, slecht voor je lijf ,met al die vieze giftige stoffen en antibiotica die ze erin stoppen. Vleesloos is (h)eerlijk. Ribbel zijn registratie koste natuurlijk nogal wat, dat viel wel even tegen, mag ik hardop zeggen hoe lief ik het vind? Joze en Jan, dat jullie die kosten voor me hebben genomen. het blijft een strijd voor me, wie red ik wel en wie niet. Ik kan dit al niet meer behappen (bijna dan), en meer is niet mogelijk. Mijn universum moet verkassen, we moeten naar een betere plek, met meer plek, Ik heb de kosmos gevraagd, help ons. Ik moet nu nee zeggen tegen bijna alles wat me zo nodig heeft, en daar lijd ik onder. Ik wil meer ja kunnen zeggen en meer kunnen delen. voor mens en dier, voor alles wat leeft! Wilt u helpen kijk dan onder de pagina stichting help norma,s dieren

dinsdag

Zaterdag 13 oktober

woensdag 10 okt

De wondere wereld van de ziel. Lief komt samen met leed, maar is dat altijd waar? of lijken de dingen soms zo. In mijn kleine wereldje hier, is veel lief, heel veel, maar ook leed. Minder misschien dan ik zelf een aantal jaren terug had gedacht. ik wil jullie een klein verhaaltje vertellen over een vis! in mijn vijver in de kamer zwemmen veel vissen, geen dure, geen bijzondere voor de verzamelaar, maar voor een dierenliever zoals ik. de meest sprankelende vissen die er zijn. Er is een goudwinde bij, goudwindes kunnen een vergroeing ontwikkelen aan de rug. Dit komt natuurlijk weer door het ingrijpen van de mens, die wilde graag zo goud en zo mooi mogelijk, en ging enthousiast rommelen met hun genen,ze wilden ze niet zo gezond en gelukkig mogelijk natuurlijk. Vissen worden GEHOUDEN als hobby, om hun exterieur, niet om hun mooie bijdrage aan de cirkel van het leven. Mijn vis dus. Zo vergroeid inmiddels dat de liefde voor dieren me dwingt om hem te helpen over te gaan naar de andere wereld, Lijkt het!!! elke ochtend en elke nacht weer als ik mijn vissen eten geef, ze zijn zo tam dat ze uit mn hanfd eten, komt deze dappere vis ruggelings op me af zwemmen en laat me toe, het voer in zn mond te stopppen. Ik heb nog nooit zoiets gezien,. en begreep ineens dat het vermenselijken van dieren soms klinkklare onzin is. iemand zag mijn vis en zei dat het zo zielig was, dat ik hem maar in de vriezer moest gooien. ( ja echt! zo doen ze dat, ik dus niet, ik ken een pijnloze zachte manier ze te euthaniseren) Maar wie ben ik? wie ben ik om te zeggen: dat zijn leven niets meer waard is. Hij denkt daar overduidelijk anders over. en aangezien ik naar mijn hart luister, luister ik naar mijn vis. Nog iets : er is nog een winde , goud en mooi precies zoals wij mensen ze gekweekt hebben. Vissen onderhouden volgens de experts geen relaties, Dus wel ! ze rusten altijd samen, zwemmen samen en eten samen uit mn hand. Zachte heelmeesters maken stinkende wonden, ik ben geen zachte heelmeester, ik ben een lieve heelmeester, ik heel dus met mijn hart en weet de beslissing te nemen een leven te beeindigen als mn hart dat zegt, Niet eerder en nooit later! de ziel: is dat het voorrecht van de mens er ééntje te bezitten? Is het de plicht van de mens de rest van de levende wezens er ééntje te ontzeggen. Doen we dat omdat we bang zijn? wat nou als die vis een ziel heeft, en wij mensen zouden dat erkennen ,weten en voelen, zouden we dan nog hun habitat en hun genen kunnen misvormen en vernietigen? ik weet alleen één ding zeker als ik zo naar bed ga, en mn vissen te eten geef, vaak vloek ik dan ( sorry vreselijke eigenschap, me geleerd door mijn allerliefste vader), vloek en zeg hardop: verdomd wat een vis, wat een kracht, wat een ongelovelijk sterk wezen, jezus, wat een vis! ( zeg ik echt, ik citeer mijzelf nu) Straks voel ik me dan zoals het hoort eigenlijk, vol respect, liefde en mededogen voor het leven, en ook liefde voor mezelf, dat ik zover heb kunnen komen dat ik in de ziel kan kijken van mn vis, en dat mijn vis dat in de mijne kan. gezinsuitbreiding!!! Ribbel, het varkentje, later meer over een schattig roze varkentje wat me de hele stal door wist te sleuren, alvorens toe te laten gechipt en geprikt te worden, beide noodzakelijk voor zijn permanente bewoning van ons universum. Norma

Maandag In het NU!!!

Gisteravond wilde ik een stuk schrijven, om de wonderen van het universum met iedereen te delen. Het universum dacht er anders over en stuurde me door naar vandaag, ik moest namelijk eerst een boek lezen, en dat heb ik gedaan. Het is geschreven door een lichtend wezen van wondere schoonheid Annemarie Postma. het heet De helende kracht van acceptatie. Ik zou kunnen gaan vertellen hoe goed en waar dit boek is, maar beter te zeggen is: koop het en lees het, en sluit het in je hart. Gister dus werd ik verrast door 4 mensen en twee tassen. De kado,s waren de mensen , de andere kado,s waren de prachtige spullen die ik heb gekregen. Nooit heb ik mijn neus opgehaald voor tweedehands spullen en oh wat ben ik iedereen dankbaar die in het vereleden aan me gedacht heeft met spulletjes. Maar dit vrouwehart werd toch stiekum wel een beetje dol van deze nieuwe prachtige laarzen, truien en plaids van de fijnste stoffen en wol. Het heeft even geduurd voor ik eruit was wat ik het mooiste vond, dat was gewoon alles, maar vooral de handen waar ze uit gegeven werden. Jaren geleden heb ik een boek gelezen, Ik hou van mij, van dezelfde auteur als het boek van gisteravond, aangezien ik mij niet zoveel in de wereld begeef was ik niet op de hoogte van het verdere werk van Annemarie. Ik herkende haar direct van de foto die toen op de omslag stond als de vrouw die gister mijn kabouterhuisje binnen kwam. De indrukken van gister verweven in het eeuwige nu. Normasuniversum bestaat met een reden, ik besta met een reden, de heilige strijders van bewustwording : van hoe het ook kan zijn, en hoe het eigenlijk zou horen te zijn. Mens, dier, natuur, alle leven verbonden, de een niet belangrijker dan de ander. Annemarie vroeg me of ik niet verbaasd was toen ze me mailde met de vraag of ik hulp wilde en kon ontvangen. Het gekke is: dat ik dat niet was, vereerd, ja heel erg, ontroerd, ook heel erg. Maar verbaasd ,nee dat was ik niet. En dat wil ik uitleggen. voor ik beschuldigd word van arrogantie! Ik heb een vraag het universum in gestuurd. Ik heb hulp gevraagd, normasuniversum is uit zijn jasje gegroeid en ik wil verder ,groter en beter mijn missie uit kunnen dragen. Ik wil niet meer nee hoeven zeggen tegen dieren en mensen die onze hulp nodig hebben. Ook weet ik nu, dat hoe ik nu moet ploeteren en werken, dit niet altijd meer haalbaar zal zijn. Simpel omdat het fysiek voor een vrouw niet haalbaar is het werk te verzetten wat ik hier doe. Maar ik wil door, ik wil dit laten zien aan de wereld, van hoe harmonie afhankelijk is van de kleur van je hart. En dat je die kleur zelf kunt bepalen, door je bloed te laten stromen in het nu, voor de liefde Dat mensen, dieren en de meest aparte diersoorten samen heel erg harmonieus kunnen leven. Omdat ze gelukkig zijn, en omdat ik vind dat alles en iedereen gelukkig hoort te zijn!, bestaat mijn missie, normas missie. gesteund en ondersteund door mijn dieren Waarom accepteren mensen rampspoed en ellende zoveel sneller dan schoonheid en kado,s. Omdat het moeilijker is je kracht te aanvaarden, dan je zwakte! Daarom was ik niet verbaasd, het universum geeft als je kunt ontvangen. Zoals ze zeggen, the master apears when the pupil is ready. Vandaag kreeg ik ook een vraag terug van het universum, of een oude poes, achtergelaten door iemand zonder hart bij mij zou mogen wonen. We groeien dus lekker door hier! bedankt
Wilt u helpen kijk dan verder op mijn site onder het kopje stichting!

zondag 7 okt

dierendag

ud en Nieuw

een universum betaat omdat er sterren manen planeten enz… in rondrdaaien bewegen of mischien stilstaan. Mijn universum staat een beetje stil nu want een ster is weggevallen. Vera. 10 dagen geleden werd vera dood gevonden in haar tuin, haar universum de tuin de planten de bloemen en de dieren. na een vriendschap van 20 jaar moest ik haar lichaam, haar geliefde vormen ten afscheid kussen, en nog iets meer, ik heb voor haar gevochten. moest voor haar vechten. Vanaf het begin van mijn dierenopvang en normasuniversum is vera erbij geweest, mijn tweeling kruiden en liefde vrouwtje. elk dier wat stierf gezegend door ons samen, elk dier wat kwam verwelkomt door ons samen. toen de moeilijkheden boven mijn hoofd samenpakten omdat door de crisis mijn volledige inkomen werg weggeblazen hielp vera op soms de meest onwaarschijnlijke ja zelf gruwelijke manier mee oplossingen zoeken. Dat werkte niet, maar meedenken was heerlijk. Ze zag zoveel dieren komen en ze zag er zoveel gaan, ze zag mn hart gebroken en ze zag het weer geheeld  Ik zag haar de dag dat ze stierf, zoals ik haar zag de dag dat ik haar ontmoet heb, bijna bloot, bijna kinderlijk mooi. Zo echt, zo onstellend echt, geen spel gespeelt geen bedrog, alles echt. Wij moeten verder zonder haar lichamelijk bij ons te hebben, mijn hart is gebroken. Toen ik Jaren geleden plotsdoof werd was het vera , die op haar magische manier me in leven wist te houden. me voorbij de waanzin trok. me meenam naar india naar de karmapa en de dalai lama, me langs alle tempels sleurde om mijn hart te genezen, en me uit de wreedheid van de waanzin trok. en nu is vera dood. en wij moeten leven, vera weet dat er iemand is die er voor ons hier is, en die voor ons knokt en van ons houd. vera hield van bomen, lieve vera ik heb de woorden nog niet je te eren, ik wilde alleen vertellen dat ik stand zal houden, het fort zal bewaken. je innig zal missen je schaterlach, je triestheid, je engel zijn, je bitchzijn. Je alles zijn. en het allerbelangrijkste je echt zijn. Niet tot de dood ons scheiden zal vera, gewoon veel verder dan…… .

zondag ergens in september

woensdag 19 sept

DE wonderen van Normasuniversum, vorige week lag er een briefje in de bus. Handgeschreven door een mevrouw die iets voor ons wilde doen en vroeg of ik al een stichting was. we hadden elkaar ontmoet in dokkum op de markt tijdens de huldiging van mij door de PvdD. Dat alleen was al een enorme eer en verassing, maar dit briefje nog meer. zij wilde de kosten op zich nemen voor mij om een stichting te worden, maar dankzij anneke douma ben ik al een stichting, dus dat hoefde niet meer. Ik ben er naartoe gereden met een brief terug plus een fotoboekje van wat ik hier doe voor dieren. Deze lieve mevrouw wilde toch graag iets voor de dieren doen en heeft aangeboden het zand voor de bak wat extreem nodig is voor de winter die er aan komt te betalen. Nou daar werd ik even heel erg stil van, zo komt het toch steeds dichter bij dat alles toch nog voor elkaar komt deze winter. Het verwonderlijke was dat haar huisje aan opknappen toe is en ze niet rijk is, maar haar geld liever aan dieren die het nodig hebben besteed dan aan haar eigen comfort. tja ik heb even gehuild gewoon van stillle dankbaarheid. Hier gaat het goed met de dieren, Lars mijn oude groninger trekpaard word weliswaar alleen maar ouder maar is en blijft gelukkig, en na al die jaren eenzaamheid de alledikste vrienden geworden met Norir, mijn grote warmbloedpaard. onafscheidelijke vrienden altijd bij elkaar in de buurt. Nartuurlijk komt de dag dat we afscheid moeten nemen van Lars maar tot die tijd is hij zo gelukkig, en dan als het moment daar is , is het zaak norir goed te begelijkden, paarden gaan nl intense vriendschappen met elkaar aan, en kunnen erg lang rouwen als er iemand wegvalt. daar weet ik alles van de dood van mijn vader hakt er nog dagelijks in en de huilbuien en het schrijnende gemis lijkt alleenb maar erger te worden. Vrijwel elke nacht droom ik over hem soms zo levendig dat ik het gevoel heb dat hij gewoon naast mn bed staat en me aankijkt. op eeen manier is hij er ook nog steeds. Zjene haar naam begint steeds meer betekenis te krijgen zeker de laatste lettergreep, Nee. ze is aan het puberen en maakt het me soms behoorlijk moeilijk, maar ze is een zoals de kraanmachinist zo mooi zei een erg happy koe. dus ik neem de ellende op de koop toe. Dikke vrienden met Niyi het varken. Afscheid is er ook geweest van een aantal dieren die moesten gaan dat blijft altijd moeilijk en erg verdrietig, de keuze te maken als het lijden het leven overneemt, dat mijn vader die keuze ook heeft gemaakt voor zichzelf maakt dat ik er ook beter mee om kan gaan als ik de beslissing voor mijn dieren moet nemen. en ik heb een geweldige dierenarts voor de grote dieren, die zoiets altijd integer en met veel gevoel weet te doen. mijn ogen blijven dagen gezwollen, maar ik weet dat mijn dieren een mooi leven hebben gehad en dat het goed is die laatste beslissing ook uit liefde te nemen. Verder zijn de kwaaltjes en aandoeningen van de dieren hier orde van de dag, vaak zijn ze natuurlijk oud of ziek als ze bij me komen wonen, dus moet ik er rekening mee houden dat de dood hier zeer nadrukkelijk aanwezig is. het blijft moeilijk en mijn hart breekt keer op keer, maar de dieren weten dat zelfde hart toch weer steeds ioponieuw te lijmen. Ook geboorte en nieuw leven in mijn universumpje van vogeltjes in de kamer, uitgebroed in de boekenkast 3 jonge zebravinkjes heel schattig en daar word ik dan weer heel erg blij van. er zitten nu boven mijn hoofdkussen in de slaapkamer ook vogeltjes te broeden, ook die babys zijn welkom, de slaapkamer is groot genoeg daar kan nog wel wat bij vliegen. Zo is het leven de dood de geboorte het eeuwig doorgaan van de cirkel, vaak moeilijk en verdrietig, maar ook altijd weer prachtig. Geen gemakkelijk leven, maar had ik het anders gewild? ik denk dat ik niet anders had gekund, dit is mijn weg,

woensdag 12 september

Lieve Carleen. De laatse zinnen voor jou. Ik wilde schrijven over je toen ik wist dat je er voor koos om te stoppen met leven, de strijd gestreden het lichaam moe. Ik kon het niet, ik had pas zoveel verloren en was nog zo in de rouw, nee en ik heb geen spijt ik heb eerder over je geschreven en dat staat, maar nu mijn laatste stukje voor jou. Je had zo graag een boek willen schrijven dus lieverd een deel van mijn boek wat straks in de winkel ligt draag ik op aan jou. en wie weet kunnen we elkaar op een andere manier nog iets geven jij vanaf die wereld en ik vanaf deze. Het was tijd om te gaan, ik kuste je en zei dat ik van je hou, je zei me dat terug. dat was een goed einde van een nieuw en goed begin, reis zacht stevig en warm vrouw holle en schud de kussens maar eens flink.

hierbij nog een keer het stukje van 20 december. Meneer poes en de rabbit hole. de weg naar wonderland? meneer poes is bij ons komen wonen vandaag, het zal voor meneer wel even wennen worden, heel veel van zijn zelfde soort om hem heen, en de eerste paar dagen opgesloten in een bench, eerst leren dat dit zijn nieuwe thuis is. wonderland dat wel, en een poezenland dat ook, de reden dat meneer poes hier is komen wonen vandaag is echter een trieste, en dat is nu de vraag? vind ik dat triest, vind zij het triest, vind de wereld het triest of vind meneer poes het triest. het feit wil echter dat de eigenaar van M.poes ons gaat verlaten, het leven trekt uit haar weg en het afscheid is dus al begonnen. Ik heb hem opgehaald vandaag en probeer hem hier een warm en liefdevol thuis te geven, zodat ik misschien ook iets aan haar kan geven, de wetenschap dat het met M.poes wel goed zit. Diep geraakt word je, als je de dood op die manier voor je ziet, het is zoveel makkelijker met een klagende zeurende patient te maken te hebben dan met een krachtige persoonlijkheid die jou eigen fragiele bestaan spiegelt in haar oogopslag. die niet strijdend ten onder gaat aan kanker, maar accepterend. heftig, want ik vraag me af, waar blijft de pijn? de wanhoop ? en het verdriet. Is het zo dat iemand die niet huilt het afscheid anders ervaart en dus minder geraakt is, nee dus, het gaat echt ergens over deze keer. het gaat verder dan strijden, het gaat om accepteren en de wijsheid die daarin huist. En het gaat over doodgaan! en het gaat over de weg naar wonderland, zonder pijn land. De weg die alice afdaalde in het konijnehol was net zo onzeker als wat de dood gaat brengen, vele religies en diverse stromingen hebben er een mening over, feit blijft dat we,t niet zeker weten hoe die weg er naartoe gaat uitziet, en hoe we dat zullen ervaren. ik denk dat er moed voor nodig is het bewust te ondergaan, en niet in slaap te vallen en maar zien, klinkt raar mischien, maar doodgaan is een soort van geboren worden, alleen dan als volwassene. met het bewustzijn van een volwassene. Ik keek naar deze vrouw en zag haar, haar ziel, haar lichaam, maar ook een stuk pijn, handen die zoeken en voelen naar de bult in haar buik en de gelijkenis raakte me, ze streelde haar buik bijna als een zwangere vrouw. alleen zij draagt de dood in haar, is het zo? dat zij die het accepteren een soort van vriendschap sluiten met de vijand in hen, en die zelfde vijand zelfs tot leerschool aanvaarden. ik krijg het beeld niet van mijn netvlies, en dan wil ik redden he’ , maar hier kan ik alleen maar iets betekenen door meneer poes een thuis te bieden, zelf beter te worden, en hopen dat ik nog iets voor deze vrouw kan doen, en? dat ik misschien iets van haar mag leren. Ik kan in één moment een dier in mn hart sluiten, gewoon pats verkocht, ik hou van jou. soms tot mijn spijt, maar meestal niet tot mijn spijt maar tot mijn geluk , kan ik dat ook met mensen, echte mensen welteverstaan. en hoewel doodgaan onheroepelijk is, is het leven dat net zo! het aparte is dat ik weet, dat ze dit gaat lezen, en alhoewel ik geen namen noem weet ik dat ze weet dat dit over haar gaat. dat maakt me bijna onzeker over wat ik hier nu neer zet, en toch komen de woorden uit mn hart, en zijn dus eerlijk en oprecht. maar het blijven mijn woorden en mijn visie en mijn gevoel erover. Mooi mens die ons gaat verlaten, ik beloof voor meneer poes een thuis te zijn als een poezenwonderland, niet altijd alles kan in je handen passen, en het hoeft dan ook niet, zoek een steen niet groter dan je handpalm en houd hem vast tot hij warm word, met dat besef dat je een steen kunt verwarmen?, realiseer je eens wat je met een levend wezen kunt. Wijsheid is: niet zwaarder tillen dat je dragen kunt!

woensdag

Tinkerbelfjes en andere sprookjes figuren. en nee, ik ben dyslecties maar de zin klopte toch echt. ik heb hem drie keer nagelezen, er bestaat namelijk een wonderijk wezentje dat ik mijn tinkerbelfje noem. laten we dat ontleden: tinker is een prachtig sterk zigeuner paard in zwart wit, ying en yang. de b is voor bengel en elfje omdat ze dat is: een combi van kracht en liefde sprookjes en realiteit, grappen en tranen, doorzetten en weten te stoppen aan de tinkerbelfjes dus vandaag, geschilderd en wel. helaas kan ik op mn website even geen foto meer oploaden, dus foto volgt. hier is het een sprookje deze dagen de dieren genieten van het aangepakte erf en paardenbak, de paarden weten niet van stoppen met rollen en gek doen, en de honden , nou ja ik voel me alsof ik uit een achtbaan kom gewoon om ze met mijn ogen te volgen. bedankt iedereen die dit mee mogelijk heeft gemaakt !!!!groot of klein wat jullie ook voor ons hebben gegeven of gekocht, het is schitterend ( dank Rob) besteed. Nu word er volgende week nog een laag nieuw zand opgestort, want met de regen van deze tijd en de hoeveelheden water moet het opgehoogd worden. Mijn grote grazers en wroeters zijn namelijk gewend elke dag naar buiten te gaan, groot protest als ze een dag op stal blijven. en terecht ! ieder wezen heeft recht op vrije beweging en zijn gezicht in de zon. geen dier zou opgesloten mogen worden, het is een grote misdaad aan de natuur , wreed en onmenselijk. mijn dieren hebben dan wel geen weide ( soms wel, gaan ze om de beurt naar een stuk land) maar ze hebben alle ruimte en vrijheid om te rennen en te spelen, en zo hoort het. Vlak bij mijn huisje is een kippemesterij, mijn god, wat doen wij mensen om iets te eten wat zogenaamd lekker is. zijn we dan vergeten dat wij allen schepsels zijn geboren uit de zelfde bron. zijn we vergeten dat alle wezens gevoelens kennen? wie beweert dat een dier geen emotie of herrineriing heeft, is niet alleen dom en kortzichtig, hij is een leugenaar tegen zichzelf.

Angst is de eerste emotie van ieder levend wezen, omdat het voor overleving zorgt, waarom word een kip in het donker gevangen en gedood in blauw licht? omdat hij dan stil zit en niet beweegd en vooral geen lawaai maakt. stel toch eens dat ze zouden schreeuwen, niet gewenst. alhoewel, wel eens in een varkensslachterij geweest, ik wel. ik heb mijn verantwoordelijkheid genomen om het leed te zien. de angst die vreselijke angst. Alle gevoelens komen voort uit het kloppend hart van een wezen. zoals alle levende wezens liefde kunnen voelen. het wonder van dieren die bij mij zijn gekomen, die de wreedheid, de verwaarlozing , de angst voor mensen zo hebben leren kennen. diezelfde dieren hebben weer vertrouwen geleerd, en ze houden van me. Ik heb ze langzaam weer geheeld met mijn liefde, een enorm kado hun hart te winnen. en nog! grace woont al 9 jaar bij me, als er een vreemde komt duikt ze in elkaar, hoezo geen herrinering??? Ik zou alle 80000 varkens die geslacht worden per dag willen redden, en willen vertellen er is liefde op de wereld. maar dat kan ik niet. ik red dit allemaal maar net. wat ik wel kan is jullie, de wereld vertellen dat ze bestaan, dat ze geleefd hebben zonder wat voor recht dan ook!. zonder zelfs het recht de zon een keer gezien te hebben. wat ik ook kan, is hopen en proberen een voorbeeld te zijn, van hoe het anders kan. al is dat soms een zware eenzame weg, de meeste mensen verafschuwen mijn manier van leven, bedreigingen zijn mij niet vreemd en veroordelingen al helemaal niet. Dus bid ik, ik bid tot iedere ziel in het universum om te leren wat de bijbel zo lang geleden al schreef. Wat gij niet wilt wat u geschied doet dat ook een ander niet.

al het water wat valt, valt niet meer op plekken waar het moet vallen, de poolkappen smelten, de bossen verdwijnen, de ziel van de aarde brand. we moeten veranderen, en wie het niet voor de dieren of de natuur wil doen, doe het dan voor je kinderen. Zonder natuur geen leven, Laat de liefde voor het leven de aanlijding zijn om met zijn allen te veranderen.

want ( ouwe ) uiteindelijk telt alleen de liefde, het enige wat je mee kunt nemen over de grenzen van het stoffelijke heen.

uit dezelfde bron die jouw leven lijd , vormt zich ook de loop van het universum! Norma en haar dieren

zondag 5 sept

Vandaag in Wier in het gerestaureerde kerkje een voorstelling gedaan met Baukje Fennema over de Dobbe, over verdriet verlies hoop en liefde. Het leven is niet altijd gemakkelijk, er zijn tijden geweest in mijn leven dat ik dacht dat ik niet meer verder kon. Met vechten maar ook met acceptatie heb ik mijn weg gevonden, waar die weg toe lijd? daarvan krijg je geen duidelijk programma, de weg brengt niet alleen de toekomst de weg brengt het : nu. de weg brengt gevoel ,leven en liefde. hoe moeilijk het soms ook is en soms moet je inderdaad naar de bodum gaan van het diepste donkere water om af te kunnen zetten, en weer boven te komen. Dat is de weg, de weg naar boven.

Mijn gekozen weg is die van de liefde, van warmte geven, van heel veel warmte krijgen. vanmiddag was daar een goed voorbeeld van. Kwetsbaar zijn, kwetsbaar durfen zijjn en schaamteloos durven laten zien wie je bent en wat je voelt. En kijk wat kreeg ik ? ik kreeg warmte liefde en een goed gevoel. ook dikke ogen rode vlekken op mijn wangen en een stoot endorfines in mijn bloed, wat nu maakt dat ik moe ben. moe maar voldaan. het leven is vaak zwemmen, maar meestal is het gewoon drijven op de golven van het leven. je mee durven laten voeren door de stroming van het leven. nee ik ben niet verdronken, en ook zwem ik niet zo hard meer. ik durf te drijven, ik durf te vertrouwen, ik durf te leven.

Ik droomde dat ik was verdronken

stikkend in de zoute zee

naar beneden werd mijn lichaam meegetrokken

mijn verleden verdronk een beetje mee

Wanhopig proberend lucht te vinden

op de bodem diep en zwart

verpletterd door mijn leven.

het verleden verdronk verdomd niet mee

stervend moest ik vechten.

Niet om adem maar om, laat het los.

Vechtend moest ik sterven, verdomme het hield gewoon niet op

Ik bleef gewoon maar sterven zonder dood te gaan

ik bleef gewoon verdrinken en zij waren al heel lang weg gegaan.

Het water nam en gaf ze niets, niet eens het recht om te bestaan

mijn longen zuigend naar een luchtbel. Ik sterf verdomme niet

ik wil gewoon verdrinken, samen met ze mee.

Niet meer warm en nuchter worden, verdronken in de zee

Ik droomde dat ik was verdronken,

maar ik werd wakker hier en nu.

Ik was erbij dat ze verdronken

en ik verdronk een beetje mee.

maar de zee die wist het beter

ik werd eenvoudig teruggestuurd.

Niet bereid mij mee te nemen

leven nog niet lang genoeg geduurd

ik was al samen met hen verdronken

hoefde niet nog een keer

ik had allang verloren en in eenzaamheid gedwaald

zonder mijn verdronken paarden, toch de kust gehaald

als je voelt, ik ben er niet

en weet niet waar te gaan

als je niets voelt van het leven

en je wilt het leven laten gaan

open dan een stukje hart.

niet ineens maar een stukje elke keer

voorzichtig zonder weer te vallen

voelen doet niet langer zeer

het universum Is

dus laat je Zijn

samen zijn met alles

in alle grootsheid veilig zijn

dinsdag 31 juli

De dagen gaan snel, nat droog zonnkig bewolkt, maar ze gaan in een goed ritme. de stormen getrotseerd en het hoofd weer op de plek waar het hoort. verlies en verdriet waanzin en hoop. allemaal weer op de juiste plek daar bovenop de nek met een stevig stel schouders eronder. De sneltrein van gevoelens weer gedwongen hier en daar stoptrein te worden, het overzicht is terug. what doesnt kill you makes you stronger, nou inmiddels voe ik me hercula.

De dieren genieten van de helaas te spaarzame mooie dagen maar ze genieten en dan geniet ik ook. Ik ben bezig om me eens te laten helpen in de wirwar wat overheidszaken heet. als ZZP er heb ik nergens recht op ontdanks de crisis en mijn lichamelijk falen en het feit dat ik ver, ver, ver onder de armoede grens leef. en daar moet iets op te vinden zijn. stukje trots opzij gezet en hulp gevraagd, hierbij kreeg ik inzicht in de brief van mijn psychiater naar de desbetreffende hulp in stantie. en het moet gezegd het vervulde me met trots. er stond Norma ( lees client) is volledig in staat haar op te offeren voor dieren en verwaarloosd zo haar eigen behoeften. Kijk dat is nog eens een diagnose. Ok en ook daar heb ik iets van geleerd, inderdaad het gaat ook om mij. elke kilometer in de auto uitrekenen of ik die kan rijden , maar ruchzichtloos een ton stro kopen voor de paarden omdat in juli nog zoveel regen valt dat de grote grazers graag op stal willen snachts. In mijn boodschappenmandje wel hobndekoekjes maar geen brood. Ach dat ben ik, en deze keer gaan we een beetje beter delen. Of het allemaal lukt dat hopen we dan maar, let the games begin! Leven met mijn handicaps en andere toestanden is niet altijd makkelijk, maar toch ben ik dankbaar en meld dat ook zo vaak ik kan aan het universum. De weg blijft zwaar maar nooit ontoegankelijk, dus loop ik door.

De dieren doen het allemaal goed de roedel uitgebreid naar 8 inmiddels en een harmonieyuze roedel, nog even en ik heb mijn eigen legertje. In ieder geval houden ze allemaal gepasioneerd van me en ik van hun dus wee de gebeente die me wat aan wil doen.Mijn leger afgedankt en opgelapte hondjes staat klaar om de tandjes erin te zetten. ik was weer even het doelwit van iemand die het prettig vond snachts om mn huis te spoken hopend dat ik wellicht als het donker word in mn blootje de hoelahoep loop te doen. helaas voor deze persoon heb ik mijn roedel die me beschermd ( wow 8 paar omhooggetrokken lippen naar de ramen is echt heftig, dan weet je weer dat ze roofdieren zijn), noch word hier de hoelahoep gedanst. en ben ik eigenlijk best saai savonds met mijn penselen in de hand of mijn vingers op het toetsenbord.

Lars mijn grote groningertrekpaard heeft een moeilijke tijd gehad en dat heeft ons weer de nodige zorgen en kosten gebracht, maar hij wil nog lang niet bij ons weg en krabbeld weer op. claudi, word oud maar ach zolang anton in de buurt is is mn oude witte merrie gelukkig. frigje de moeder kleine terrorist heeft het ook zwaar gehad ze viel af zonder oorzaak en even vreesde ik voor haar. maar ook zij is weer beter. tja de poezen een aantal hebben nieuwe lieve huisjes gevonden en zijn gelukkig. de blijvers ( ook nog genoeg ) hoor beginnen eindelijk weer met zijn allen beneden te komen. een nieuwe hond in de roedel maakt dat ze boven in de poezekamer op het randje naar beneden kijken de hond uit de boom te kijkebn als het ware.

het boek. ook daarom mijn lichtelijke afwezogheid van mn website, het boek moet nu echt af dit is de laatste maand om eraan te werken want het word dan toch echt uitgegeven, ik houd jullie op de hoogte.

De auto, altijd een dankbaar onderwerp, hij is maar een keer of drie stuk geweest en alle keren heb ik zelf onder de motorkap het euvel weer kunnen repareren, mijn cherokee en ik zitten in een vreemde relatie, haat en liefde. goed ik zorg dat hij blijft rijden en hij zorgt dat ik straks mijn monteursdiploma heb.

gister werd ik door herman mijn beste vriend meegenomen om te eten. vaak erg vaak zorgt hij er toch voor dat ik eet. we waren in dokkum in een restaurantje gezellig gemoedelijk en niet duur. Ik wilde een sigaretje draaien om even buiten te roken maar kwam erachter dat mn vloei op was. brutaal ben ik naar de tafel naast ons gestapt om een vloeitje te vragen. deze rood aagelopen meneer ( van de wijn) maakte de misplaatste opmerking ten koste van mij en ter meerdere glorie van ziichzelf ( hij vond zichzelf erg grappig) en zei, ik heb geen lange vloei. Hmmm lange vloei, omdat ik er anders uitzie, omdat ik wellicht niet netjes gekleed was ( tja was aan het werk geweest). of gewoon omdat de mens nu eenmaal volgepropt is met vooroordelen. niet dat het erg is als mensen denken dat ik blow of wiet rook. ik kan er niet wakker van liggen, ik blow namelijk niet, mijn enige zonde is nu zo nu en dan een biertje meer niet! maar het feit dat en ik gescreend was als het Type wat blowt, en deze man het nodig vond omdat ook nog zo te zeggen. ik heb rustig uitgelegd dat vooroordelen een gebrek aan ontwikkeling zijn, en een openblik naar de medemens kado,s en contacten brengt die wel eens heel waardevol zouden kunnen zijn.

wat weet iemand van de ander door alleen te kijken. wat zegt dat over iemand die bekeken word. Deze man zat een stuk vlees te eten wat de halve bil van een koe moet zijn geweest, maar ik dacht aan de woorden van Jezus, u allen wel bekend:het is belangrijker wat er uit de mond komt, dan wat er in gaat, in dit geval was het beide niet zo prachtig. en toen bedacht ik me het volgende: oordeel niet naar de maatstaven van het hoofd, maar naar de maatstaven van het hart.

vrijdag de dertiende

S,ochtens en s,avonds als de douw over het land ligt en de zon of wakker word of gaat slapen is er iets wat me verwonderd en hogelijk verbaasd. Mijn erf ligt 160 meter van de weg af en een smal begroeid pad leid naar mn huisje, dan bij het eerste of laatste licht en de vochtige douwdruppels op het pad trekken er honderden slakken over mn pad naar de andere kant. Waar gaan ze heen en waarom?

en altijd trekken ze van oost naar west, dit houd me bezig. ik heb geleerd dat slapen met je benen naar het oosten beter slaapt al moet ik eerlijk bekennen dat ik, noord zuid slaap, alhoewel de situatie ( lees honden) dwingen me vaak ik een twisters windstrekenhouding te slapen. maar oost west wat betekend dat en waar gaan ze heen. vorige week droomde ik over een klein wezentje wat bij me kwam om het te verzorgen, het zag eruit als een zeepaardje maar dan bleker en totaal weerloos. ik verzorgde het en voede het, en het groeide en groeide, tot ik iemand tegen kwam die het wezentje nodig had. dit kleine wezen, was het onoogelijk begin van een stralend zijn!. ik gaf het aan de ander en voelde me leeg. Later in de droom kreeg ik weer een wezentje, nog bleker en zwakker dan de eerste, weer voede ik het, zorgde ervoor en gaf het al mijn liefde. Dit wezentje groeide en groeide en deze keer gaf ik het niet weg, maar hield ik het zelf. het begon te veranderen en er groeiden rare lelijke haren op het lichaampje en begon eruit te zien als een rups, een erg grote rups. Liefde kent geen voorwaarden voor uiterlijkheden dus ik bleef trouw vol overgave en liefde voor de rups zorgen, al vervaagde de afstand tussen haar en mij en kreeg ook ik lelijke lange haren op me. Maakt niet uit, in de liefde os: wat voor de ene misvorming is is voor de andere vorm, ik vond het wel goed zo, de rups en ik werden éen.

Op een dag stonden we samen te kijken naar de lucht en dronken we de druppels van de douw, beetje één, beetje twee. grote leerachtige vleugels begroeiden ons en verstopten ons voor de wereld en de zon. we werden ingepakt en vielen in slaap,

Ik droomde over verdriet ,en niet te redden werelden, ik voelde de intense krachten van het leed van de wereld, ik wanhoopte, maar kon me niet bewegen, ik huilde bittere tranen om de wereld , de dieren en de mensen, ingepakt als ik was kon ik nergens heen, ik moest door alle verdriet en emoties en alle afscheid van wat niet kon zijn heen.

Na vijf dagen begon het strakke leren omhulsel te wijken en gaf me ruimte, ruimte om te rouwen, en adem te halen, te accepteren en wederom te hopen. toen de cocon verder losliet en van ons afviel, werd ik verblind door de zon en de reflectie van kleuren. Ik was een vlinder geworden, bervrijd van de ballast die een klein onoogelijk wezentje en een rups nou eenmaal moeten verdragen. trillend werden mijn vleugels langzaam ontvouwd.

ik werd wakker in mn eigen bed en natuurlijk had ik niet een paar mooie gekleurde vleugels gekregen, en in feite werd die zaterdag een dag van intens verdriet, kutdroom! ik stond op met het eerste licht en liep op het pad, douw en druppels regen en slakken, en allen gingen van oost naar west. waarom in godesnaam?

Pas vandaag begreep ik iets van dit natuurverschijnsel. en van het mysterie van de slakken die trekken van oost naar west. ik liep over het pad voorzichtig, want ik zal nooit op een slak gaan staan en zelfs als ik met de auto naar het huis ga haal ik eerst de slakken eraf, ik vind het treurig dat een slakkebestaan zo weinig inhoud dat iedereen er zo op trapt of overheen rijd. nee, vandaag snapte ik een heel klein beetje van die slakken, en juist omdat ik er één zag die niet van oost naar west ging. Deze ging precies de andere kant op, klein ongewerveld en zwak en weerloos, koos de slak om alle impulsen van zijn soortgenoten te negeren en ging de andere kant op, west oost.

ik keek naar haar en snapte ineens dat al het leed van de wereld niet ontstaat door slechtheid, maar door onwetendheid. Ik begreep dat de aangeleerde kennis: impuls en intuitie worden , en dat de wereld er geen weet van heeft ,als ze het leed, het verdriet, de honger de dorst enz… niet voelen, ze gaan gewoon oost west omdat dat de regel is, en omdat daar het voedsel en de toekomst is. Omdat zien en horen niet voelen en ervaren is. aan de lijve ondervinden is!

behalve die ene, zich totaal niet bekommerend om begrip of onbegrip ging de slak waar hij zelf wilde gaan.

Kijk zo doe je dat! Zo laat je een paar vleugels aan je lichaam groeien.

Ik heb vaarwel gezegd voor een deel van facebook en ander sociale media, ik kan namelijk wel blijven kijken hoe de andere slakken van oost naar west blijven gaan, en me daar druk en zo vreselijk verdrietig over maken. Ik pak mijn kleine stukje wereld aan, van west naar oost, langzaam maar zeker. en ik kan niet meer aan, dan mijn handen kunnen dragen, of mijn hart kan verdragen. Ik heb mezelf in bescherming genomen, en strijd voor dat wat ik aankan. want lieve iedereen, uiteindelijk telt alleen de liefde, en geloof me die gaat niet oost west, die gaat naar alle windstreken, heen en terug.

27 juni

De laatste dagen waren een groot succes, het universum is giogantisch opgeknapt, er is hier gewerkt met grote inzet in liefde. De details zullen nog volgen voor vandaag wilde ik gewoon even laten weten dat een mens van een goede pot verf en lieve hulp en handen, en een smakelijk etende diergaarde heel , heel erg gelukkig kan zijn. Soms is geluk dus zo simpel als een spinnende poes. Word vervolgd, zodra ik weer kan typen met een snelheid hoger dan een peuter van 3 dat kan. Hoit, je zult trots op me zijn, ik ben er en sta stevig, en ga niet doordraaien maar hou het hier draaiende, zoals ik heb beloofd.

woensdag 20 juni

Ik zit aan de keukentafel, in een vetrouwd beeld, alle poezen op tafel en de honden om me heen. ik kijk naar foto,s van mn papa en mis hem, tja in missen ben je altijd alleen!. Want niemand kan zijn plek innemen, dus is er geen steun die toereikend is, deze snerpende pijn moet ik door. Geen prins op het witte paard die je optild en alle verdriet wegneemt, Maar als het goed is woont er gewoon in jezelf een prins dan wel prinses die alles goed maakt, dan wel vroeg dan wel laat.

Maar ik heb nu een echte prins in huis, een heuse prins, die ik later ga voorstellen aan het witte paard ( dat witte paard woont hier ook gewoon),want zover is prins nog niet, eerst maar even aan mij wennen en aan de andere katten en natuurlijk aan de honden.

In tijden van groot verdriet zijn er altijd de mooie prachtige dingen die zo de dag weer kleur geven. na de walgelijk dump van twee kittens vorige week, nu dan een huilende man die afscheid van zijn maatje nam, grote verantwoordelijkheid voor mij, meneer prins gelukkig maken bij ons. soms is loslaten liefde, en soms werkt het niet meer, zo hebben wij dus een echte prins in huis gekregen. Ik heb hem omgedoopt tot meneer prins, statig stoer en stiekum al een beetje dol op me. en zoals u allen weet komt dat dol op hem worden wel goed, net zo snel als knipperen met je ogen, is dat direkt al gepiept.

dat en mijn bezigheden bij een manege vervullen me met warmte en dankbaarheid, en dan kan mn hart huilen wat het wil het lacht toch ook een beetje. mensen die echt om dieren geven, er oprecht het beste voor willen, aan me vragen of hij of zij ( dit geval paarden) pijn heeft en dan alles willen doen die pijn weg te nemen, dan weet ik dat het goed komt met ons, dan wel vroeg dan wel laat.

toen mijn papa afscheid van me nam de dag voor hij zich in liet slapen, zei hij tegen me: alles komt goed ,mijn norma. en ik dacht? hoe kan alles nou goed komen, want jij gaat dood. En ik kan jou niet missen. en toch had hij gelijk, alles komt ook goed, als je het goede maar ziet, als je je maar in wilt zetten voor het goede. en als je de liefde maar wilt zien. want uiteindelijk telt alleen de liefde, hoe pril tussen meneer prins en mij dan ook!

Maandag 18 juni

Het is maandag, gewoon de eerste dag na het weekend. De dag dat de wereld weer doordraait en het leven zijn gangetje hoort te gaan, niet voor mij?. we hebben afscheid van mijn vader genomen vrijdag en geheel volgens plan ben ik daarna een soort van ingestort , alle emoties en drukte en dan nog al die mensen, hebben hun tol geeist, moe. Het gaat hier door, de dieren hebben geen boodschap aan het feit dat ik even niet kan, die moeten eten, ze begrijpen het wel, geven rust en liefde. Maar poepen en eten gewoon door. wijze les van ze! Geen automatische piloot die in me woont helaas, wel discipline en geweldige hulp vooral van Anton en irene, en elsjebelsje. En wetend dat ik niet mag vallen me staande houdend, werkend, scheppend ,sjouwend, huilend. Me troostend door de wereld die goed is, niet wankenlend door het feit dat iemand hier mijn kuil en dus het eten voor mn paarden gestolen heeft. nee, er is gelukkig veel meer goed dan slecht. Ik kan niet alles zeggen wat ik wil, ik ben moe en de emoties die me over een rietsbaan hebben doen stuiteren moeten even tot rust komen. ik moet even tot rust komen, even huilen zonder publiek, De wereld gaat doo,r dat moet, dat hoort! Tot morgen dus, en ouwe , je bent onvergetelijk, onverzettelijk en onnoemelijk geliefd, in mijn universum, en het hele universum. ik kan niet zeggen dat je nu een ster bent, dat was je al toen je nog leefde, ik zeg alleen dat je licht op ons nog feller schijnt, en nog stralender is geworden nu je dood bent. Omdat je wist te zeggen wat ik horen moest, om te zien dat wijsheid kracht en liefde alle grenzen overstijgd. Waar je ook bent ouwe, alleen de liefde telt. Uiteindelijk telt alleen de liefde.

9 juni

Mijn vorige stukje in mn dagboek ging over het verliezen van een vriend. Een geweldige man die besloot zijn leven en worsteling te beeindigen. vandaag gaat het over mijn vader, die ook besloot zijn leven te beeindigen, de reden van mijn vader was lichamelijk lijden, de reden van mijn lieve vriend was ernstig geestelijk lijden.

Mijn papa heeft mijn vorige stukje gelezen, en erbij gehuild en vond dat ik het prachtig had geschreven, dat legt de lat wel erg hoog over wat ik nu voor hem ga schrijven. en wie weet ,mag ik nu gewoon nog even de tijd nemen dat te schrijven, het is nog geen 12 uren geleden dat mijn vader stierf, toch wil ik voor hem woorden vinden om uit te leggen wat een man hij was, en wat een sterke keuze , en wat een kracht. En vooral wat een trots ik voel voor hem. Ik hoop dat ik zo sterk kan zijn en een waardige dochter kan zijn. Zijn laatse woorden duidelijk, we namen afscheid bij de deur. innig omhelst.

Ik was aan het werk geweest op het dak, zonnepanelen aanleggen, het was een warme zonnige dag en het werk ging snel en vlot, mijn diep ontrouwe auto had het op de plaats delict opgegeven! , en ik werd door herman mijn lieve goeie vriend naar mijn ouders gebracht, ik ging elke dag ,al was het maar even een kwartier, we wisten immers dat het afscheid zou komen. Ik kwam binnen en mijn vader vroeg of anton me had gebeld, nee waarom, waarom? wat is er dan. Hij pakte me vast en sprak de momentale woorden: ik laat me morgen inslapen.

hier een stille zin, wat ik zei, schreeuwde, huilde laat zich niet in woorden vangen. Hij vroeg me om hem te laten gaan. Gun je het me niet Norma?, kun je me alsjeblieft laten gaan, ik kan niet meer Norma?, mien norma mien norma. Hij hield me vast en ik hem, en ik liet hem gaan ,

Vandaag stierf hij in de armen van mijn moeder, zijn vrouw, zijn liefde , zo als hij was, precies op zijn moment. Het sterke lichaam van mn vader had nog lang kunnen vechten maar hij deed het niet, hij ging op zijn moment.

Precies op zijn eigen moment. Ik ging naar hem toe en pakte hem vast , greep zijn nog warme wangen, hoofd, armen en schouders, alleen de liefde telt. Uiteindelijk telt alleen de liefde! De laatse woorden van mijn vader toen we die avond tevoren afscheid namen waren: Je kunt het norma, voor de beestjes, voor iedereen die op je rekent, op zijn bildts: de kist et. De dieren rekenen op je, laat ze niet vallen. Dat zei mn vader tegen me. Dus jullie begrijpen dat mijn missie met een versnelling en intensie hoger voortgezet gaat worden, het redden van dieren, mensen, tja, denk groot zelfs de hele wereld.

In veel gevallen is opgeven zwakte, in het geval van mijn vader grote kracht. In dit leven voor mij zal ik niet opgeven, wetend dat mijn vader de kracht had dat wel te doen. En wetend dat ik nu nooit meer ongezien stil in een hoekje kan gaan zitten te lijden over wat wij mensen de dieren, de wereld, elkaar aandoen. Nooit meer zal ik kunnen opgeven, omdat ik heb geleerd van mijn vader dat opgeven geen optie is voor je idealen, je levensinvulling.

Ik heb geleerd van mijn geweldige papa dat de grootste kracht van alles vechten voor waar je in gelooft is. Ik zal dus doorgaan, omdat mijn vader de kracht had dat niet meer te doen

Dinsdag 29 mei

Vandaag is er vreselijk nieuws gekomen, weer iemand die me zeer aan het hart lag is er niet meer.

Hij heeft zelf de keuze gemaakt, en is er op een wrede manier nmee gestopt, met de strijd van het leven. Geschokt en intens verdrietig was ik toen ik het hoorde.

diepe wateren hoeven niet altijd stille gronden te hebben , vaak lachen ze en zijn ze vrolijk, terwijl het diepe verdriet sluimert onder het oppervlak.

Nu we al weten binnenkort onze vader te moeten missen door de vreselijkste ziekte die er is, kwam dit extra hard aan.

Had ik iets kunnen doen, en waarom heb ik het niet.

Het mooie gebaar van deze man een paar weken geleden slechts om een donatie te doen voor mij en de dieren maakte mn hart warm en blij, ik heb daarop een schilderij ingepakt en er een brief bij gedaan.

godzijdank heb ik geen last van valse remmingen om iemand die je toch niet zo intens kent een fijn mens te durfen noemen, het schilderij wat ik heb gegeven van het gezicht van een engel

ik wilde eerst een paardschilderij geven maar intuitief koos ik voor dit schilderij.

Mijn god ik hoop dat er een engel op hem wachte en hem mee heeft genomen naar een warme wereld

waar de strijd voorbij is en de liefde de eenzaamheid heeft verdreven.

Ik voel me ellendig en beroerd want ik hadf zoveel meer willen doen.

Had ik kunnen helpen, hab ik maar, maar het heeft niet zo kunnen zijn,

ik weet dat er meer mensen dit nu denken, maar hij heeft de keuze genomen.

die moeten we respecteren al zal het verdriet voor zijn naasten onnoemelijk groot zijn.

En hoe waar het leven gaat door, de dieren moeten gevoerd en het werk moet gedaan,

De dieren laten dan ook zien dat leven liefde is, of zo hoort te zijn en daar leef ik dan weer voor.

Al vrees ik dat ik de momenten van wanhoop herken waartoe iemand zo,n beslissing kan nemen,

kracht en de liefde van alles wat op mij rekent heeft mij vele malen in leven gehouden.

En daarom heb ik ontdanks wat er is gebeurt het leven proberen te vieren vandaag.

waar hij nu is bestaat geen pijn, dus is het goed

waar wij nu zijn moeten we met zijn allen keihard ons best doen om net zo,n wereld te maken,

te creeeren waar geen pijn bestaat, daar vecht en leef ik voor.

Rust warm lief en veilig, lieve man, door jou hulp ben je stukje van ons universumpje geworden,

en nu dan deel van het hele universum.

Zondag 27 mei

Druk, druk, druk! Resultaat is: allemaal niuewe dingetjes in mijn winkeltje! En de introductie van de Bee Happy (Bijenhotels) ook te bestellen via mijn Winkeltje. Later meer nieuws over de financien van Stichting en normasuniversum (ik kan nog best wel wat gebruiken), kijk even in mijn winkeltje en zegt het voort!

vrijdag 11 mei

Op den foto een vlechtje gemaakt door selsa in de manen van puck. Ze maken deze vlechtjes bij elkaar uit genegenheid en liefde door in elkaars manen te knabbelen. Er onstaan de mooiste vlechtjes. Zo kwam ik op het idee om vlechtjes van paardenhaar te maken om zo onze liefde de wereld in te sturen, en daarvan eten en medicijnen voor alle dieren te kunnen kopen. Inmiddels is het assortiment in mn wionkeltje groter geworden en maken we Zonnestraaltjes, Eigen-wijsjes, Houvastjes en natuurlijk de schilderijtjes . Toch is het idee erachter niet veranderd we willen nog steeds onze liefde voor de wereld en dankbaarheid de wereld in sturen………

Lieve iedereen

De tussenstand is geweldig nieuws, in ieder geval is de maand mei gered: er is 900 euro binnen gekomen bij de stichting en verder is er voor 350 euro verkocht en gedoneerd op mn eigen rekening nr. Heel erg mede dankzij een hele lieve man die ineens 750 euro gedoneerd heeft. Ik weet dat hij liever niet genoenmd word bij naam, maar vreselijk bedankt lieve engel. Er is weer ruimte in mn hoofd en de strijdlust is in alle hevigheid teruggekeerd in mn lijf, bedankt daarbvoor. Er zijn mensen geweest die geen vertouwen meer in de toekomst van normasuniversum hadden en die hebben we in ieder geval voor dezze maand de mond gesnoerd. Wat een stress en spanning, het kwam in kleuren mn oren uit, het eten en de medicijnen voor de dieren kunnen worden betaald, wat een opluchting. Kuil, hooi stro en vlas bix graan en kattevoer enz… ze staan heerlijk te eten dankzij u

rek nr. 340824220 t.n.v N.C Miedema te st annaparochie

stichting Help Norma rek nr./5008601 kvk 53877233

Dinsdag 8 mei

Mijn noodoproep van gisteren brengt veel teweeg! Veel reacties, ideeen en een aantal bestellingen uit mijn winkeltje. GEWELDIG!! Op dit moment is er totaal 200 euro gedoneerd! Ik ben hier heel erg dankbaar voor maar we zin er nog niet. De Stichting is druk bezig voor me en met me, om nu en voor de toekomst strukturele oplossingen te bieden. Maar NU is NU………

Dus

Wil je me steunen? Steun me dan NU………….ik heb je NU hard nodig! Door iets te kopen uit mijn winkeltje of eigenaar te worden van een uniek Norma Kunstwerk of KunstUk. Of donateur, sponsor of schenker te worden.

ik hou je op de hoogte, wordt vervolgd……. mijn rekening nummer is 34.08.24.220 t.n.v n.c miedema.

of reknr 5008601 t.n.v stichting help norma

Maandag 7 mei

NU OF NOOIT!!

Vandaag heb ik op Facebook een oproep moeten doen voor een opvolger van normasuniversum. Waarom?

Het geld is op, mijn vechtlust bijna. Jaren strijden in mn eentje en altijd voor alles en iedereen klaar staan heeft zich op mij en mn lichaam gewroken. Begrijp me goed; ik sta voor wat ik doe en hou van wat ik doe. Maar goede daden leveren in onze huidige maatschappij geen geld op. Dit weekend heb ik voor mijn gevoel het onderspit moeten delven; de winter heeft niet alleen engelen voort gebracht die me door deze zware periode wilden helpen, het heeft ook grote zorgen en heel erg veel pech meegebracht. Ingezakte stallen, dermate ernstige lekkage, kapotte afvoeren, de enorme hoeveelheden voer en materialen die nodig waren om door de winter te komen hebben alles opgezwolgen.

En nu is het op; ik heb nu alle (financiele) steun & positiviteit nodig die ik van jullie kan krijgen vandaar mijn oproep. Natuurlijk weet ik dat ik moet vechten en terwijl ik dit zit te typen ben ik bij els die er een snel pepgesprek op los heeft gelaten, en me voor de keuze zet: Vragen (niet mijn sterkste kant) of stuk gaan (het laatste wat ik wil!). Dus :

Willen jullie mij en mijn dieren, die zonder normasuniversum veroordeeld zijn tot de dood, alsjeblieft helpen? Nu is de tijd. Nu of nooit!

Zonder Norma geen Universum en zonder Universum geen Norma!

En met de aankoop van een Kunstwerk van mijn hand of Hebbedingetjes steunt u mijn werk en wordt u of uw bedrijf trotse eigenaar van iets prachtigs!

Bankreknr 3408.24.220 t.n.v N.C. Miedema, St.Annaparochie

of natuurlijk

Stichting Help Norma Bankreknr 5008601 IBANnr 5008601 KvK 53877233

Maandag 23 april

Het regent, bah ierts waar we even geen behoefte aan hebben, warmte en zon daar verlangt geloof ik het hele universum naar. Maar goed we hebben het maar te accepteren en voor de natuur het gras de bomen de bloemen is het wel goed. nieuw leven in normasuniversum wat weer net zo hard afgebroken werd, het hoort er allemaal bij, alleen kan ik dat wel tegen mezelf zeggen maar zo voelt het helaas niet altijd. Soms komen dieren slechts voor een dag, om iets te zeggen? ja dat geloof ik dus wel. ik zit voor mijn gevoel al in een vreselijke moeilijke tijd het te nemen afscheid van mijn liefste vader en mijn gezondheid die het af laat weten, waarom dan een klein poesje voor een dag? De moederpoes is hier gekomen uit erbarmelijke omstandigheden, het was een opvangertje om het maar zo te zeggen, en eerlijk is eerlijk er was gezegd dat ze gesteriliseerd was, dus niet! een dikke buik kondigde de gezinsuitbreiding aan. na een dood geboren nestje krabbelde mamapoes weer aardig op. en toen ineens na een week werd omar geboren, dat was een uitzonderlijke gebeurtenis want tja het komt eigenlijk nooit voor dat er nog een poesje leeft na zo,n lange tijd in de buik van mama. Helaas heeft ontdanks alle warmte liefde en zorg, ook in elsiversium niet mogen baten en is de kleine na een dag vertrokken naar de gezegende eilanden van de dood. Mama poes is weer aan het opknappen na deze nieuwe slag en ik ben dus op zoek naar antwoorden, En dat is iets waar ik veel tijd aan kan besteden nadenken is zsoms min of meer een ziekte bij me, het waarom van al het leed en ellende op de wereld. gelukkig kan ik hier op mijn manier iets doen aan dat leed, al is het maar in het klein. ik las op facebook een mooie uitspraak: saving one dog will not change the world, but for this one dog the world changes completely. en daar houd ik me dan maar aan vast. morgen ga ik nieuwe onderzoeken in en hopen dat er verbetering in mijn lichamelijke conditie komt. want het grootste niet betaalbare kado van het leven is tocheen gezond lichaam. iets wat te vaak onderschat word, nog een uitspraak, van een rijk iemand die ziek is, hij zei: gister had ik meer dan twintig problemen waar ik over piekerde, vandaag heb ik nog maar één probleem.

12 april

Het is weer lang geleden dat ik iets geschreven heb. terwijl de meeste mensen weten dat ik nogal trouw mijn dagboek bij hield, waarom lukt me dat nu niet? de meeste mensen weten, dat ik een aantal jaren geleden ben ingestort en afgevoerd naar de psychiatrie, dit was na, het voor mij zeer traumatische paardendrama in marrum, en vervolgens het overlijden van mijn allerliefste panne. ik zal niet ontkennen dat ik wellicht iets te kwetsbaar in het leven sta, en misschien daardoor ook zo,n vechter voor het geluk van dieren en mensen ben geworden, simpel omdat ik weet hoe zeer alles kan doen. ik zit nu in een fase waar die enorme kwetsbaarheid weer opspeelt, het binnenkort moeten verliezen van mijn vader hakt erin. en ineens komen alle pijn herrineringen verdriet en verlies weer naar boven en overspoelen me als een tsunamie van chaos en verdriet. in al mijn kwetsbaarheid en verwarring hoeft niemand zich zorgen te maken over de dieren, die blijven hun 5 sterren behandeling houden hier, alleen het kost me vreselijk veel moeite en discipline om er wat dan ook nog bij te doen. zelf heb ik natuurlijk ook een bewogen jaar gehad, met mijn lichaam, gezondheid en allerlei andere vormen van pech. misschien is de accu even leeg en moet ik gewoon even bijkomen. Het is ook niet, dat ik niet met verdriet of verlies om kan gaan, nee dat is het niet, ik weet als geen ander dat het leven dat nu eenmaal in petto heeft. ik sta daar nu alleen even heel anders in en voel me weer de radeloze ragebol die ik een paar jaar geleden was. verder is het moeilijk om het hier draaiende te houden financieel, na zelf om gezondheidsredenen niet goed gefunctioneerd te hebben , de crisis, het verlies van de meeste van mijn inkomsten, daardoor maakt dat ik in een emotionele en financiele spagaat zit. enerzijds vraagt mijn hoofd, mijn hart om rust en anderzijds vraagt de situatie om actie. deze verwarrende omstandigheden tja maken mn leven op dit ogenblik niet gemakkelijk, en aangezien ik liever niets schrijf, dan blahblah verhaaltjes, dus mijn lange afwezigheid in mn dagboek. de dieren gaat het allen goed, er is nog een hond bijgekomen mevrouw sara een charmante kruising onbekend uit spanje dringend in nood voor een warm thuis dus dat maakt het getal honden nu op 7, het getal van de liefde. de paarden zijn blij dat de zon weer schijnt, en de varkens hebben een mooi nieuw plekje gekregen met nachthok en buitenren zodat ook die kunnen genieten van de mooie lente. zjene de huiskoe is aan het puberen en de poezen hebben hun intrek genomen in de klimop op het huis en hebben elk een heerlijk plekje in de zon. ik zal proberen ontdanks mijn spagaat positie hier te blijven functioneren. en zal jullie weer wat trouwer op de hoogte houden van het reilen en zeilen in normasuniversumpje. norma

7 april

30 maart

stichting Help norma, eigenlijk moet het heten stichting help normasdieren want het gaat uitsluitend om de dieren hier, en de hulp die mijn dieren te bieden hebben aan die genen die hetr nodig hebben

donderdag

het wondere wezentje in een dekentje sara is in ons leven gekomen, en wat een bijzonder wezentje, helemaal duidelijk is het nog niet maar ook dit keer weer een hondje met een verhaaltje in ieder geval heeft ze mijn hart gestolen en voor rust in de roedel gezorgd en zoals op de foto is te zien zorgt mijn liefste irene voor de roedel

ik leef in een worsteling op het ogenblik, mijn papa heeft ons verteld dat zijn afscheid nadert ik word verscheurd door verdriet en kan het allemaal nog niet zo goed een plek geven, en alles wat ik nu even wil is dat hij weet hoe ongelovelijk veel ik van hem houd ik heb op dit moment weer eens een kapotte auto en dat frustreert me nog meer, dat ik niet zomaar even naar hem toekan of ik nu wil of niet de tranen blijven lopen mijn gezicht gezwollen en mn hart verdrietig, ik weet panta rei en alles gaat door maar mijn sterke vader het vangnet op de achtergrond en mn beste lachvriend wil ik gewoon fysiek niet missen, ik wil dat hij blijft hij is trots op me , en ik op hem vandaar de stilte op de site maar na de stilte komt de storm, laat dat nou net mn nickname zijn

vrijdag 16 mrt

Sara dances

donderdag

altijd houd ergens het lichaam op te leven, stopt de pijn en reist de ziel. de zin van het aardse bestaan is doorgegeven. aan hen die voort gaan op het levenswiel.

stopt het dan, en houd het op bloeit en leeft het verder in de ziel. draait gestaag en zonder morren. de krachten van het levenswiel.

wie ben ik om uit te kiezen. wie moet gaan en wie moet blijven. wie ik missen kan, niet wil verliezen. wie ben ik de goden aan te drijven.

in hun keuzes en hun daden. onbegrijpelijk in de ogen van een kinderziel voelt mijn lijf en hart, met afscheid aan te raken. de leegte op het levenswiel.

Afscheid.

hoe vaak heb ik al afscheid genomen, te vaak denk ik weleens, ik kan niet meer. en toch kun je altijd, de goden geven je de kracht om door te gaan. of zoals in mijn geval genoeg om handen om niet te verzuipen en door te gaan. De aftakeling van een lichaam, is iets wat ik nooit heb kunnen begrijpen, waarom het zo pijn moet doen waarom niet rustig en liefdevol. het lijkt alsof die eindspurt erbij hoort om de overgang naar een nieuw soort leven aan te gaan. Tja, lars is oud en op en bijna aan zijn laatste eindje toe. en er is meer, en het doet allemaal even zeer. het enige wat ik kan zeggen, schrijven, is dat het zin heeft. dat doorgaan en sterk zijn zin heeft, en dat alles doorgaat uiteindelijk en dat de moedigen onder ons de rit uit zullen zitten. met alle kracht en liefde die er in hen woont, en die je uiteindelijk zelfs door grote beproeving zult ontdekken in jezelf. panta rei, alles gaat door, het is een niet te stoopen stroom waar we in mee gevoerd dienen te worden. en uiteindelijk, komt ook onze eigen beurt de goden te vragen waar dit alles nou goed voor was. omdat elk lichaam op een dag stopt met leven. zodat de ziel kan reizen met de geest. het bestaan op aarde is dan opgeheven, en zie! het was de angst waarvoor je het meeste hebt gevreesd. Loslaten zit in je hoofd, nooit in je hart.

dit is normasuniversum, en hier bestaat de dood eenvoudig niet. hier is alles leven, ook na de dood

4 mrt

Een goed werkend mechanisme. Dat is mn auto zeker niet!!! hij is alweer stuk, ik kan gewoon moeilijk afstand van hem doen, en ik geloof niet in inruilen! als herstel nog in de mogelijkheid ligt, plus dat er geen geld is voor een andere. Wat wel werkt is een gezin; een samenhang van diverse individuen die van elkaar houden en elkaar versterken. Dat is mijn gezin, ik ben lange tijd de zwakke schakel geweest in mn gezin, mn hoofd in de war en mijn lichaam ziek, gemotiveerd door de goed werkende machine klim ik er bovenop, ook als ik dus de zwakste schakel ben? redden we het nog ( nipt dat wel). Het mechanisme gebaseert op liefde werkt met sterke en minder sterke punten, met tolerantie en openheid, met lichtzinnig tot diepgaand gedrag. Vandaar mijn kudde, van gehandicapt tot best een waardevol paardje. Waarom Skeald ( aqppaloosa kruising met fjord) niet verkopen? Skeald is best wel geld waard, alhoewel nu in crisis hebben we het over een paar honderd, maar goed ,het zou me een mond schelen om te voeden. Geen haar op mn hoofd!!!!!! het mechanisme loopt mede door Skeald soepel en lichtzinnig mag ik wel zeggen, hij is de gangmaker terwijl er één van de paarden zijn laatse levensfase ingaat, hij is onbezorgd vrolijk en een boef in hart en nieren, die de kudde door de regen, de kou trekt en onvermoeid vrolijk blijft. de sterkste schakel dus? Nee natuurlijk niet, er is geen sterkste schakel we zijn een ketting verbonden met elkaar het leven en het universum. samen proberen we te laten zien hoe het ook kan. hoe intens we samen kunnen leven ontdanks lichamelijk of geestelijke beperkingen. We laten zien dat het anders kan. ik vang dieren op zielige verwaarloosde dieren, en die hebben we hier iets te bieden. Ik vang ook mensen op, en die hebben we hier ook iets te bieden. We hebben hier een paardje Skeald : bij mij geboren die nog nooit een dag niet !!gelukkig is geweest, het stille afzijdig zijn van pijn in de ogen van een mens of dier is een genot om naar te kijken, en zeker een les. Je kunt niet alles redden? nee misschien niet, maar je kunt het wel proberen, in mini en in maxi formaat. Soms is geluk gewoon verpakt in een wezen wat geen ongeluk heeft gekend en daarom op zichzelf een les is voor een ieder die hem in de ogen kijkt. Geluk is dan zo dichtbij en zo normaal!!!!, dat niet gelukkig zijn een anomalisme lijkt. Daarom vanuit geluk de wereld in kijken geeft veel meer kracht dan vanuit verdriet, de les zit hem in de zon, het licht, de maan en de stralen van het leven. Zelfs in stervende ogen, het vuur dooft pas als het ergens anders weer ontstoken word. De grootste les van skeald is: dat geluk dus heel gewoon is, hij weet niet beter, en dat leert hij aan een ieder die contact met hem maakt. Gelukkig word hij hier niet duurder van in de paardenhandel, hij is namelijk onbetaalbaar voor een oud bejaard paard wat hier de laatste maanden mag slijten. hij is onbetaalbaar voor zn moeder tank die weer leeft sinds hij er was. hij is onbetaalbaar voor alles wat hier gebutst, gekwetst ,mishandelt en verwaarloosd binnen kwam. Hij is het bewijs dat geluk heel gewoon is!!! En bovenal binnen handbereik. Mijn bereik hier.

op de foto irene, mijn lieve zachtaardige beetje dochtertje, draai je om en alle hondjes liggen onder dekentjes met kussentjes enz… Draai je nog eens om en er liggen 30 poezen bij haar op schoot. Draai je nog eens om en zelfs de kippen hebben dekentjes of mutsjes op. Samen hebben we dieren en mensen zien komen, en nog meer dieren zien komen en samen ook dieren moeten laten gaan. We hebben gehuild tot we geen snot meer over hadden. We hebben gebouwd, hekken ,stallen afrasteringen en weer stallen, mn meisje ook gebutst, ook niet ontkomen aan de hardheisd van het leven, maar fier en sterk. Sterk zijn zit dus in liefde en in vasthouden en inpakken, knuffelen tot je in ademnood raakt. Niemand die het ziet, en hoeft te zien. Gewoon doorgaan wat dan ook. En weer inpakken, toedekken, vastpakken en vasthouden, net zolang tot de pijn verdwenen is. En ze allemaal ineens weten hoe het is om Skeald te zijn liefs norma

zondag 26 februarie

Foto door Glenys van Bree.

eindelijk na meer dan twee weken ga ik die spelfout goedmaken van mijn vorige dagboek stukje. het had natuurlijk moeten zijn: je kunt zeggen, maar in plaats daarvan gaf ik een bepaald lichaamsdeel aan.

goed, twee weken geleden alweer, wat is er met me gebeurt dat ik de toetsten van mijn laptop zo lang in de steek heb kunnen laten: het antwoord is simpel en weinig dramatisch: de winter had me van alle extra energie ontnomen. het is elke dag hard werken hier, maar met de vorst en niet te vergeten de dooi erna is het een titanen klus hier, temeer omdat mijn huis nu niet bepaald warm is in de winter en na het werk en de vermoeidheid het warme bed lonkte, niet alleen bij mij maar ook bij de honden, als een grote levende ophoping schurkten we ons onder het dekbed. om de volgende dag meteen weer aan het werk te gaan warmte creeeren door lichaamsbeweging heet dat!. ergens slaat dan de vermoeidheid toe, is het een beetje op in je lichaam en in je hoofd, tel daarbij op dat ik in de zwaarste maanden van het jaar zonder auto, zonder douche, zonder wasmachine en zonder stromend water zat. maar vandaag schijnt de zon en heb ik met mezelf een deal gemaakt dat ik het mezelf gewoon gun om even bij te slapen en weer super gemotiveerd de lente instap.

verder is er veel gespeculeerd over mijn verworven rijkdommen door de stichting help norma, bij elkaar gebracht, ook dit berust op een fabel, er is geholpen ja, maar men moet zich daar geen grote bedragen bij voorstellen die me de ruimte hebben gegeven niet te werken. binnenkort komt daar een verslag van wat er is binnengekomen en is uitgegeven. moet nog benadrukt worden dat het geld wat is binnengebracht uitsluitend voor de dieren bestemd was en niet voor mij, ook heb ik daar de dieren die in het wild leven en honger en dorst hadden in de natuur van gevoerd. financieel blijft het dus gewoon moeilijk en zwaar, vandaar dat ik ook bezig ben met een betaalde baan naast mijn werkzaamheden in mn universumpje.

bovendien komt er binnenkort op mn site de mogelijkheid via ideal geld te kunnen storten, en dus ieder die er plezier aan beleefd mn dagelijkse beslommeringen zorgen verdriet en geluk te lezen om hier en daar eens gewoon een euro over te maken.

ach en dan mn winkeltje bedroevend leeg gewoon, ook dat is terug te brengen naar voorgaande beschrijvingen van de afgelopen tijd, en daar gaat ook weer verandering in komen, met de zonneschijn komt ook de inspiratie weer terug.

Vrijdag middag heb ik een lezing gegeven over normasuniversum, waar dat voor staat en wat dat doet. in gezelschap van kabouter els mijn verkoopassistente en glenys van bree kabouterfotografe heb ik aan een groep ouderen verteld over mijn kudde, over mensen en over contact met elkaar en voor elkaar. over een goede start in het leven en een slechte start over verwaarlozing eenzaamheid hoop en over liefde. over dat elk moment het juiste moment is te veranderen of nieuwe keuzes te maken. dat je nooit te oud bent om te genieten te spelen en lief te hebben, en dat je nooit te jong kunt zijn om dat alles te mogen aanvaarden. het is een heerlijk gevoel te kunnen vertellen over wat mij beweegt in het leven en daar een respons op te krijgen, en de ontroering te zien bij een ieder die ik mn levensverhaal in trek. als ik uitleg hoe sommige paarden bij me kwamen, oud afgewerkt ,verwaarloosd en mishandeld en dan toch op hun oude dag nog weer leren spelen en genieten. of als ik vertel over mensen die geleden hebben met een hoofdletter en toch het geluk weer vonden, een weg leerden vinden in het maken van contact, soms via mijn dieren en soms ook via mij. het was prachtig om te zien dat ook oude mensen nog vervult kunnen raken van hoop. en de ontroering is mijn grootste kado.

er is nog zoveel meer gebeurt maar ik zal u vandaag niet overdoseren met mijn verhalen van de afgelopen weken, dat zal ik nog gedoseerd tussendoor vertellen, want zoals ik al eerder zei, kadootjes zijn er om uit te pakken, maar dan wel één voor één. liefs norma

zaterdag

Tja je kut zeggen wat een pech, maar ook wat een geluk de aandrijfas van mn auto voor is gebroken en dat betekend geen stuur, dus levensgevaarlijk. ik schijn een wonderbaarlijk aantal engeltjes op mn schouder te hebben, want er is niets ernstigd gebeurt, behalve een stortvloed aan tranen dan mischien, maar hoe anders had het af kunnen lopen als het op de snelweg was gebeurt of erger nog naast een groepje fietsende kinderen. maar godzijdank is er niets gebeurt en is alleen mn auto weer eens stuk. en dat is balen met dit weer en deze koude vandaar mijn tranen. het is best zwaar en hard werken zelfs in de zomer laat staan als het overdag ook vriest en laat staan als ik alles met de hand moet sjouwen en mn ouwe trouw cherokee het sleepwrerk niet voor me kan laten doen. ik zat er dus even doorheen en daar was de auto niet de schuld van dit was een geval van iets anders en dat word nog tot de bodum yitgezocht aangezien het gedeelte wat vandaag stuk is gegaan op rigoreuze weize juist gerepareerd was zodat dit niet kon gebeuren. nog zoiets alles schijnt duurder te worden nu iedreen denkt dat de stichting wel betaald, niet alleen is dat niet eerlijk want het geld en de hulp van de stichting wat bijeen gebracht is door donateurs en lieve mensen is voor mijn dieren!!!!. en niet roversgoed voor degenen die nu denken dat er geld in overvloed is, dat is er namelijk niet. en wat er wel is is voor de dieren.

een oproep aan iedereen nu. ik heb zakken vol gemengd graan en zonnepitten gekocht voor de vogels in de natuur, de winter is plots en zeer streng ingevallen en ik hoop dat iedereen net als ik graan brood en erg belangrijk water aan de dieren in de natuur geeft. zet gewoon zakken graan achter in je auto en als je vogels bij elkaar ziet zitten strooi alsof je zwarte piet bent. zoek vooral bij bruggen naar zijn wind wakken waar de eenden meerkoetjes waterhoentjes enzzz… kunnen zwemmen en drinken. ik heb gelukkig voor mn auto kapot ging 100 kilo kunnen strooien en het kado wat je terug krijgt is fantastisch, wat een mooi gezicht, wat ik altijd doe zodat ook de minder brutale en verlegen dieren kunnen eten op verschillende plekken een meter of wat uit elkaar. en realiseer je dat als je begint te voeren dat je ook door moet gaan. dat word dus leuk voor mij zonder auto en zonder fiets word dat met de kruiwagen kilometers wandelen, ach de honden vinden het vast heel erg leuk. en de vogels zijn dol op me.

hopend dat de pech er voorlopig genoeg van heeft met me ga ik nu relaxen niets zo vermoeiend als een huilbui, waar er liters water uit mn hoofd stroomt zonder dat je dat kunt stoppen.

iets curieus wil ik nog met jullie delen, terwijl mn auto ratelde en trok aan het stuur en de boel mis ging was ik net in de buurt van een garage. ik stopte en liep naar binnen, ik wilde weten hoe gevaarlijk het was wat er mankeerde aan mn auto, ook voor de medeweggebruikers. ik was in tranen heel erg in tranen, nou schaam ik mij daar absoluut niet voor, emoties zijn eerlijk dat hoef je je nooit voor te schamen. omdat ik zo huilde kon ik niet goed uit mn woorden komen en werd mn stem een soort fluisterend gekras, ik vroeg deze man of hij alleen maar even wilde kijken, niets meer, hij reageerde op een nabootsende manier van mijn stemgeluid en wees me in eerste instantie af. ik zei nog een keer, wil je alsjeblieft alleen even kijken of het vertrouwd is dat ik naar huis rij, en toen voldeed hij aan mijn verzoek, schrok zich dood over de schade en het gevaar en behandelde me verder normaal en voorzag me van goed advies.

het houd me bezig

woensdag

vorst, en koud, alle leidingen bevroren geen warm water dus, wel een warm hart, de mooiste dingen gebeuren als je er voor open staat. hulp uit onverwachte hoek op de drukste dag in de winter, dat is de dag dat alles tochtvrij word gemaakt zodat de paarden de varkens en zjene warm en tochtvrij lekker binnen kunnen zijn. wat een werk, dekens, zeilen, dekbedden ,platen en planken alles word aangesleept om het naadloos dicht te maken, want het zet door, de koude. timmerend en slepend werd ik verasst door hulp. en zoals je ontvangt heb je ook weer iets te geven. het leven is zo zwaar als je je alles aantrekt en als er door de herrineringen en je verleden aan je geprutst is. vertrouwen, dat is het sleutelwoord en laat dat maar aan zjene over, mijn over emotionele koe kan alles aan. wolken van verdriet en droevenis kan mn koe te lijf gaan met niets meer dan haar warmte en gewoon te zijn wie ze is, een gelukkige huiskoe. ook de terroristen waren zeer nieuwsgierig naar deze mens en sloten hem ook in hun pony hartjes. grootse sterren in mn universum zijn ze allemaal. zonnetjes stuk voor stuk die iets teruggeven aan een ieder die iets nodig heeft van ze.

na alle ellende vanaf zaterdagmorgen zonder kachel is de warmte weer door mijn lichaam en ziel getrokken, alle mensen van de stichting, help norma hadden het met enkele muisklikken voor elkaar, er staat een knots van een kachel in mn kabouterhuisje, en dat is goed want uiteidelijk moet ik het hier draaiende houden en dat lukt niet als je steeds bevroren bent. zonder warm water dat zijn we hier gewend, is elke winter het zelfde, maar zonder warmte in huis ?

ik kreeg een vraag: hoe weet je dat alles verbonden is, hoe weet je dat alles energie is? mijn antwoord was: hoe weet je dat het warm is? kun je het zien, nee warmte is onzichtbaar. hoe weet je dat er stroom op een draad staat? kun je het zien, nee stroom is onzichtbaar. toch is warmte echt en waar, sterker nog het is de reden dat de mensheid kon evolueren. een gevolg van die evolutie is stroom, en iedereen gelooft in warmte en iedereen gelooft in stroom. sterker nog er is geen leven denkbaar zonder deze elementen voor veel mensen. waarom twijfelen we dan aan energie, aan verbinding, aan vriendschap, aan liefde. omdat je het niet kan zien? warmte in een ruimte voel je direct, stop een vork in een stopcontact en je voelt het direct ( niet doen). verliefdheid voel je , liefde voel je, en verbinding en energie voel je ook. hoe meer je jezelf opend voor het universum, hoe meer je voelt. Het ligt dus niet aan of iets er is of niet. het ligt eraan of je het kunt voelen of niet.

voelen is een direct gevolg van vertrouwen, en vertrouwen is het mooiste wat er bestaat? één met het universum zijn we allemaal, voelen kun je dat misschien niet altijd, erop vertrouwen dat het zo is, wel !

vrijdag 27 januarie

als niet alles is zoals het lijkt!. moet je gewoon beter kijken.

woensdag 25 januarie

voor mijn doen laat thuis vanavond, wat resulteerde in een boze en ongeduldige kudde. ze vinden het heerlijk op stal en ik geniet heel erg hard mee. vlas en stro zijn voor mij adem en lucht, ik word vol en heel van de aanblik van die heerlijke droge stallen met blije paardjes erin. het geluk zit in kleine dingen zeggen ze maar voor mij zit het in grote balen stro en vlas. in draf gingen ze achter me aan om meteen hun eigen plekje op te zoeken, god wat kan een mens gelukkig zijn.

Tja depressie zijn er om overwonnen te worden, en dat lukt me aardig. Daar hebben de dieren dan ook een groot aandeel in, de strijd het leven te aanvaarden! samen met het verleden en de toekomst, gaat me steeds beter af, en inderdaad, het zit in kleine dingen, kleine stapjes, sprongetjes, kadootjes en liefde. Grote kadoos gegeven en gekregen vanavond, je kan alleen echt geven als je geeft wat diep in je hart verankerd is, en het mooie is? dat dat evenredig in waarde terugkomt, nee niet materieel, en nee ik kan er de hypotheek niet van betalen, maar het vult mn hart en kleurt mn ziel.

Mijn allerliefste hoofd technische dienst die altijd voor ons klaar staat, gewoon voor niets, voor ons , voor mn universumpje kadoos in maxiformaat waar je de wereld me kunt veroveren. en een vriendschap die mijn hart allang veroverd heeft. wat een geluk dat er zoveel bijzondere mensen en dieren om me heen zijn, die niet los laten en me niet laten gaan of vallen, die blijven en mee bouwen aan het universum. verliezen worden er ook geleden, maar wat is verlies, je hebt pas dan verloren als je zelf verloren bent.

ik werd wakker en zag een vogel liggen, ze leefde nog. een wild dier niet gewend door de mens aangeraakt te worden. ik wilde aaien, knuffelen en vooral de pijn en de angst weg nemen. dat kon ik niet, verdomme dacht ik, ik ben een mens ze is bang voor me, en terecht. ik bracht haar op een plekje die voor een vogel veilig leek, dan kon ze zonder angst rusten, en heel misschien beter worden. en ik…. ik wilde zo graag helpen, maar kon dat niet. moest van afstand zien dat ze doodging. ik moest gewoon op afstand blijven, machteloos, ik wilde vloeken en schreeuwen en huilen, maar deed het niet, de stille trom maakt namelijk wel lawaai, maar dan in je hart. ik was dichtbij, ik was erbij; niet met de gedaante van mens maar in de gedaante van mijn kloppend hart, voelde dat laatste stukje mee. stil zijn norma, niets zeggen nu, voel en ervaar het, en ja huil maar zachtjes. niet alleen voor een vogel, en ja ook weer wel ! alleen voor een vogel. het wiel van het leven ,niet te stoppen en niet te veranderen. wat door mensenhanden is teniet gedaan, kan slechts gerepareerd worden door de ziel.

die nacht droomde ik. ik droomde en zag de universele vorm van het vogeltje, ik zag hoe ze onbevreesd, nu ze mij ook in mijn universele niet menselijke vorm zag, dat ze natuurlijk niet meer bang was voor me. ze zag mij namelijk! en de kleur van mijn ziel, en geloof me; er zit erg weinig kwaad in me, en in mijn ziel al helemaal niets geen kwaad. ze kwam in mn droom op me af en keek me helder en nieuwsgierig aan, daalde neer op mijn arm en versmolt met mij, en vertelde me dat het goed was, dat ze wist dat ik er was geweest, en dat ik er voor haar was, en in al mijn inspanning om haar leven mooi te maken? dat me dat ook werkelijk gelukt was. ik was kleiner dan het vogeltje, maar groter dan de wereld, ik was totaal verbonden met alles, en alles met mij. of het nou om een vogeltje gaat ?of om een paard? mens? of wat voor wezen dan ook, verbinding stijgt boven alles uit, ver boven de wolken , verder dan de zon en de maan. verbinding is verbonden, samen voelen, leven, weten, en samen zijn. en heel, heel stil genieten van de grote kadoos die je weggeeft, want zie, kijk en merk, de allergrootste kadoos zijn al die tijd gewoon bij je, klaar om uit te pakken. Klaar om ontvangen te worden! liefs norma

donderdag

Het weer is weer eens omgeslagen en we zitten met zijn allen weer in november. stormen regen en zelfs hagel, tja die verwennerij van twee dagen hebben we gehad en ik heb aan sunglazing gedaan, oftewel met je gezicht naar de zon door je oogleden de stralen als het ware opslurpen. ik vermoed dat de paarden me maar maf vonden, omdat ik zo stil stond voor hun idee te niksen. na een aantal pogingen me omver te werpen lieten ze me mn gang maar gaan. die paar stralen zonlicht heb ik me niet laten ontgaan, je weet maar nooit wat voor ellende er nog allemaal in de wolken hangt. zelfs de kudde deed op een gegeven moment net alsof het lente was, er werd zowaar gedarteld. helaas, dat is vandaag weer voorbij met de noordwesterwind kwam ook de regen. prettige daarvan is weer dat ik ze dan lekker veel voer, ik denk dan altijd; die schatten moeten zich warm eten en bedien ze van extra grote porties, en daar word ik dan weer zo gelukkig van.

binnenshuis is er een strijd gaande, en wel in de roedel honden, en dat gaat me niet in de koude kleren zitten, maar hier zit ook een les voor me in, loslaten en niet altijd zo vreselijk overbezorgd zijn. er zijn nu 3 reuen en de rangorde moet bepaald, dus ben ik er achter gekomen dat ik de roedelleider ben, ha, dat zal ze leren te knokken in mn mini kabouterhuisje, wat een drama en verwoestingen. ik verwachte zo,n beetje twee honden weer in elkaar te moeten naaien maar dat viel allemaal reuze mee. kwestie van veel lawaai en bombarie, maar weinig wonden.

helaas heeft het wel zo,n effect op de katten dat die even de kat uit de boom kijken en niet veel beneden komen, rustig afwachten tot het tij weer gekeerd is. één van de huiskippen is broeds, de schat, zit op een imaginair ei te broeden als een bezetene, ik haal haar dan maar weer van haar zelf gefabrceerde nest en wip haar naar buiten, even de frisse wind om de oververhitte broedse kippekont. surimi kip mn mini haantje gedraagd zich nu al als trotse vader van het nest wat helaas nooit uit zal komen. de duiven in de slaapkamer broeden mee. al zitten die op echte eieren en waarschijnlijk ook nog bevrucht, dat meen ik zeker te weten omdat de duifjes de neiging hebben s, morgens als ik nog in bed lig luiddruchtig de liefde te bedrijven, veelal ook nog een vlak bij me op de ventilator.

Manaz en Ninio vinden het maar verleidelijk van die vladderende vliegende snackjes boven ze, maar ook die leren net zo als de andere honden, dat ook duiven deel uit maken van ons gezin. tja, zo even tussen de bedrijven door een update van normasuniversum. nu ga ik weer naar buiten, er staat een kudde grote grazers zeer zielig te kijken dat ze wel weer naar binnen willen, en hun wil is wet!

woensdag

Het moeilijk hebben en lijden aan depressie of het op anderlei wijze het leven soms als zeer zwaar ervaren, is niet alleen voor een geselecteerd publiek, helaas is het toegankelijk voor iedereen. Daarom deel twee van de worsteling van een sterveling, die de weg zoekt en vind. opdat allen die zoekende zijn zullen vinden.

Verlies is dan dragelijk, als je beseft dat je niet verloren bent,

Norma Miedema.

Afwezig en stil zit ik op een stoel, de kamer donker en verlaten. Ik probeer later wel wat licht te maken, hallo wereld ja gezelligheid te creëren. Nu staat mijn hooft er niet naar.

Om me heen in de schaduwen in de ruimte lijken de geesten van mijn verwarring onaangename projecties op de muren te maken. De bijna spookachtige gloed van het weinige licht dat nog rest geeft silhouetten op de muren die weerspiegelingen lijken van mijn gevoel.

Weer een dag voorbij.

Mijn ogen vangen de schoonheid op die er om me heen is, mijn ziel doet daar niet aan mee, jammer genoeg.

Ik probeer mezelf te overtuigen dat… Het heeft geen zin. Ik heb geen zin.

Terwijl ik perfect snap wat er aan de hand is, schijn ik toch te verdrinken in de schaduwen van wat had kunnen zijn. Oh, ik snap het verdomde goed, ik weet het precies, maar het helpt niet. Pff, ik krijg een ingeving waar ik even versteld van sta.

Ik wil het niet, ik verdom om te accepteren, dus sluit ik elke weg af naar, nou ja what ever.

Mijn eigen citaat lijkt een zucht in de nacht, waarvan ik me zal moeten realiseren dat het waar is, althans voor mij.

Ok, ik sta op en ga iets doen. Ik vind de kracht, om iets te doen. Sterker nog ik ga het doen, nu!

Weer zit ik stil op mijn stoel in een donkere kamer. Zachtjes tikt de klimop tegen de ramen, onzichtbaar behalve het moment dat te takken het glas raken. Ik voel de koude windvlagen door het kattenluikje naar binnen waaien, zie kleine heldere regenspatten op de ramen. Het is donker buiten, en ik wil nog steeds opstaan om de kaarsen aan te steken.

Het voelt veel minder donker nu, nou ja. Iets minder donker nu, want ik zag heel even een lichtpuntje.

En als ik goed nadenk zie ik hem weer, sterker nog hij blijft, ik heb het gevoel dat ik het daadwerkelijk een beetje in de hand heb hoe ik me voel, en dus voel ik me iets beter.

Ach, misschien is het niet belangrijk om alles te snappen in het leven, waarschijnlijk komt begrijpen dichter bij de waarheid. Het begrijpen van jezelf, en de wereld om je heen in verhouding tot jezelf. Ik heb een stap gemaakt vandaag, een hele kleine grote stap, voor mij!

De schaduwen op de muren schijnen nog steeds te willen zeggen, slaap ga slapen, dan vergeet je ben je er even niet, maar ik, ik voel stiekem iets borrelen in mezelf. En deze keer zit het niet in de fles der vergetelijkheid, en is er geen label op geplakt en geen accijns, deze borrel geeft een goed gevoel.

Oei, nu moet ik dit vast zien te houden. Nu al onzeker over morgen, nee niet doen. Heel zachtjes zingt iemand in mijn oor een liedje over hoop. Bijna trillend van opwinding besef ik de woorden realiseer me de betekenis ervan.

Ik hoor de stille klanken van hoop, een stukje van mijn wezen, bijna niet durf ik me te bewegen maar opstandig sta ik op en kijk naar buiten waar de nacht nu volledig de baas is geworden over de elementen, en zie de schoonheid van het onzichtbare.

De belofte dat de zon weer opkomt, de kansen van dit nieuwe moment.

Nog steeds schaduwen, de reflecties van mijn verlies, alleen nu, ben ik niet meer verloren.

Nu schijnen zij te zeggen, hé we zijn er, deel van jou en deel van je leven

dinsdag 17 jan

eindelijk winter, klinkt raar als ik dat zeg, maar tjeetje alles beter dan die vieze nattigheid en voortdurend november stormen. de paarden staan dik in het stro zeer blij en gelukkig te zijn, en met hun fraaie wintervachten hebben ze het niet koud. en ik, ik begin gewoon met scheppen zodra ik wakker ben en in bed is het heerlijk warm met 6 honden naast me. vandaag bijna even in zomerse sfeer door de zon die bleef schijnen, de paarden op het pad de droge bevroren ondergrond ideaal voor hun hoeven eens goed de benen te strekken. en ik? na een aantal filmpjes van een hondefluisteraar genaamd cesar en goede adviezen van vrienden weet het te redden met rivaliserende reuen. en ja daar staat mn universumpje wel om bekend het gaat hier altijd goed, dus die 3 heren vinden hun weg wel. en norma zelf? die doet gewoon elke dag wat ze al 19 jaar lang doet, ongeacht of ik nou bewonderd of verworpen word, ben ik trouw aan mijn levensdoel en mn dieren. dwars door wat voor stofjes ook !die er door mn lichaam dwalen blijf ik stand houden, tja gemakkelijk word het me niet gemaakt. nu is het avond en alles is in rust, met volle maagjes en warme plekjes om te slapen, dan kijk ik om me heen en realiseer me dat ik het zo slecht nog niet doe. Alle reacties op mijn dagboek stukje over mijn depressie?, eerst verwarrend ontvangen, want jeetje ik ben niet op mn best en wil zoveel meer, maar dan, dank jullie die er moed uit putten dat ik op mijn eigen manier door kan gaan en dus overleef. ik kan wel zeggen: volhouden en er komen betere tijden, maar ik weet zelf dat het zo niet werkt. wat wel werkt is inderdaad jezelf de kans geven te genezen en te leren, te ontdekken waar al die gevoelens vandaan komen. en als ik een lichtpuntje kan zijn, dan zal ik zeker vechten en proberen de weg te wijzen die ik zelf zo hard soms aan het zoeken ben. of en nu een lichamelijke, of psychische oorzaak is , het zal me worst zijn! ik wil alleen maar dat het morgen beter gaat, beter met mij en beter met iedereen. dat langzaam de wolken verdwijnen en het weer helder, schoon, mooi en lief word, angsten en onzekerheden mee oplossen met de warrige wolken van neerslachtigheid, zonder excuses te zoeken aanvaarden dat dit bij ons hoort en een weg bloot legt die we zullen moeten gaan en overwinnen. hier is niet tegen te vechten, waar wel tegen te vechten is? dat is de machteloosheid, elk stukje wel gedaan, wel gelukt ,wel vooruit gestapt, wel eruit gegaan, je wel aangekleed: is winst en vooruitgang. en de macht over jezelf weer in handen nemen, de dieren hebben er nooit onder geleden wat ik door moest en nog door moet maken. en dat schijnt sommigen van jullie kracht en inspiratie te geven, bedankt daarvoor, en ik bedank mijn dieren en mezelf, tja die discipline heb ik altijd op weten te brengen dat is kracht, En dat is de liefde, die me nooit vergeten is. de weg gaat vooruit, stap voor stap. Eén ster was er zichtbaar vanavond, ééntje was goed genoeg, het gaf me richting, licht, en maakte me blij, want ik keek weer naar boven. struikelen hebben we allang gedaan het is tijd weer op eigen sterke benen te staan. stap voor stap! norma

dinsdag de dag voor woensdag

nog even over transformaties, ik bedoel geen verandering van wezen, maar verandering van wezenlijk bewust zijn, voelen beleven en tja Zijn. transformeren kan op zoveel manieren, helaas is de meest gankelijke die van toepassing is nog steed de pijn en het lijden van het leven. maar daar kan dan ook iets prachtigs uitgroeien, de rups en de vlinder, samen steeds gelijk, maar allang niet meer dezelfde. en als je; zoals ik in sprookjes gelooft, en ook nog eens weet dat sprookjes ook bestaan, kun je transformaties bij mensen zien, hun kleuren zien veranderen, van dof naar glanzend worden, en waar eerst armen zaten, nu vleugels van vrijheid en gevoel. bij dieren kan je het helder zien omdat dieren zich niet afsluiten je ziet ze groeien, staan, spelen ,ravotten, en hun vacht glanzen, je voelt de natte neuzen, de warme wangen, de bezweten lijfen na het spelen, het rollen , het eten, het zonder angst liefde en knuffels ontvangen. je ziet de heling van hun ziel en hun lichaam samen. en het wezen wat hier kwam?, gekwetst, mager broos niet gesocialiseerd? getransformeerd in het pure zijn. een paard, zo mooi als een paard, een hond zo mooi als een hond, een kat enz….. gewoon zoals het hoort. Wetende dat je altijd al een vlinder was, is het een stuk makkelijker om weer tot die prachtige vorm te komen, terug te komen; tja gewoon zoals het hoort.

Update van normasuniversum, zjene; tochtig gevaarlijk, weer lief en mn koeiemeisje. Mannaz en ninio herenigd, spelend me gekmakend, gelukkig. fabio, acceptatie, maar de baas van de roedel. de paarden, dik mooi glanzend en blij. de varkens, hmmm welke varkens die eten en slapen. de poezen, Meneer poes heeft de tuin ontdekt en is thuis en blij. schrok van de paarden waarvan ik hem innig omhelzend heb gered,, nu vind hij het ok. en snapt dat het andere wezens zijn dan hem. maar net zo lief. de baby,s zijn nog steeds onder water mama poes houd ze voor me verstopt en daar baal ik van, ik ben dol op baby,s. eigenlijk gaat het allemaal best goed, met de dieren. loki is dikker dan ooit, ik overweeg haar op dieet te zetten, en grace is de dikste hazewindhond van de wereld, lekker warm voor de winter. nu allen welterusten en tot morgen. onze lieve arie heeft mn laptop gerepareerd dus ik kan u weer lastig vallen met dagboekstukjes. een dag vol mooie en lieve mensen, en een busje op tijd om stro te halen wat wil een vrouw nog meer. liefs

Maandag 9 januarie

allereerst is de radio stilte in mijn dagboek het gevolg van slechte computer en internet verbinding hier. hopelijk isdit probleem morgen verholpen, en zal ik jullie weer vervelen met de alledaagse beslommeringen in mn universumpje. Vandaag even iets anders, ik ben al meer dan 12 jaar een boek aan het schrijven, te noemen mijn absolute levenswerk ( na het redden en gelukkig malen van dier en mens dan). vandaag een stukje uit dat boek, als eerste deeltje van iets groots wat ik op een dag wil delen met het universum een fragment van een wereld naast de onze, in precies het zelfde universum.

Wonz^ull de Draak

In tijden die voor zo velen niet eens meer geschiedenis waren, had hij al bestaan, altijd geleefd en al die tijd de dreiging gevoelt van het onherroepelijke.

Er was niets, niemand gelijk aan hem, hij was prachtig en afschuwelijk, hij was het sterkste wezen op deze planeet, toch was ook hij vervuld met zorgen, met of zonder deze dreiging , zou het kwaad komen.

Dat kwaad was net als hij, niet van deze wereld

Hij kende de krachten en machten van dit soort wezens, ze vonden de zwakste lijn in een keten van verdriet, zij vonden de ongenezelijken der culturen en maatschappijen om hen te gebruiken tot zelfs het laatste stukje wat hen in leven hield, ook verdween. Hij nam hun ziel, dus de laatste kans op liefde, een ergere misdaad was door het hele heelal niet bekend

Tijdloos zat hij te wachten, hij wist dat alleen moed en liefde deze vijand konden overwinnen, hij zou weten wanneer zijn taak in het geheel zou starten

En de tijd was nog niet daar

Hij wel, zoals altijd zat hij klaar.

Ook voor hem kwam de raaf bijna als een zegen, ook hij wilde graag naar huis

En dat was echt, de eeuwigheid geleden.

Thuis was nu nog heel erg ver weg, maar ergens zou de weg weer kunnen bestaan terug naar huis.

Hij probeerde zich te bedenken wat hij moest doen, en hoe hij die oeroude vijand kon verslaan.

Het was gewoon eng om je te realiseren dat de slachtoffers van deze oorlog meest waarschijnlijk de voeders en verzorgers van dit kwaad waren geweest.

Dat zij die het meest moesten gaan lijden, de voedingsbodem voor dit kwaad hadden gecreëerd.

De bodem zo perfect geprepareerd door de mens, was bijna ” te” perfect voor het kwaad, dat zijn gedachten zo nu en dan een momentje sprongetjes naar hoop maakten, dat het te voorspelbaar was

Maar deze hoop werd dan weer onmiddellijk de grond in geboord door de rauwe realiteit.

De tijd van hoop en mijmeren was echt definitief afgelopen.

Daadkracht, moed en actie was wat nu nog zin had.

Op zijn manier was hij veilig, goed, ok hij kon niet vliegen, hij kon de wereld niet verkennen.

Bovendien hij kon niet bij haar zijn, maar toch, hij was veilig, hier zou niemand hem vinden, maar het leven, het gevoel, de liefde ook niet.

Het was een eenzame veilige schuilplaats waar hij zat.

Maar hij leefde tenminste.

Waar hij woonde was de natuur zo dicht om hem heen gekropen, dat zelfs de goden hem niet zouden vinden, vergroeid in mossen, klimranken en delen en spelonken van het woud, wachtte hij met de pijn van de waarheid.

Zo nu en dan was de behoefte zijn machtige gestalte op te heffen en de kracht van lucht en wind onder zijn machtige vleugels te voelen zo groot!, dat hij zich nauwelijks bedwingen kon.

Dan wilde hij de transformatie voelen en beleven.

Het krachtig aanzwellen en groeien van zijn lijf tot machtige enorme proporties, de onverslaanbaarheid ervaren van zijn sterken glanzende prachtig krachtige enorme lijf.

De spanwijdte van zijn enorme vleugels voelen, en de druk die zijn vleugels uitoefenden op zijn enorme schouderspieren, het langzaam voelen van de wind die hem op wilde tillen, en hem mee dragen op de vrijheid van de lucht.

Het voelen van de kracht van elke vleugelslag, de luchtverplaatsing, die het stof op deed waaien en de bomen door deed buigen tot ze bijna knapten.

En als hij sliep, bracht de nacht hem zijn vrijheid voor een moment, dan kon hij vliegen tot aan thuis, dan kon hij de koele vlagen van nazomernacht winden onder zijn vleugels voelen

Dan, kon hij van de uitgestrektheid van het heelal genieten zonder obstakels en zonder vijanden dan kon hij zoeken naar zijn gelijken

Kon hij weer de liefde voelen van haar warme zachte lijf tegen de zijne, hoe hij haar meegenomen had de hoogte in, haar op zijn vleugels gedragen

Als het kostbaarste sieraad ooit gedragen

Hij kon haar nog horen lachen en voelde haar handen om zijn nek, zich stevig vastklampend, absoluut zonder angst

hij voelde haar zinderende lijf weer als ze de liefde bedreven, alleen daar was hij wie hij van binnen was er was, voor haar geen transformatie nodig om zich enorm te voelen, hij voelde!

In beide vormen had hij zich aan haar geopenbaard zonder schroom zonder angst, beide vormen waren haar bron van liefde voor hem geweest.

Zijn majestueuze lijf, zichtbaar voor haar had haar gedragen dwars door de tijd heen, dwars door alle barrières de tijd er ruimte voorschrijven.

Met dat lijf had hij haar spiritueel bemint.

En met de andere fysiek.

Allebei waren heerlijk en onvergetelijk geweest, wat een vrouw’’ dacht hij, wat een prachtig wezen.

Overspoelt weer door de liefde en de herinneringen aan die momenten reageerde zijn lijf, zijn wezen , maar als de dag hem wreed terug scheurde naar het nu, was het verdriet nog zoveel groter

En werd hij even verscheurd door het gemis

Om vervolgens in berusting zijn schitterende lijf door de zon te laten drogen en terug te keren naar het nu en de reden dat hij hier had moeten blijven

Dankbaar dat hij de vrijheid weer gevoeld had

Het was een surrogaat vrijheid, maar toch was het zijn gevoel .

Zinderend in zijn verlangen naar haar zocht hij de stilte, hij had hem al zo vaak gezocht en vond hij nu een antwoord, de tijd was gekomen, nu moest hij zijn stappen weloverwogen nemen als hij weer bij haar wilde zijn.

Vrijheid was totaal onbelangrijk bij het gevoel weer samen te zijn, bij haar die hij liefhad en wetend dat het gevoel zojuist aanwezig een nog veel grotere vrijheid behelsde als het spreiden van zijn vleugels .

Hij bad aan de goden dat zij hem deze kans zouden geven om goed te maken wat zo vreselijk verkeerd was gegaan en in al zijn liefde voor haar, voelde hij zich zeker in het geluk wat de toekomst na grote inspanning hem zou bieden .

Ze zouden weer samen zijn, alleen al dat feit gaf hem een zinderend gevoel van opwinding, waar hij niet meer aan ontkomen kon, grinnikend bedacht hij zich; zij ook niet meer, de tijden waren nu anders en in hun voordeel.

Langzaam maakte hij zich los van zijn schuilplaats. De mossen van zijn lichaam schuddend, de takken aan de kant schuivend. Schoorvoetend betrad hij het licht en nam de vorm aan van de man die hij was.

Ergens waren er nog kleren die hij droeg in zijn mensengedaante en rustig zocht hij ze en kleedde zich aan.

Zijn bewegingen van onnatuurlijke gratie en schoonheid.

Ook al zag hij er uit als een gewoon mens; de pracht van zijn ware wezen liet zich niet verhullen.

Hij strekte zijn armen en rekte zijn lichaam uit.

Toen vonden zijn voeten de richting die hem uitnodigde te gaan.

transformatie, in watr voor manier dan ook als gevolg van ontwikkeling en liefde. het kan!!! norma