Dagboek 2011

31 december 18.43 2011

Heldere maan, en bewolking.

Het is bewolkt, en dat is jammer voor zjene, mnm huiskoe, die is namelijk dol op het vuurwerk wat we van grote afstand kunnen zien hier in het universumpje. de bewolking gaat verder dan de atmosfeer, het zit in mijn hoofd. het weer is triest de natuur lijkt triest, tja en ik ben triest, niet dat ik op een avond als deze terugblik op het afgelopen jaar, dat is gemakkelijk en gangbare kost rond oud en nieuw, ik heb helaas de neiging om elke dag dit soort van beschouwingen te doen. de wolken die zich in mn hoofd hebben gevormd nemen dus geen gestalte aan omdat het oud en nieuw is, maar omdat de wereld knalt, letterlijk!. ik zie de angst van mn nieuwe hondjes ( zij weten nog niet dat mijn universum de meest vuurwerkproofe plek op aarde zo,n beetje is) en herken daar dingen in. ieder mens heeft zn rugzakje, de één wat groter en zwaarder dan de ander, maar we kennen het allemaal. het verdriet ,de pijn, het leed de afwijzing, we hebben er allemaal mee te maken gehad. nu is het niet dat ik dieren adopteer omdat ik niet meer van mensen hou , ik hou juist heel veel van mensen, maar een hond doet zijn best niet z,n angst en pijn te verbergen, die uit zich, uit van uiten en laten zien. die verbergrt zijn traumas niet, omdat hij bang is erop afgerekend te worden. een hond is zo heerlijk een hond. ninio en mannaz de nieuwe schitterende aanwinsten van het universum doen wat ze voelen en nodig hebben. en dat is simpel en heerlijk en soms pijnlijk, ze zitten bij me, op me, slapen bij me, op me, en ze lopen en rennen bij me en op me. ze halen in wat ze zo hebben gemist. konden wij mensen maar zo eerlijk zijn, konden wij mensen maar net zo open zijn. zo ons niet kunnen verstoppen zijn, en zo niet achter een masker wegkruipen zijn. konden we maar gewoon een beetje meer zijn! goed, dat is dus de strijd ,mijn strijd die ik voer terwijl het geknal zacht op de achtergrond is en ik in een wurggreep omhelzing zit met mijn eerlijke honden. Ken jezelf en ken je kwaliteiten, maar hoe meer je jezelf leert kennen? hoe meer vragen er onststaan en hoe meer de ervaringen van je leven schreeuwen om een plek te krijgen in je bestaan van nu. ok, terug naar de ik vorm, het is gemakkelijk een wijsheid in de ‘je” vorm te schrijven, je kunt je verschuilen achter het persoonlijk voornaam woord. de realiteit is dat dit over mij gaat, dus, ik ben ik en ik schrijf over ik. ik weet ook dat dit over “jou” gaat ( wie zich aangesproken voelt mag zo vrij zijn jij in mn verhaaltje te zijn). ik strijd met de schimmen van mn verleden en de mogelijke consequensties daarvan, en toch is het vreemde? dat een ieder waar ik van hou, het naadje van de kous al weten. waar ben ik dan bang voor? de grote boze buitenwereld of dat het ineens “waar ” is! wat is er gebeurt in mijn leven en in jou leven dat we strijden en dat we lijden en leiden, dat we geen genoegen nemen met hoe het kabbelend en rustig kan gaan , maar dat onze ziel altijd opzoek is naar het waarom, en naar het hoe!!! anders dan. naar het goed zijn, goed doen en daarmee onszelf soms veel te kort doen. wat is een depressie, ? a is het een luxe probleem, b is het een ziekte. c is het aangepraat. d is het een les. en is het een depressie, ik heb een folder gekregen waarin een aantal punten staan waaraaan je moiet voldoen om een depressie te hebben, dus ziek zijn. ik voldeed met glans aan alle voorwaarden, ik heb dus volgens het boekje een depressie! Vaak pretendeer ik alle antwoorden te hebben, maar die heb ik niet, vragen heb ik zat, meer dan genoeg en met elk antwoord dat ik krijg? rijst er een nieuwe vraag. kan het leven en de ervaring zo hard en wreed zijn geweest dat er iets substansieels veranderd in de hersenen en we tja somber en depressief worden. of trekken we ons alles veel te veel aan, en weten we niet hoe daar mee om te gaan. Zou het antwoord zo simpel zijn als dat het voor mijn dieren is? gewoon f***** veel liefde en ze bloeien weer. nee, helaas bij ons werkt het anders, wij moeten verwerken, wij moeten aanvaarden en accepteren, en praten, dat moeten jij en ik, we moeten het vertellen. en we mogen het delen en laten weten aan die mensen die zich schuldig hebben gemaakt aan onze pijn. niet in woede en nooit in haat en wraak, maar in mede dogen. Mijn verleden heeft net zo goed bestaanrecht dan mijn heden, mijn heden is het gevolg ervan namelijk. heb ik dus een pasklaar antwoord op mijn eigen depressie, nee. wel weet ik dat het een zoektocht is naar wegen die de onwetenden niet willen bewandelen, de wegen van ontwikkeling en van het aanvaarden van de allergrootste vijand in ons leven die er bestaat: onze angst! want ware moed, is het overwinnen van je eigen angst. neem fabio, mijn kleine kadootje noem ik hem. een spaanse angsthaas, een hondje in de vorm van een friese stabij maar iets kleiner. verschrikkelijk mishandeld verwaarloosd en noem het maar op. fabio is mijn kado voor het leven, fabio is een angst happer, word hij bang voelt hij zich bedreigd dat hapt hij ( lees bijten). maar mijn spaanse kadootje overwint zijn eigen agst en verdedigd me op een manier die niemand mee wil maken, hij maakt degene die me bedreigd of erger nog wat aandoet gewoon af. uitstijgend boven alles wat er in zijn lijfje gebeurt en dat hij het liefst trillend met zijn staart tussen de benen weg wil lopen, komt hij voor me op als een grote. wat een les in miniformaat ik kan ze, mijn dieren, beschermen voor de wereld, er zal hun geen kwaad meer overkomen, ik ben er namelijk. maar norma zelf dan geconfronteerd met een wereld die zo vaak pijn deed: hoe doet norma dit dan. en hoe doe jij dit? hoe gaan we om met de bewolking, en hoe gaan we om met de heldere maan. wat gebeurt er als de lucht optrekt en we alles kunnen zien en voelen en zullen moeten accepteren zoals het is. En al voelt dat lang niet altijd zo, de weg laat zich zien, als de reiziger er klaar voor is. vrees dus niet een gids te zoeken, hulp te zoeken, kwetsbaar te zijn en je te laten helpen. al vergt dat moed, het getuigd van grote kracht te zeggen: help mij! zit dus het lawaai van vanavond nog even uit, laat maar knallen norma we zitten veilig binnen, en alle dieren hier ook. morgen ruimt de wereld de rotzooi op die er verknalt!!! is vanavond. de zwaveldampen van het vuurwerk of de wazige wolken van de herrinering, straks is het maantje er weer. en heeft helderheid schoonschip gemaakt in troebel water. Een gelukkig nieuwjaar wensen, kan in vele vormen, je hebt er op internet, kant en klare e kaarten, mails en andere shit voor, die je in éen keer naar al je contacten kunt sturen. hoera, hoe kan ik iemand die aan het doodgaan is een gelukkig nieuwjaar wensen, hoe kan ik iemand die zijn kindje moet verliezen in het nieuwe jaar alles wat wenselijk is toewensen? dat kan ik niet en ik doe het ook niet. wat ik wel kan is hopen en wensen voor iedereen dat het gezegend en in liefde moge zijn wat het pad van het nieuwe kalenderjaar ons gaat brengen. en dat gelukkig zijn deel van alles is op manieren die ons begrip vaak te boven gaan. dat er wijsheid en wilskracht in de harten van iedereen mag groeien, en de liefde alles overwint. dat we rust vinden als soort op deze planeet en ons versmelten met de medebewoners van de aarde en het universum, en dat we allen streven naar het geluk, niet alleen dat van ons zelf maar van alles en iedereen om ons heen. dat wens ik .DAT nieuwjaar allemaal, gezegende dagen en nachten in gezondheid of dan in ieder geval in liefde wens ik iedereen. norma

kerstnacht

kerstavond, mannaz en meneer poes, ik ben ernstig door mijn rug gegaan en daarbij liefdevol ondersteunt en naar de dokter gebracht door twee schatten kijk op www.wilcostate.nl helaas kan ik me niet permiteren om door mijn rug te gaan, maar toch is het gebeurt, ik ben een strompelende invalide die op de hulp en steun van anderen moet rekenen. mevrouw poes, meneer poes zijn vrouwtje, voor mij, wist het treffend te omschrijven. het lichaam vraagt om rust, zo niet linksom dan wel rechtsom.

kerstavond dus in rusttoestand, normaal was ik gewend om naar de griekse kerk te gaan op kerstavond, maar dat zat er nu niet in. wat er wel inzat was ons eigen nieuwe kindeke wat we hebben verwelkomt in mn universumpje. de naam nog niet duidelijk en tot die tijd word het mannaz, de rune voor Het Zelf, vond ik toepasselijk omdat mijn hoop is dat ook deze hond zichzelf zal weten te vinden bij ons hier, en zich kan ontplooien tot waar hondzijn voor bedoelt is: gelukkig zijn. samen met meneer poes dus heel prettige gezinsuitbreiding allemaal. en norma zelf terug geworpen naar een rudimentair stadium in het zijn. het is wonderbaarlijk hoeveel ruimte de geest krijgt als het lichaam in ruststand is, druk met gedachtes en zeer primitieve ervaringen van pijn, dus de zwakste schakel van de ketting in mijn lichaam. wonderen gebeuren elke dag en elk moment vaak alleen niet in de vorm die we willen aanvaarden, maar ze gebeuren. niet dat ik dankbaar ben voor mn spit en de aanverwante pijn, nee dat niet maar wel voor het feit dat het universum in allerlei soorten en maten engelen naar je toe stuurt als dat nodig is. soms zelfs in de vorm van spit, als ik dan niet geveld kan worden door een prolactinoom dan word het dus wel even anders geregeld. samen dus met het geven en het nemen van alles wat op het pad der donkere nachten van de ziel aan je verschijnt. de ziel lijdt zonder twijfel, als het de realiteit ziet merkt en voelt, de ziel leeft! als het de realiteit ziet voelt en beleeft, ervaart en niet uit de weg gaat. het is toch, hoe donker de nacht ook is , er is altijd een evenwicht wat aanvaard moet worden. net zo veel mooi als niet zo mooi, en net zoveel lelijk als minder lelijk. vraag maar aan meneer poes, best even lastig een nieuw begin en alles wat vertouwd is ver weg, maar wel een hele slagroom taart en een omgeving waar in een poes nu eenmaal niets anders kan dan gelukkig zijn, en het leven waar een poes voor bestemd is: gelukkig zijn. vraag maar aan mannaz afgezet aan de afsluitdijk, opgehaald en naar een nieuw leven gebracht bij mij, zo donker als het is kan het alleen maar een beetje lichter worden. kerstnacht zegt mij niet zo veel als wat de media ons wil laten geloven, maar ik merk dat de wereld het ervaart als wat ik tracht elke dag te ervaren, het één zijn met elkaar, de warmte de lichtjes de liefde. nee niet het eten, ik vind het fenomeen je ongans eten met de feestdagen verschrikkelijk, de hoeveelheid dieren die er opgegeten worden afgrijselijk, en de hoeveelheid vlees die weggegooid word schandelijk. maar het samen zijn ,het vieren van een nieuw begin, de geboorte van jezus, dus de geboorte van hoop geloof en liefde, daar ga ik voor. niet alleen met kerst maar gewoon elke dag opnieuw. mannaz is mijn kerstkindeke dus, mijn nieuwe begin in het universum in een nieuwe format, het zoeken naar en begelijden van een zieltje wat gebroken is geweest. de herreniging van zielen die elkaar kwijt waren geweest samen gekomen met het zoeken naar de ster. Panta rei , alles stroomt, houd nooit op, dat is hoop voor de toekomst, maar het geeft ook verantwoordelijkheid, de incarnatie van het leven optimaforma, nooit uitgeleefd, en nooit genoeg beleefd. heerlijk fijne dagen gewenst, niet alleen voor de feestdagen maar voor alle! dagen die nog komen.

dinsdag 20 dec

Meneer poes en de rabbit hole. de weg naar wonderland?
meneer poes is bij ons komen wonen vandaag, het zal voor meneer wel even wennen worden, heel veel van zijn zelfde soort om hem heen, en de eerste paar dagen opgesloten in een bench, eerst leren dat dit zijn nieuwe thuis is. wonderland dat wel, en een poezenland dat ook, de reden dat meneer poes hier is komen wonen vandaag is echter een trieste, en dat is nu de vraag? vind ik dat triest, vind zij het triest, vind de wereld het triest of vind meneer poes het triest. het feit wil echter dat de eigenaar van M.poes ons gaat verlaten, het leven trekt uit haar weg en het afscheid is dus al begonnen. Ik heb hem opgehaald vandaag en probeer hem hier een warm en liefdevol thuis te geven, zodat ik misschien ook iets aan haar kan geven, de wetenschap dat het met M.poes wel goed zit. Diep geraakt word je, als je de dood op die manier voor je ziet, het is zoveel makkelijker met een klagende zeurende patient te maken te hebben dan met een krachtige persoonlijkheid die jou eigen fragiele bestaan spiegelt in haar oogopslag. die niet strijdend ten onder gaat aan kanker, maar accepterend. heftig, want ik vraag me af, waar blijft de pijn? de wanhoop ? en het verdriet. Is het zo dat iemand die niet huilt het afscheid anders ervaart en dus minder geraakt is, nee dus, het gaat echt ergens over deze keer. het gaat verder dan strijden, het gaat om accepteren en de wijsheid die daarin huist. En het gaat over doodgaan! en het gaat over de weg naar wonderland, zonder pijn land. De weg die alice afdaalde in het konijnehol was net zo onzeker als wat de dood gaat brengen, vele religies en diverse stromingen hebben er een mening over, feit blijft dat we,t niet zeker weten hoe die weg er naartoe gaat uitziet, en hoe we dat zullen ervaren. ik denk dat er moed voor nodig is het bewust te ondergaan, en niet in slaap te vallen en maar zien, klinkt raar mischien, maar doodgaan is een soort van geboren worden, alleen dan als volwassene. met het bewustzijn van een volwassene. Ik keek naar deze vrouw en zag haar, haar ziel, haar lichaam, maar ook een stuk pijn, handen die zoeken en voelen naar de bult in haar buik en de gelijkenis raakte me, ze streelde haar buik bijna als een zwangere vrouw. alleen zij draagt de dood in haar, is het zo? dat zij die het accepteren een soort van vriendschap sluiten met de vijand in hen, en die zelfde vijand zelfs tot leerschool aanvaarden. ik krijg het beeld niet van mijn netvlies, en dan wil ik redden he’ , maar hier kan ik alleen maar iets betekenen door meneer poes een thuis te bieden, zelf beter te worden, en hopen dat ik nog iets voor deze vrouw kan doen, en? dat ik misschien iets van haar mag leren. Ik kan in één moment een dier in mn hart sluiten, gewoon pats verkocht, ik hou van jou. soms tot mijn spijt, maar meestal niet tot mijn spijt maar tot mijn geluk , kan ik dat ook met mensen, echte mensen welteverstaan. en hoewel doodgaan onheroepelijk is, is het leven dat net zo!

het aparte is dat ik weet, dat ze dit gaat lezen, en alhoewel ik geen namen noem weet ik dat ze weet dat dit over haar gaat. dat maakt me bijna onzeker over wat ik hier nu neer zet, en toch komen de woorden uit mn hart, en zijn dus eerlijk en oprecht. maar het blijven mijn woorden en mijn visie en mijn gevoel erover. Mooi mens die ons gaat verlaten, ik beloof voor meneer poes een thuis te zijn als een poezenwonderland,

niet altijd alles kan in je handen passen, en het hoeft dan ook niet, zoek een steen niet groter dan je handpalm en houd hem vast tot hij warm word, met dat besef dat je een steen kunt verwarmen?, realiseer je eens wat je met een levend wezen kunt. Wijsheid is: niet zwaarder tillen dat je dragen kunt!

december

de strijd van het leven, raiza één van de nieuwe poesjes zit bij me op tafel, prbeert constant mn aandacht en dus mijn knuffels te trekken. maar omdat ik aan het typen ben, probeer ik met mn neus haar te aaien, dat gaat aardig en terwijl ze rekt en strekt haar rug kromt en om mn neus heen draait kan ik typen en zij genieten. het heeft best even geduurt voor het vertrouwen gegroeid was, maar het voordeel is in dezen dat ze bij me woont, en ik dus elk gewenst moment van de dag mijn positieve aandacht kan geven. hoe anders is dat met mensen. als ik al iemand kan helpen moet dat in een beperkte tijd gebeuren, en moet ik ze dus weer” loslaten”, het moment dat ze weggaan en weer de grote boze buitenwereld ingaan. en toch prbeer je iets van een positief stempeltje te drukken. voordat dat aan de orde is, is er het grote dilema van het verrouwen te winnen, meestal zit de angst en de onzekerheid zo diep, dat mensen het niet eens meer weten, en instictief handelen en je op afstand houden. nou ben ik gezegend met een borderline stoornis ( tenminste dat wil de psychiater beweren), ik noem het liever overgevoeligheid ( lees tover gevoeligheid). en ben dus in al mijn gevoelens heel erg spontaan, en ben niet bang om afgewezen dan wel op afstand gehouden te worden. ieder levend wezen heeft een poortje een deurtje of een raampje waar toe je nog toegang kunt krijgen tot de ziel. En mijn insteek is eigenlijk altijd gewoon doordrukken, aha de verplichte knuffel, hetzij door mij, hetzij door één van de dieren. en die kunnen dat misschien nog wel beter dan dat ik dat kan. dat poortje vinden bedoel ik, hoevaak is het gebeurt dat er een mens(je) in contackt kwam met wat ze voelden, gewoon door de natte neus van een hond of de warme wang van een paard. De zuiverheid van een dier is moeilijk te evennaren, maar ik kan dat, ik ben eel erg zuiver in hoe ik met kwetsbare mensen omga, ik ben zrelf immers soms zo kwetsbaar, en zelf zo vreselijk gekwetst geweest. maar heb ook zo geleerd te vertrouwen en te voelen. waarom dat is mischien niet reel te verklaren, wellicht omdat ik leef zoals ik leef met mn dieren en met het goede, maar ik heb het kado van de gave gekregen poortjes te vinden en ze te openen. krakend en tergend langzaam soms, maar das gewoon een kwestie van doorzetten en nooit opgeven. Maar daarna moet ik ze laten gaan, ik kan ze niet bij mehouden in mn universum en ze beschermen tegen de wereld, en dus geef ik ze iets mee. Goede lieve mooie en vooral zuivere gevoelens kunnen een beetje toveren. ze hebben macht en kracht. juist omdat ze zo zuiver en schoon zijn geven dat soort gevoelens een beetje licht. dat noem ik wit licht, ik geef ze een aura mee van wit licht; op te roepen op elk gewenst moment, niet afhankelijk van tijd of omgeving kan het witte licht er zijn en bescherming en liefde bieden. Ik geloof erin en kan het ook zien, en dat is niet maf, want als je alleen gelooft in wat je ziet kun je dus rustig een vork in het stopcontact steken, maar een gek die het doet. het mooiste voorbeeld van onzichtbare krachten is toch wel warmte, en iedereen weet zeker in de winter dat warmte bestaat. Zoals raiza op de tafel zit en veilig is, zo is er nu iemand weer weg en ik weet niet veilig, en ik stuur het witte licht met alles wat ik in me heb. laat veiligheid en warmte gewoon zijn, en een streven voor iedereen. ik pak de uitdaging op en doe wat ik kan doen, en verdomd als het niet waar is; de meest geslotene en afwerende persoon verlaat nooit mijn universum zonder een knuffel, u bent dus gewaarschuwd.

wie ook gewaarschuwd was, dat was ik zelf vanacht, mijn lieve huiskoe zjene stond angstaanjagend te loeien en dat kan maar één ding beteken: ze is tochtig ( lees hitsig). dat is behoorlijk heftig en het is zaak mezelf in bescherming te nemen tegen 450 kilo hitsig koeienvlees. maar ik zie er ook iets anders in, ik zie de strijd van haar van de natuur en het niet leven zoals een dier eigenlijk zou horen te leven samen in een kudde in de natuur, en ik zie er iets anders in: dat gevoelens volledig gestuurd door hormonen zo sterk kunnen zijn dat ze haar karakter totaal ontregelen voor een tijdje. ze is dus niet gek of gevaarlijk, nee ze is totaal onder invloed van die hormonen. hoe werkt dat in de wereld, al die stofjes en toevoegingen in ons eten al die rotzooi in de lucht die we in ademen al die andere onnatuurlijke vergifjes die ons lichaam binnen dringen. we eten het vlees van dieren die in grote angst zijn gestorven, angst schijdt een hormoon al in het lichaam, diverse zelfs, waaronder cortisol, het stresshormoon, hoe zit dat, wat voor vlees word dat, wat voor voedsel is dat, wat gebeurt daarmee in een mensen lichaam. en belangrijker nog: heeft dat invloed. zoveel mensen en zo dicht op elkaar, die zoveel eten wat zo dicht op mekaar gepropt heeft gezeten, dan wel op het land, in de kassen, dan wel in de stallen. de belangrijkste stoffen die de aarde in ons eten hoort te stoppen zitten er niet meer in, simpel omdat ze niet meer in de aarde zitten. we krijgen dus tekorten in ons organisme, en we krijgen zaken binnen waarvan je soms de naam niet eens uit kunt spreken. de vergelijking is misschien vreemd, maar als iets simpels als hormonen een koe een dag tot een soort gevaarlijk monster kan transformeren, wat kunnen al die vreemde stoffen dan met de mensheid doen. dat baart me zorgen, gelukkig is zjene morgen mn meisje weer en weer de liefste koe op aarde. maar wat is de aarde morgen?

dinsdag

het is koud en nat in mn universum, zelfs de kudde heeft geen zin om kattekwaad uit te halen ze zijn rustig eten veel en willen al weer vroeg de stallen in. tis om somber van te worden. de varkens merk je eigenlijk pas op als er iets te eten word gebracht en verder slapen ze lekker met zijn allen op een bult, de laatste die na de maaltijd naar bed gaat dekt de anderen heel lief toe met stro en kruipt er dan zelf bij. de poezen bewonen de keuken daar laat ik mn pas gerepareerde gaskackel nu branden, gas is duur maar de aanblik van een overvolle kachel en een stampvolle tafel met katten is werkelijkonbetaalbaar. punt is nog eens met de zuid westerwind dat de poezenkamer boven koud is en erg tochtig, keuken dus poezekamer nu. dat was even een paar dagen anders , arie mijn fantatische omnimens vriend vriendin is hiet twee dagen geweest en heeft vde keukenvloer gerepatreerd wat een feest was. arie genaamd de technische dienst van het universum spreekt mij stevast aan met of de directie dan wel management van het universum. een gemakkelijke klus heeft hij ,zij niet gehad, de inspecteurs te noemen de honden en de katten lieten hem geen moment met rust. arie totaal geen dieren gewend liet het maar over zich heen komen en zaagde timmerde en repareerde om en langs alle inspecteurs van het universum heen. zowel de directie als de technische dienst waren bijzonder verheugd dat al het materiaal vooradig was in het universum. en het moet gezegd een oude kerkbank heeft mnn keukenvloer weer sluitend gemaakt, wat het toch weer een heilig tintje heeft gegeven.

De 4 nieuwe poezen zijn inmiddels helemaal thuis en raken al net zo onopgevoed als de rest van de katachtigen, de pannen eten zijn niet meer veilig en de pakken melk kunnen ze inmiddels zelf ook open krijgen, tja die zijn hier wel op zn plek gekomen. na een aantal gedwongen knuffelsessies vinden ze het heerlijk om op schoot te zitten, dus de momenten dat ik katloos aan de tafel kan zitten bestaan niet meer . Mijn lichaam bevind zich momenteel in een dip, dit kan ook gewoon door de kou en wat al niet meer komen blijft het feit dat ikm niet op mn best ben, die dagen en die gevoelens zijn soms moeilijk te verwoorden, en natuurlijk ook behoorlijk prive, ware het niet dat ik al met de wereld had gedeeld datmijn lichaam niet zo gezond is dan dat het er uitziet, ( nou ja arie kwam hier gister en schrok zich dood, vond me een zombie). het werk dat blijft helaas kan ik de kudde grote grazers niet vragen wat minder te poepen. en natuurlijk eten ze niet minder, en gelukkig zijn en mooie mensen die even met me de handen uit de mouwen steken. dan nog het feit dat ik nog steeds zonder auto zit, wat het sjouwen met kuil hooi en stro geen pretje maakt. Misschien dat alle pech zich nog even verzamelt in het oude jaar zodat het nieuwe veel goeds gaat brengen en alles al stuk is geweest en niet nogmaals stuk kan gaan. maar vandaag toch een beetje reden tot feest. ik kan zonder zeemans benen te krijgen door de keuken lopen en dat is ook wat waard. a bientot en tot beter nieuws liefs uit normasuniversum

woensdag

de wind schreeuwt jankend om het huis, de bomen buigen angstig ver mee de windrichting is gunstig dat wel, mijn gemoed word daar ietsjes beter van, maar niet veel. ik heb sinds het drama van 5 jaar geleden een diep gewortelde angst voor storm gekregen van nog verstert word door het feit dat ik het niet goed kan horen , maar des te meer kan voelen. mijn oude kabouterhuisje kraakt op haar vestingen, en tocht is hier niet van toepassing omdat dit gelijk staat aan windkracht 3 in huis. het is koud en met geen mogelijkheid warm te krijgen, de enige plekken in huis die warm zijn, dat is mn bed de stallen en de gang waar een kachel genaamd zjene 400 kilowatt aan warmte zit te produceren, zij heeft het niet koud, ik wel. na door de sorm drie keer de sloot ingegooid te zijn met een kruiwagen vol kuil, had ik het wel even gehad met het universum, maar helaas daar heeft niemad hier een boodschap aan en butler norma heeft nou eenmaal te serveren. de kudde grote grazers zijn even naar buiten geweest hebben hun neus de wind in gestoken en ongeveer een uur later werd mij al op niet subtiele wijze duidelijk gemaakt dat ze weer naar binnen wilden, ik gaf ze geen ongelijk en voldeed per direct aan het verzoek. nu zit ik aan de keukentafel met honderd katten of zoiets mijn vingers zijn, en te weinig en te koud om jullie het preciese aantal door te geven, en natuurlijk de roedel honden verzamelt op en rond de kachel, dat op de kachel word mogelijk gemaakt door een stapel lijstenen die de warmte langdurig doorgeven. ik zit helaas voor mij , recht in de tocht (lees wind) stroom en ben dus aan de ene kant blauw van de kou en de andere te warm door de brullende kachel. het heeft zijn charme dat is zeker, maar meer voor de lezers dan voor ondergetekende zelf. na drie verkleumende reddingpogingen in de sloot en een kadukke auto zonder verwarming is bij mij de charme even ver te zoeken. de kudde staat warm en droog en daar word ik dan wel weer heel erg blij van, de containerhuisjes zijn al niet meer weg te denken uit mn universum, en ik ben elke keer weer dankbaar als ik de paarden erin doe. Toch beginnen de ontberingen me op te breken zo langzaam aan en verlangt mijn lijf ook naar warmte. maar allee niet zeuren en we trekken het nog een winter. mijn levensmotto als de dieren gelukkig zijn ben ik het ook houd me overeind.

zomaar een dag in het universum,

Maandag 5 dec

pakjesavond, hier haalde ik het deksel van de pan, er zat soep in tenminste de laatste keer dat ik het gecheckt had. nu lag er een kat in te slapen, kira welteverstaan, volle buik voldaan na de maaltijd in slaap gevallen, nu weten we wat schoon op! betekend.

zaterdag 3 dec

de laatste bloem, vandaag bloeit hij nog.

donderdag 1 december

Mijn opa op de foto skelte,Skeald, boeventronie paard hier is naar hem vernoemd Skeald, verhalen verteller uit het noorden en warmte van mijn opa. het woeste paardje wat hier kwam om vreugde en licht te brengen. Skelte mijn opa is lang lang geleden overgegaan, maar nooit echt weggegaan, de grootste les van mijn leven kreeg ik van hem: ik leerde kijken zonder ogen, en horen zonder oren En dat liefde alle grenzen overschrijd, ook die van de dood

elbere en niminda

Ze was een van de mooiste schepselen van moeder natuur, met een elegantie die onovertroffen was.

De gratie van haar bewegingen, de glans op haar inktzwarte vleugels, waar je blik als bevroren vast geketend werd.Vast gevroren aan een schoonheid die ons ver overtreft. Vast kon houden! en de tijd even stil kon laten staan.

En je eigenlijk alleen nog maar kon kijken, en alles om je heen vergeten.

En je dan vervolgens af te vragen? waar het toch in zit ?dat wij mens ons superieur voelen.

In het licht van de voedsel keten?, ja

Als superioriteit er uit bestaat dat wat opgegeten word inferieur is wel. Ok, dan is dat zo, maar betekent dat dan ook dat: dat gene, wat dood maakt superieur is in ons ras, ja?.

Het verschil tussen een moordenaar en een veroveraar, hoe meer dood hoe groter in de geschiedenis.

Hoever gaat dat dan als je je medemens doodt ben je dan superieur aan hem

Of zou het met, wat wij dus onze enorme ontwikkeling noemen: juist door ontwikkeling en wetenschap; superioriteit ergens anders op gebaseerd kunnen of moeten zijn

Bijvoorbeeld schoonheid.?, nee dat kan ook niet simpelheid?, nee dus.

Dan moet het wel bijna kracht zijn.

En dan de grote vraag wat is de definitie van kracht?

Als kracht gebaseerd is op fysiek, kun je dus beter Bill Gates in een grot tegen komen dan op je computer?.

Nee maar?. Superioriteit wordt bepaald door ontwikkeling.

Ongeacht hoeveel ravage verloedering en vereenzaaming dat ons gebracht heeft.

Natuurlijk onze gemiddelde leeftijd is tot ongekende hoogte gestegen.

Heeft onze levenskwaliteit dat ook?

Maar natuurlijk onze huizen stevig en warm, tenminste die van ons!

Even verder op niet meer.

Maar de kennis is er om het te realiseren. Toch?

Als we het zouden weten en willen. ene willen weten en durfen voelen dat huisje ergens ver weg op de wereld?

Geweldig, het is dus onomstotelijk bewezen dat wij de winnaar van deze aarde zijn.

Wij zijn superieur.

Goed ook een wedstrijd te winnen; waar je je eigen jury bent.

Ik vraag me af wat de uitslag zou zijn, als we het “haar” gevraagd hadden.

Zij kende immers alleen de wetten van het leven, van het overleven, toch wist zij wat liefde was en trouw, en loslaten. Hij wist het ook, ze was ziek en ze ging dood, dag na dag een beetje zwakker. Het heeft mij vier dagen gekost om haar lijk bij hem weg te kunnen pakken, dwars door de dood heen beschermde hij haar nog.

Ach, misschien begrepen zij samen meer over het grenzeloze van hun liefde, en over de eindeloosheid van het bestaan. En was er inderdaad nog gewoon een éénheid met het universum, met boven zogezegd.

Zij hadden dan ook geen last van de meningen van allerlei ontwikkelde mensen, die nog nooit een bewijs hebben gezien van die soort boven natuurlijkheid.

Laat staan van dat soort liefde.

Weet je wat de grote grap is: als we hen de vraag voor hadden gelegd over superioriteit, hadden ze hooguit verbaasd gekeken en ons gevraagd wat daar belangrijk aan was.

Territoriaal is niet gebonden aan superioriteit. Het is gebonden aan de wet van overleven. Macht?

Het voelen van superioriteit heeft dus te maken met het verzinnen van regels om ons bestaan bevestigd te zien of niet?

Goede vraag hoe belangrijk is het antwoord voor jou?

En hoe belangrijk het antwoord voor hen.

Toen ze stierf ging dat eenvoudig, de natuur nam haar terug, haar lijf en haar ziel.

Ik kon de dagen tellen, maar niet de tranen, zwanen huilen immers niet, maar ik zag de natuur aan hem trekken. Elke dag een beetje dichter bij haar. Elke dag een beetje dichter bij “haar”

Tot ik hem vond. De schok was niet zo erg. Ik zag dat de verandering minimaal was, het afscheid had allang plaats gevonden, het overgaan van hem was een kwestie van vergaan.

Wat parallel liep aan mijn afscheid.

Ik merkte dat ik iets prachtigs voelde. Iets heel natuurlijks, iets super gewoons, en daarom zo ongewoon.

Ik nam afscheid toen de aarde hem nam. Toen de geur vertelde dat hij niet meer” hij” was.

Jezus, wat een heerlijk besef dat ik een beetje dier was.

Nee dat besef was een les, niet alleen voor nu ,maar voor altijd loslaten, met de herinnering gedragen op je hand.

De cirkel te zien, die zij zagen. Nu nog denk ik aan ze, en realiseer ik me dat op dat moment superioriteit een vraagstuk werd!

En een keuze!

waarom schrijf ik dit vandaag, ik vraag het mezelf bijna af.

ontdanks dat ik met mijn hart in mn handen leef en de impulsen die daarop volgen ten uitvoer breng. dit stukje schrijven dus over de liefde tussen twee zwarte zwanen waar ik dichtbij heb mogen zijn. ze konden vliegen maar kozen ervoor om bij mij te blijven wonen, tot hun vleugels hun verder brachten dan ooit op deze wereld had kunnen dragen. vereerd over het feit dat ik zo dichtbij dieren heb kunnen zijn om dit mee te maken. en ja ik volg mijn hart en ik volg de liefde.

ik wilde dit graag vertellen want mijn vraagstuk is nog niet ten einde, dat van de superioriteit. de keuze wel, ik hoef niet zo nodig, ik heb geleerd dat samenwerking veel beter werkt dan baasje spelen.

ik ben gewoon norma, met idealen hoop en dromen. ëén van mijn dromen is dat we superioriteit opgeven en de samenwerking met elkaar aangaan, en dat liefde en saamhorigheid normaal is en we er niet meer bang voor zijn. het aanvaarden van de bestemming van het zijn. het vinden van de liefde, het geven van leven. zodat vergaan is getranformeerd in overgaan!

woensdag november

ninio zijn naam is veranderd, naarmate hij stoerder en stoerder werd is het langzaam ninja geworden. het is een rasechte strijder geworden. binnenkort ga ik jullie allemaal suf kletsen met wat ons hier allemaal is overkomen, maar ik ben nog een beetje brak en moe. en geef mezelf nog even rust. liefs uit mn kleine grote universum

dinsdag 29 november

Anton en norma, soms moet je heel lang wachten op iets wat goed is, soms moet je nog veel meer fouten maken om zelf te weten wat goed is. en dan staat er plotseling iets voor het hek wat je maar beter binnen kunt laten. zonder twijfel was het anders gelopen hier, als mijn lief ( die eigenlijk liever niet op de foto komt) er de afgelopen jaren niet was geweest. meerdere keren heeft hij ons geholpen en is ondertussen de hemel zij dank met het universum hier vergroeit, en dat wil ik graag zo houden. Ik ben altijd zo uitgesproken dankbaar naar iedereen toe. en ik weet dat mijn lief dit niet leuk vind en al helemaal niet zoiets verwacht, maar hij is toch wel onze redder en we houden van hem en willen hem nooit meer kwijt, ik niet , wij allemaal niet, en zeker claudi niet

donderdag 24 november

Als je denkt dat het leven leeg is. en je denkt de leegte te moeten vullen. als je voelt dat het leven zo alleen is. en je wilt het zo graag vullen.

dan door de ogen van de wijdsheid. en het geluid van zo alleen. is alle kennis wijd verspreid en alle liefde om je heen.

als je voelt ik ben er niet. en weet niet waar te gaan. als je niets voelt van het leven. en je wilt het leven laten gaan.

open dan een stukje hart. niet ineens, maar een stukje elke keer. voorzichtig zonder weer te vallen. voelen doet niet langer zeer.

het universum is dus laat je zijn. samen zijn met alles. in alle grootsheid veilig zijn.

Bedankt voor alle lieve reacties, persoonlijke verhalen en aanmoedigingen van iedereen,

dinsdag 22 november

Een aanvulling op mijn verhaaltje van eergisteren. Dat margreet en het team van hea omrop fryslan me er bij houden, daar ben ik heel erg dankbaar voor. Zij hebben me uiteindelijk de kans gegeven te laten zien wie ik in werkelijkheid ben en wat ik doe, voorts is er veel goeds uit voort gekomen. de mensen weten nu dat ik misschien apart ben , mmaar wel een aparte met een missie. Margreet en janko en verder iedereen van omrop fryslan, daar wil ik jullie nog voor bedanken!

zondag 20 november

de uitzonderlijke zonderling zonder wie er zonder twijfel geen uitzondering bestaat.

Waarom ik dit doe?. Ja dat heb ik al eens beschreven, en al zeg ik het zelf? redelijk goed ook. Maar toen deed ik alles nog alleen, stond overal in mn uppie voor, en knoopte eindjes en soms niet eens eindjes aan elkaar vast. ik was al een aantal keren op tv geweest, en de mensen die me kennen weten dat ik bepaald niet publicteits geil ben. waarom ik het dan toch deed?, nou eigenlijk omdat ik geen nee kan zeggen. eerst waren er reacties, en nog meer reacties! en werd ik of geliefd of gehaat ( eerlijk waar, heb hele rare emails, briefen en telefoontjes gehad , zelfs uitgemaakt voor duivelskind). Ik wist dat mensen het apart, om het maar zo te zeggen vinden hoe ik leef en woon, en mede om de vooroordelen weg te nemen: dat er zich hier vreemde , niet door de beugel kunnende dingen voordoen was ik dus verder wel ok met die aandacht. nooit heb ik daarin mijn kwetsbaarheid of eenzaamheid van het gevecht wat ik lever laten zien. Iedereen, zelfs de mensen die me een rare vinden, vonden me een sterke vrouw. Bedankt, dat ben ik ook, maar niet altijd, ik heb hier echt wel in vertwijfeling gezeten, van hoe komt het en hoe moet het. Toen ik vorig jaar dus weer gebeld werd door margreet van omrop fryslan, had ik het al een paar keer uitgesteld, dapper he!, geen nee zeggen, maar uitstellen. toen belde ze weer of het paste, en toen zei ik, heel dapper; dat ik er zelf dan ook eens iets aan wilde hebben in de vorm van reclame voor mijn kunst of zoiets. Dat was dus de eerste keer en geloof me ik heb het filmpje meerdere keren bekeken dat ik mijn kwetsbaarheid liet zien, en niet met tovenaarsgemak de sterke vrouw uithing. direct na de uitzending reacties van mensen die dat toch eens stoer vonden, en blij waren dat ze die kant ook eens van me zagen. inderdaad, toen ik het zelf terug zag, beviel het me wel. ik was het spel “norma de sterkste” spelen moe geworden. Ik ben veel meer dan alleen dat sterke, wat ik liet zien. Nu zijn we een jaar later, en de uitzonderlijke zonderling heeft de wereld toegelaten, en het was heerlijk, de uitzonderingen bleken gewoon niet zo te bestaan, eigenlijk was het uitzonderlijke dat ik me zo zonderling buiten de levende wereld had geplaatst. Een jaar later, kluskabouter die normasuniversum hebben veroverd, en hun diep hebben ingegraven in het fundament van ons bestaan, nooit meer weg te denken en het enige wat ik denk? waarom ken ik ze nu pas alsof we ( zo voel ik dat ) levens hebben gedeeld. Gister hier door uitzonderlijk lieve mensen een feestje gebouwd terwijl de eerste container werd geplaatst, uitzonderlijk gezellig, fijn lief en warm, en? mag ik wel zeggen de lekkerste appeltaart die er ooit in normasuniversum of in wie zijn universum dan ook. is geserveert. een concert een tentoonstelling hulp liefde al het denkbare word er nu voor ons georganiseert, uitzonderlijk zou ik zeggen. Een jaar na dato, nadat ik dus uit mn schild gekropen ben en besloten heb de wereld binnen te laten in mijn kwetsbaarheid, en de wereld die binnen kwam en het universum groot en kleurrijk maakte. Vleugels die aan mensen groeien en het gebeurt voor ons, dit van zonden en onbegrepen vergeven stukje universum, dacht ik. Ware moed is het aanvaarden van je angsten, en ze aan te zien en te overwinnen. ware kracht, is je kwetsbaarheid laten zien en het te delen, zodat je nog kwetsbaarder word, maar niet meer gekwetst. Kwetsbaarheid is alleen een schande voor de gene die dat ziet als een open deur en een poort om te kwetsen. uit kwetsbaarheid vloeit geen zwakte voort, maar juist kracht en zelfvertrouwen. ëën ding weet ik zeker”: door kwetsbaar te zijn word je niet gekwetst, je word geraakt en pijn gedaan juist door je niet kwetsbaar op te stellen, want door openheid is nog nooit een ziel gekrenkt, en nog nooit een bloem vertrapt. door iemand die het waard was ( bekijk de kwetser maar eens goed). Juist bij de bloem die niet boven het maaiveld uit durft te steken, gaat de maaier overheen, maar de zon dus weer niet. Bloeien zeg ik dus , voluit boven al het andere uit, want in die kwetsbaarheid van de teerheid en schoonheid van een bloem zit de allergrootste kracht.

Mijn brugmantia op de foto, is gister genomen, het is een bladverliezende plant die absoluut niet tegen vorst kan, dus in al zijn kaalheid staat hij binnen. Hij bloeit maar door, zelfs al zonder zijn bladeren, binnenkort gaat hij in rust, winterrust. dat mag hij!, heeft de boodschap duidelijk gemaakt. de naakte takken van de waarheid tonen de bloem van de ziel op zijn mooist

donderdag 17 november

Norma in de make up, jaja ik kan op zijn tijd nog wel eens ijdel zijn. dit natuurlijk ook omdat er nogal eens word vermeld dat ik te dun ben en enzz… vandaag de omrop hier geweest, en maandag zijn we te zien optelevisie bij het programma hea, met anneke gea en heel veel dieren.

de vraag door de interviewer waar ik lang over na moest denken was aan anneke, waarom help je norma, wat is het dat je iets voor haar wilt doen?

het antwoord van anneke is maandag te zien op hea.

mijn antwoord?, ik heb op mijn site een pagina: waarom ik dit doe, en ik vind dat goed verwoord ( door mezelf) van hoe ik het voel. en dus van waarom ik dit doe.

mijn leven is niet altijd gemakkelijk geweest, en je kunt gerust stellen dat het bij tijd en wijle een horrorfilm is geweest, ik ben daardoor gegroeid, maar ook vergroeit. vergroeid met de idealen die ik aanhang, en de liefde die er ontdanks of dankzij alle donkere, duistere bladzijden in mijn leven is ontstaan.

ik ben vergroeid met de beloftes die ik heb gedaan aan zowel mens als dier. ik maak geen onderscheid tussen soorten maten mensen en dieren, want elk leven is een leven, en een schakel in het grote geheel. ik probeer te blijven groeien en ik probeer te bloeien, ik streef het geluk na, en niet alleen voor mezelf , maar voor alles wat ik aan kan raken.

Maandag werden er 4 poezen gebracht door nota bene een officiele hulp in stantie, de poezen waren van een mevrouw die het niet meer aankon, ik vond het schaamteloos dat er in nederland niemand is die dan hulp bied, ik was het laatste redmiddel om 4 poezen een thuis te geven. natuurlijk zijn ze welkom, zowel in mn huis als in mn hart. maar waarom vallen dieren in een stuk niemandsland als de eigenaar in diepe problemen zit. Hoe kan dat in dit door regels vergeven land? ach, dom van me, ik weet het alweer, dit is het zelfde land waar we jonge tieners het land uit sturen. was de term daarvoor niet deportatie?

De nieuwe poesjes warm, lekker eten lekker drinken, en schoon ontwormd en de oortjes oormijt vrij gemaakt. Van de betreffende zorg instelling kon er nog net een bedankje vanaf, hoera! ik had last van plaatsvervangende schaamte. het rad van de hulp verlening bestaat uit vele radertjes, en natuurlijk!!!! kunnen die er niets aan doen maar verdomme je blijft toch mens?

terwijl ik zit te typen ligt jordi mijn rode kater op mn hand, best lastig typen, maar zo heerlijk liefdevol. soms levert moeite doen zoveel meer op, dan de ergernis die het kan veroorzaken, dat moeite doen, ineens moeiteloos is.

Gewoon tijd nemen en dan bedoel ik tijd die niet te meten valt, ruimte maken en niet de ruimte in een huis! maar ruimte in je hart, en ja, soms kost dat moeite en soms heb je geen tijd. soms heb je niets. Maar als er ruimte is, als er plek is in je hart, komt de tijd vanzelf, en is de moeite helemaal geen moeite meer. dan blijkt dat het gegevene driemaal meer ontvangen is, en komt er licht, lucht en warmte voor terug.

goed ik word benaderd, dan wel over 1 kat 2 katten enz… of een hond, een paard…. of een mens, liefde is nooit op! en nooit teveel, de bron is onuitputtelijk. ik ken een vrouw die met mensen in een tehuis werkt. zij maseerde een jongen , die dan zo heerlijk kon slapen en zo zijn hart kon luchten en zijn verhalen met haar kon delen, zodat er echt contact was. haar hart dus wijdopen, en dat van die jongen dus ook. waar hij woont is zijn thuis of zou dat moeten zijn, deze vrouw maakte met die intense aandacht een mens gelukkig en misschien zelfs in balans, dan wel zeker geliefd.

Intimiteit!!! in de hulp verlening kan niet! word veroordeeld en is niet toegestaan!!!

Tja het hart kan nog zo groot zijn… of het vind wel een manier om toch die liefde te geven. en zo doen echte mensen dat.

jordi mijn rode kater ligt nu te dromen wat erg schattig is en natuurlijk smelt ik hier weer, het typen nog lastiger, en ik nog gelukkiger.

Moeite doen bestaat niet, De moeite nemen wel! En als je dan de moeite neemt, blijkt het helemaal geen moeite meer te kosten.

dinsdag 15 november

Op de foto, baby skeald, inderdaad hier geboren, het was en is een wonder meer dan 4 maanden na de castratie van papa fewbe, toch een baby bij tank. vandaag mn beetje (erg veel) dochtertje irene bij me. Luckey boy later gedoopt beltane was haar paard. als veulken voor haar gekocht als zoethouder, zoals zoveel kinderen een pony krijgen. beltane was haar alles ,haar steun, haar vriend en haar vreugde. het is een lang verhaal maar uiteindelijk heb ik hem gestolen voor haar en hier bij mij gebracht, waar hij stond in de stalling ( ook zoiets fietsen stalling caravan stalling paardenstalling) bij een boer werd er niet voor hem gezorgd en het was er mens en dier onterend. dat kon beter dachten wij en op een nacht nadat de boer in kwestie failliet was verklaard en het spul inclusief het vee beschreven was heb ik hem gestolen voor haar en thuis gebracht. hij bleek al ernstig ziek te zijn en hij heeft nog een half jaar mogen leven en genieten bij ons en is toen gestorven in mijn en irene haar armen. ons verdriet was onbeschijflijk en dat van irene onvoorstelbaar niet te behappen, een meisje was ze nog, een kind gehecht aan haar paardje. Wie kan het verdriet bevatten van een paard, tank mijn fjorden vrouw vanaf dag één de moeder voor luckey boy. reincarnatie. hij kwam terug bij ons en woont weer hier, hoe dat word een verhaal voor mijn verhalen pagina maar hij kwam, en hij is de vader van skeald. waarom skeald vandaag. een nieuw begin verankerd op het oude. de som van het verleden is de uitkomst van de toekomst.

ik ben ziek geweest stiekum nog een beetje maar alléé dat gaat hier niet, het werk gaat wel gewoon door. in ziek zijn zit ook een soort van wijsheid, of van zelfontplooing en ontwikkeling. Tenminste zo probeer ik er mee om te gaan. Zonder op mn lichaam te kunnen vertrouwen omdat het zo beroerd is de diepe innerlijke kracht zoeken om door te gaan, om voorbij de grenzen van het menselijk te volbrengen wat gedaan moet worden, maar niet meer ten koste van mezelf. bedankt anneke mijn steun en toeverlaat, bedankt gea, zo kun je het tot in het oneindige volhouden als er de meest lieve mensen achter je staan. En mijn altijd lieve anton, in geest ben ik in zijn armen. Ik zorg voor irene, mijn liefste beetje kind, ik hou oneindig van haar en wee degene die aan mn meisje komt. ze vertelde me vandaag hoe dat voelde, de trots en de blijdschap als ik weer eens iemand had bedreigd die aan haar wilde komen. zo veilig en beschermt. ontdanks dat ik geweld verafschuw zou ik het gebruiken ( en heb ik dat gedaan ) als ze aan het liefste wat ik heb komen. zowel mijn dierbaren mensen als mijn dierbare dieren. Ik zou in een monster kunnen transformeren als ze dat zouden bevuilen waar ik zo van hou. Nee mijn wereld bestaat uit liefde en die liefde geeft licht en met dat licht zal ik zorgen dat we veilig zijn. veilig voor kwaadwillenden en veilig voor de schimmen en geesten uit het verleden. Ik heb irene niet gebaard al maken we wel grapjes over de zwangerschapskilos die ik nooit heb gehad. maar baren heeft niets te maken met het geven van een leven, dat kan ook in de geest en in de ziel. skeald gaf tank weer leven en vulde haar gekwetste en verloren ziel. En skeald is ongekwetst, niet belast met pijn ellende en verdriet, Voorbij de pijn is er liefde en voorbij de pijn mijn meisje is er een skeald!

11-11-11

wat is een getal, en wat voor waarde heeft het. in je portomonee heel erg veel, tenminste als er weinig inzit. en weer minder als er veel inzit, getallen zijn dus belangrijk naar mate ze in onze beleving een rol spelen. wat als je portomonee niet meer van belang is, en de ware rijkdom word gevoeld met hart en ziel. als getallen hun diepere betekenis hebben of niet , moet iedereen zelf weten, wat wel een kracht is dat we samen denken dat 11 11 11 iets heeft en er dus collectief iets aan het gebeuren is, laten we met zijn allen het laten gebeuren, voor de vrede voor de liefde en de schoonheid van alles wat ons levenden is gegeven. Nr 11,het gekke getal, toevallig mijn getal, in de psychiatrie zat ik op nummer 11 en in 2011 heeft mijn universum voor mij een duidelijke gestalte gekregen, elf paarden, elf dromen. en morgen is het dus 11, 11 11. een ieder mag het invullen op zijn eigen manier, collectief verbonden voor een betere wereld. hoop die het wint van waanzin

Eerst op de verbrijzeling des gemoeds, die tranen doet schreien, kan de troost volgen.

W. brill.

En de zee die wist het beter!

Gedreven door wanhoop en een niet voorspellen angst bleef ze bij de zee staan, als liet de zee haar niet meer gaan

Ja, er was iets in die zilte donkerte wat haar bekend voorkwam: het was het diepst van haar ziel wat ze daar gespiegeld zag. Ze was deel van dat geheel. Ineens zag ze het en glimlachte bij het idee.

Ook wel een beetje spannend om met die diepe donkerte in jezelf geconfronteerd te worden, dacht ze.

Heimelijk genietend van dat stukje van zichzelf wat ze eigenlijk wel interessant vond.

‘Goden’, zuchtte de wind, ‘wat een volk’!

Ze was allang niet meer alleen

Langzaam maar doelgericht draaide ze zich om. En er was zeker een vertroosting.

Sterker nog ze had gevonden, wat ze zocht, maar het had anders uitgepakt dan ze had gedacht Ze had iets fundamenteels geleerd over haar bestaan: het doel waarvoor ze gekomen was bereikt.

Doch op een heel andere manier dan dat ze had gedacht

Weggaan was gemakkelijk geweest, maar blijven nu aanvaardbaar

Ze draaide zich om en liep weg de storm nog verwoed rukkend aan haar kleding bracht nu troost

Stap voor stap koos ze haar weg, verder en verder bij de zee vandaan maar in haar hart haar dichter en dichter bij haarzelf brengend hoorde ze de muziek van de eenvoud, van het bestaan.

Ze lachte en geloofde weer in dromen

De volgende dag werd ze wakker en de angst sloeg haar als een natte handdoek in haar gezicht .Wat, als ze het niet waar kon maken, wat als het allemaal een visioen was geweest dronken van de zee

Ze was bang dat ze door de mand zou vallen.

Verdomme, dit had ze niet verwacht, ze had verwacht stralend en vol nieuwe energie wakker te worden.

Een beetje dom dacht ze, die sprookjes.

Kut ik red het niet, ze hebben me zo door, Fuck.

Sterker nog ze wist het zeker, ze voelde zich uitermate belachelijk met haar ervaring van de vorige nacht.

Bijna grinnikend en zuchtend een klank makend om haar schaamte weg te jagen probeerde ze overeind te komen.

Terwijl ze zich uitrekte, kwam de zilte geur van de zee haar neus binnen en proefde ze het spoor van zoute tranen op haar wangen.

Jezus, dit was een gevoel wat niet te ontkennen viel.

Vulde haar met hoop, het is niet erg dat een sprookje, fantasie, of illusie redding brengt.

Alles is een manier, hoop komt in vele vormen.

En zo is het goed .

De schoonheid van haar sprookje met de zee was net zo waar, als de macht die de natuur in ons leven heeft, ons voedsel geeft.

Het is een houvast en daarom ook een doel

Ze stapte haar bed uit en wist dat ze fouten ging maken. Wist dat ze niet perfect zou zijn.

Deze gedachten vulden haar niet langer meer met angst. Ze vulden haar met vertrouwen en hoop.

Ze was nog steeds bang om te falen en nog steeds bang om zogezegd door de mand te vallen.

Maar ze had een kans, en de enige in de jury voor haar beoordeling zou ze zelf zijn

Ze wist het: ze had een kans ……

En ze nam deze nieuwe uitdaging met twee handen aan, hé dacht ze welke handen?

Het zijn er twee, en ze zijn van mij,

Waanzin een excuus, hoop een reden.

en een collectieve dag dat uit te dragen.

Maandag

normas omniversum!!!!. ninio blijkt een leermeester, in al zijn angsten als hij nieuwe mensen ontmoet spiegelt hij de wreedheid die er bestaat op deze wereld, en haalt het beste liefste en zachste in mensen naar boven. iedereen wil graag dat ninio hen gaat vertrouwen en dat ze hem aan mogen raken. dat zijn staart niet meer tussen zijn benen zit geklemd en zijn lichaam niet meer trilt van angst. het is schokkend om te zien. veel schokkender dan soms de wreedste dieren filmpjes die er op you tube staan. want ninio is het resultaat van al dat wreeds, en dan komt het ineens heel erg dichtbij, dan kun je zien wat zoiets op de lange duur teweeg brengt. ninio is veilig, geloof me er zal nooit meer iemand aan hem komen om hem zeer te doen, daar zorg ik wel voor. met alles wat ik in me heb zal ik hem beschermen, zoals ik dat ook doe voor de rest van mijn dieren, en als ik kan voor alle dieren die mijn pad kruisen. de eenzaamheid van mishandeling is enorm. en niet alleen voor dieren. we verwelkomen hier iemand in mijn universum, die in de zelfde mate is mishandeld, dit is een mens, een omni mens, die de eenzaamheid heeft weten te ontvluchten door diep contact te maken met zichzelf, zijn vrouwelijke en zijn mannelijke kant. deze bijzondere mens heeft me op mijn verzoek een kijkje gegeven in zijn diep ontroerende ziel. ik was stil en wilde haar,hem vasthouden en wilde mijn tanden bloot leggen tegen de wereld, wilde hier doen wat ik ook voor ninio doe. Nooit meer mag dit met een mens gebeuren, de totale ontwrichting van een ziel vanaf jonge leeftijd is een misdaad die voor mij gelijk staat, zo niet erger is dan moord. Het wegnemen van de mogelijkheid tot intimiteit is verschrikkelijk barbaars en diep en intens gemeen. Wat de redenen ook zijn om zo met een mensenkind om te gaan het is afschuwelijk. en mij overkwam wat mensen overkomt als ze ninio ontmoeten, of grace één van mijn andere honden of fabio etc… ik voelde een blinde woede in me opkomen , mijn ogen werden rood van binnen en ik voelde een vlaag van waanzin aan komen drijven. Kortom ik wilde wraak op wat dit prachtige omnimens was aangedaan. verblind door die kille woede realiseerde ik me wel , dat het niet om mij gaat, en om wat ik voel, het gaat hier om de ander. We praten, en ik voel de warmte van die mensenhand in de mijne, ik pakte die hand en hield vast, en wilde nooit meer loslaten, en altijd beschermen, net als bij ninio. en ik voelde liefde, die de vloer aanveegde met de wraak in mn hart. weg rood waas, welkom bewondering en trots, welkom vergeving, en welkom prachtig mens in mn hart. Haat lost niets op, en als het al wat oplost dan is het het mededogen in je hart. wraak lost niets op, mischien lost het letterlijk de glimlach in je ogen op, oplossingen bestaan uit liefde. liefde en mededogen. Dit contact werd voor mij de spiegel waarin ik mezelf zag, mijn kwetsbaarheid mijn angst en mijn verdriet, mijn eenzaamheid, en mijn niet begrepen zijn. mijn angsten om veroordeling om keuzes die ik heb gemaakt. kortom mijn angst om niet geliefd te zijn. Was ik een soort van ninio geweest?, was mijn omnimens bij me op de bank een ninio?. helaas is het voor mij veel gemakkelijker om ninio het vertrouwen weer te leren. ik overstelp hem met liefde, geduld, vertrouwen en positieve aandacht. ik hoef ninio niet meer uit mijn zicht te verliezen dus kan elk mogelijk gevaar uit de weg gaan of verjagen voor hem. kon ik dat maar doen voor mensen, kon ik maar iemand in mn hart sluiten en daar letterlijk houden zodat niemand meer aan ze kon komen, en verdriet dus buiten sluiten. dat kan niet, wat wel kan is je hart volledig openstellen zodat ze kunnen zien dat ze daar in mij wonen, ze laten zien dat ik trots ben: zo een mens te kennen. maar bovenal kun je laten zien dat acceptatie en vergeving de grootste krachten zijn van al. het boven elk nivo van woede, haat, wraak uit te stijgen is niet een stap! maar een sprong richting verlichting, en wat kun je doen als het pad te donker is om te wandelen?: het licht ontsteken. het licht van de liefde voor en van alles, en te vertrouwen, en te geven wat aangenomen kan worden. en te nemen wat met liefde word gegeven. niets meer en niets minder

zondag 6 11 11

donderdag 3 nov

Diep in slaap met ninio, ninio iets minder diep, blijft een beetje waaks, mijn allerliefste lief maakte de foto stiekum. Ninio is thuis en zo is het!

vandaag 5 jaar geleden, het dobbe drama de verdronken paarden, even is me de gedachte door het hoofdje gevlogen om op het erg lelijke kunstwerk een pakje paardenrookvlees te deponeren, als aandenken waar de overlevenden van het drama in marrum uiteindelijk zijn beland. nee, ik heb het niet gedaan, en nee, ik ben er niet geweest , en nee ik had ook niet de behoefte. Verlies en verdriet herdenk ik in stilte en in liefde, niet in aandacht ruchtbaarheid en publiciteit. wel werd ik overvallen door mensen die me mee wilden sleuren als statement, de vraag is van wie dat statement zou moeten zijn. ik probeer elke dag met de manier waarop ik leef en zorg voor, een statement te maken, plus dat ik leef vanuit mn hart en dus vanuit liefde. prettige dag gehad iedereen?, nou ik wel. mijn co auteur annex superkokkie en mn uitgever maria en ik hebben samen een nieuwe insteek in mn boek gevonden die ons allemaal past, en die mijn visie uitspreekt. en die hopelijk heel veel andere mensen zal kunnen inspireren een beter leven te ambieren. ja, het was een superdag, waar ik vaak aan mijn vliegende raaf uit het zuiden moest denken, vliegende raaf? je zult trots op me zijn. en ik voel me gesterkt door de aanwezigheid van jou en je dierbare, die hier zo nu en dan even laat weten het lijntje tussen jullie en mij te hebben gelegd, de brugmantia blijft bloeien, en vandaag meer dan welke dag dan ook. kortom een dag om te zoenen en dat doe ik dan ook letterlijk, het wangslijm glijd van de wangen van mijn dieren af, want we leven en redden en leven en redden. Ninio loopt nu gewoon los bij me en we spelen als kleine kinderen en fabio mijn kleine stoere hond begint stiekum toch ook dol op ninio te worden. ontdanks de drukke dag en de redelijk heftige gesprekken en confrontaties, oa met iemand die me wilde meenemen naar de onthulling, toch de stallen op tijd leeg gekregen en natuurlijk weer gevuld met droog en vers stro. mijn grote grazers op tijd binnen gekregen en al het werk kunnen volbrengen. rest mij nog het goede nieuws te delen. tumor is dermate gereduceerd dat ie in deze vorm gewoon in mn hoofd mag blijven wonen, tis niet altijd prettig, maar we zijn al zolang bij elkaar dat we samen wel verder kunnen. medicijntjes blijf ik braaf slikken en langzaam weer in vorm komen ( lees razendsnel). mijn ontwikkeling loopt samen met het boek wat gaat verschijnen, en dus ga ik maar snel door met ontwikkelen want het moet toch een keertje in de winkel komen. dan! terwijl iedereen bang was dat ik vandaag verdrietig zou zijn, was vandaag een topdag met engelen om me heen en mensen die alles op alles zetten om 27 november tot een succes te maken. Mijn wondere engel anneke die me beschermt en wijs maakt en me zo gelukkig maakt. tja al met al was vandaag ook een onthulling van mijn kant waard. dus ik onthul bij deze : ik hou van het leven, en het leven houd van mij!!!! als dat geen kustwerk van goddelijk allooi is dan weet ik het niet meer. liefs van een nachtraaf.

Maandag 31 okt

marjolijn als je dit leest stuur me je email adres alsjeblieft, via de contact pagina kan ik niet altijd zien van welk adres iets word verstuurd dus kan ik niet altijd reageren, mijn excuus daarvoor.

Goed vandaag, of liever gezegd vanacht dan. ontsnapt aan een ramp, en die ramp heet zjene en is mijn koeienvrouw ( 450 kilo is geen meisje meer). madam bleef hongerig gister en toen de rust over het universum was gekomen heeft ze zitten broeden, hoe, oh hoe die balk voor de keukendeur weg te krijgen. tja en omdat een appel niet ver van de boom valt ( tis ten slotte mijn dochter), had ze een oplossing gevonden, briljant bijna, in zijn simpelheid, haar gewicht!!!. het zijn sterke balken die een koe kunnen dragen, maar deze was niet sterk genoeg. mijn meisje heeft dus het wandelend buffet in haar eentje tot een succes kunnen maken. AAAi, gered door de dringende roep van de natuur, ( nachtelijk toilet bezoek), kon ik erger rampen voorkomen, dus nu was alleen al het eetbare op en heel erg op. maar mevrouw wilde nog verder, rest mij te zeggen dat ik in krachtige bewoordingen haar heb weten te overtuigen terug naar bed te gaan. na een mokkend geloei ging ze. De boormachine verder plus koe bestendige balk de rotzooi voor het stukje nachtrust dat me nog reste vergeten, en de slaap der bij voorbaat vermoeiden ( opruimen jullie hebben geen idee wat een koe zonder toezicht aan kan brengen in een kabouterhuisje) geslapen. Tja s, ochtens de naakte waarheid onder ogen moeten zien, en naakt was de fruitschaal de aardappel schaal, en het ergste was de uienschaal, de drop de brokjes voor de katten enz……. nu is het gelukkig weer avond en mijn gas en windend koeien fabriekje haar darmen zijn weer gestabiliseerd, de hemel zij dank. en nu ben ik een beetje op, tja het was me het dagje wel, was al een beetje moe en aan één rustig dagje toe, maar zoals beschreven het liep anders. toch de energie gevonden de stallen te mesten te strooien stro te halen afval weg te brengen, dus word het ondertussen tijd om mezelf weg te brengen, richting bed en een hele goede nachtrust oogjes dicht, en koeiesnuitjes toe.

zaterdag 29 – 10

zaterdag, het paleis van de varkens is klaar, wat een feest , geinspireerd door de kluskabouters ben ik gewoon in volle vaart door gegaan met timmeren, manisch noemen sommige mensen dat en ik neem het ze niet kwalijk, zo ziet het er ook wel uit, maar ik noem het gedreven. helaas is het resultaat niet alleen mooie stal voor mijn lopende stopkontaktjes, maar ook mijn eigen stopkontaktje gebroken, dat was en is even pijnlijk maar niets aan te doen. fraai is anders en gelukkig heb ik nog even de tijd om te genezen voor het benefiet concert straks 27 november. En ja veel gezinsuitbreiding, ninio en diva, dus werk genoeg, en nog meer liefde heerlijk, ik ben in mn element. ik durf zelfs in oktober nu de kachel aan te steken , nooit deed ik dat voor het rond het vriespunt was, ik noemde dat mezelf afharden voor de winter. Het kan hier zo bar koud zijn met oostenwind dus dan wilde ik wel een beetje gewend zijn daarnaan, in de kamer, anex atelier werd het eigenlijk niet warmer dan een graad of 5. de hondjes hebben dus altijd hun eigen deken en warme plekjes daar zorg ik dan wel weer voor en omdat het boven snel warm is zaten de poezen ook goed. en nu zit norma ook best een beetje goed. geweldige Arie een mens om te zoenen heeft hier meer dan een week op mn dak gezeten om het dicht te krijgen, wat een fantatisch mens. nu zit ik dus te typen, net klaar met het werk, het is feest hier ,we hebben stallen gekregen voor de paarden, en zoveel mooie lieve mensen die aan ons denken, en dat wilde ik vieren: 45 blikken kattevoer opengerukt, vinden ze zo lekker ( en zoveel omdat er ook veel wilde en schuwe poezen zijn en dus is er meer dan genoeg ook voor hen). drie reuze blikken hondevoer, en niets te bespeuren van het niet durfen eten van ninio mijn nieuwe liefste hond. aaai,i nog maar een keer 50 kilo bix voor de paarden, de varkens snoepdozen broden ananassen enz.. de kippen eenden konijnen cavias en ga zo maar door. het is hier geen lopend geheel meer, maar een rollend op de dikke buikjes dierenfestijn, en dan lieve mensen is norma op haar best. wat een geluk, en mensen blijven maar zeggen dat ik het heb verdiend, maar ik heb nooit meer gedaan dan mijn hart volgen. en dat blijf ik doen tot het moment dat het niet meer klopt daarna ga ik gewoon op een andere manier verder. kom ik misschien wel heel veel dieren en mensen tegen waar ik wat voor heb kunnen betekenen en word het daar ook nog een feestje. en ik kan alleen maar wensen dat ik dan ook degenen tegen kom die er niet meer zijn, maar die zoveel voor mij hebben gedaan, en me in de moeilijkste tijd van mn leven een schop hebben gegeven en achter me zijn blijven staan. die ervoor hebben gewaakt (nu nog) dat ik door kon gaan en niet gebroken werd, dat ik bleef vertrouwen in mensen, en die nu van boven misschien op me neer kijken en blij voor me zijn, dat al die geweldige mensen nu in mn leven zijn gekomen. Panne zei ooit tegen me dat er net zoveel kracht zit in ontvangen dan in geven, als je hart de juiste kleur heeft. panne had gelijk, tja hij had altijd gelijk. Maar voorlopig klopt mijn hart gewoon lekker door ( heel erg in mn neus nu ook auw), en is de horizon van de toekomst niet meer bewolkt door de zorgen die me teisterden. maar de hemel ingekleurd door de schoonheid van alle liefde die ik voel. ik dacht even dat ik alle namen van de dieren op wilde schrijven in een namens : claudi, selsa, puck ,tank, norir enz… maar dan word het serieus nachtwerk, dus ik volsta in een namens ons allemaal hier enorm dank jullie wel voor alles, en vooral in jullie aanwezigheid en jullie zijn.

hier was het feest gister en vandaag, en waarschijnlijk morgen ook, maar belangrijker nog: het leven is een feest, en een feest kan niet in je eentje dat maak je met zijn allen, samen

woensdag alweer

woensdag alweer, het gaat zo snel, en dat klopt als je blij bent gaat het snel. ik heb weleens gezegd : soms wil het geen 10 uur s, avonds worden maar voor jet weet ben je alweer 44 , nee dan deze dagen. slopend dat wel, mijn lichaam nog niet de oude, maar heerlijk. ik ga me te pletter schrijven over het geluk dat me is overkomen, de mensen de fantastische mensen die me zijn overkomen. de tranen die kwamen toen mijn oude merrie claudi in haar nieuwe paleisje direct ging liggen en me dankbaar aankeek. Nee zei ik tegen haar, meisje dit heb je gekregen van heel erg fijne lieve mensen die helemaal uit het puntje van limburg zijn gekomen om jou stal te maken. toen heb ik gehuild, gewoon van geluk. 20 jaar samen met haar, een koningklijk paadje met een koningklijke stal. nu slapen, ik ben moe erg moe en morgen gaan we werken aan mijn ogen ik ben namelijk scheel, maar er is een dokter die daar wat aan gaat doen, en dat scheelt weer in de brokken die ik met mn ( hmm heb geen auto meer, auto van herman mijn beste vriend) maak. Ik ga niet denken aan het monument wat onthuldigd word voor de verdronken paarden in marrum, waar ik natuurlijk niet voor uitgenodigd ben, ik denk aan de warmte die we hier mogen ontvangen voor de paarden die hier elke dag weer verzorgd mogen worden door mij. het redden van!, doe je elke dag bij voorkeur. een lach, een arm om iemands schouder, een traan samen met iemand, een open hart te ontvangen en te geven. het grootste monument van al, is de grootsheid van de liefde, het monument van het leven

maandag

Ik kreeg een link van kirsten, van DIE TWA, eerlijk is eerlijk nooit van gehoord en dat is ook niet zo gek voor een dove. maar maak ruimte voor liefde, de vogels vertellen ons, de liefde is zo krachtig het maakt je vrij. zo vrij als een vogel. en je bent nooit meer alleen. Ik kan heel erg moeilijk muziek horen met mn oren maar gelukkig is mijn hart nog helemaal intackt, ik hoef dat niet te horen, ik kan meer dan genoeg voelen. en voelen doe ik! in de volle overgave met alles wat ik in me heb, alles is verbonden en dus hou ik van alles, en ben een vogel ik kan vliegen in het gevoel en de liefde die ik voel. de simpele aanraking van een neus, maakt niet uit wie aan die neus vast zit, mens, dier, vogel. aanraken en voelen van elkaar, samen leven, samen doen en samen voelen. nea allinig, nooit meer alleen, alles!!!! alles is verbonden. ik kreeg een parkiet ziek, tja redden en veilig zijn, en vooral vliegen, vrij zijn. de spiegel recht in mn gezicht. ik zie het overal, gebonden en geketend niet vrij, niet lief niet warm, niet teder, de parkiet ging dood…. maar voordat ie dood ging heeft ze gevlogen, en is ze vrij geweest, het waren maar dagen, maar wie maalt er om tijd als het om substantiele rechten en gevoelens gaat waarop we het recht hebben om ze te voelen. wie maalt er om regels als hoe het hoort niet klopt met onze gevoelens. parkiet inmiddels wel mijn parkiet! ging dood. maar hoeveel gaan er dood zonder ooit gevlogen te hebben, zonder ooit de krachten van de windstromen onder hun vleugels gevoelt te hebben, hoeveel gaan er dood zonder ooit een ademteug in vrijheid te hebben genomen. lieve parkiete vrouw is dood, maar zoveel zijn er nog die niet dood zijn!!! , en dan heb ik het niet over parkieten of over vogels of paarden, varkens of wat dan ook, dan heb ik het over! zelfs in deze mensen mense maatschappij over mensen. voor mij is elk levend wezen een schakel in het bestaan, maar ik accepteer dat niet iedereen dat zo kan voelen. maak ruimte voor liefde, de liefde in jou. en die is groot, die is zo F…. groot dat alle eenzamen en verdrietigen daarin passen. de ruimte die je maakt voor liefde word ingevuld door liefde. de schoonste liefde van al!. de liefde voor jezelf. en dan, vogel vlieg en zie en voel, leef en beleef, ervaar en geef, en voel en ontvang. Jij vogel van liefde maak ruimte voor de wolken, de wereld in jou. samen, mensen, samen. laten we het samen doen, en nooit meer alleen. nooit meer alleen, dat is het !dat is mijn visie, mijn droom en mijn wereld, klein begonnen is groot gewonnen! liefs norma

vandaag, en morgen word weer vandaag

er gebeurt zoveel hier dat ik eigenlijk nog even tijd nodig ben om het te kunnen verwoorden. maar geen zorgen, vandaag word altijd morgen, en vandaag is straks gister

dinsdag 18 okt

Tja, weer even een paar dagen verwend met het weer, maar nu is er geen houden meer aan, regen storm blaadjes van de bomen en paarden die echt op stal willen. gister een stel buiten gehouden na de lekkage aan de waterleiding stonden de boxen vol met water en hoe sterk ik ook ben dat lukte niet allemaal in een dag. vandaag dus druk geschept, hoog tempo, mijn lieve vriendin had het zweet op haar voorhoofd staan, tja s, winters is het hier serieus aanpoten, dan zijn het niet alleen de drollen maar ook het stro en het vlas die eruit moeten. de klus is geklaard en ze staan weer droog. de gelukzalige blikken toen ik de stallen opengooide waren vertederend. Flink veel voer, deze temperaturen met alle nattigheid moet weggegeten worden.

Dit weekend komt het zuiden samen met het noorden. de kluskabouters zijn in aantocht, materialen moeten gehaald voorbereidingen getroffen, en boodschappen gedaan. de kudde voorbereid, en eens kijken hoeveel mensen er eigenlijk in mn kabouterhuisje passen. Wat dat betreft hoop ik dat de kabouters inderdaad kabouters zijn. En wie weet krijgen we serieus gezinsuitbreiding, ik zeg nog niets maar hou jullie op de hoogte. Goed vanacht geslapen als een oorwurm, het slaapt nou eenmaal zwaar klote als niet alle paarden droog staan, dus vanacht maar even een paar uurtjes inhalen. Hondjes als kruikjes onder de dekens, en mijn geluk als warme deken voor mijn geest. Fewbe mijn prachtige blinde appalooosa heerlijk op stal met extra vlas, hij ligt zo graag helemaal plat samen met skeald en tank in een box, geen probleem die houden van elkaar. De boys norir en lars samen de twee zijn niet meer te scheiden, er is een hechte vriendschap ontstaan bij die samen 1400 kilo. en puck en selsa in hun eigen box. Madame claudi met de terroristen houden het zaakje in het oog en kunnen heen en weer wandelen willen ze binnen danwel buiten. Nog even jongens en ze zeggen niet voor niets dat de laatste loodjes het zwaarst wegen, en dan is ons universum echt winter klaar.

zaterdag

dagen die niet uit te drukken zijn in letters. het gevaar besprongen te worden door mijn tochtige koe liep als een rode draad door deze dagen, zeker ook omdat de fijnste mensen van de wereld op bezoek kwamen, en mijn waardering in het gewicht van mn springende koe uit te drukken? zou wel iets te heftig over kunnen komen. eenzame opsluiting dus, maar één voordeel niemand heeft een hernia aan ons universumpje overgehouden. jammer was het wel, ze had zo mooi kunnen poseren voor fotograaf dirk, maar ik vind het een fijne man dus een knuffel van mij was veiliger dan ééntje van mijn tochtige koeienmeisje. De dames uilkje en rennie weer met de meest fantastische kadoos voor de dieren, en weer gespaard voor ons hier. gewoon twee fantastische vrouwen in de bloei van het leven en de liefde, wat een stel zeg. dankzij hen kunnen we weer medicijnen voor lars kopen. in plaats van een afscheids kado van hun werk na de pensionering een bijdrage gevraagd van de collegas in de vorm van eten voor de dieren. wat moet ik zeggen, dank jullie wel. vanmorgen vroeg op, het volgend kado van jan en cora, lantaarn palen, niet langer hoef ik te struikelen over mijn eigen of heel veel andere benen die hier het erf bewandelen er is licht in het donker. en vandaag is al helemaal niet te bevatten een huis en een hart vol mensen, druk druk, stro halen, stal mesten, vlas halen ,kuil sjouwen, maar wie maalt erom met zulke mensen in je leven.

de maan was rood vanavond, bloedrood. eerst bewolkt en toen ineens helder, zomaar als een kado in de nacht. rode maan heet bloed op de maan, het betekend oppassen en uitkijken, zodat je niets mist van de wonderen van de wereld. ik stond eindelijk even stil, was niet te stoppen van geluk, splets splets door de blubs, energie en geluk. en toen stond ik stil en realiseerde me dat je geluk er niet uit moet rennen, maar lekker binnen moet houden, laten vergroeien met je wezen en je ziel. ik stond stil en keek naar de maan, en ik meen te weten dat de maan ook naar mij keek. en wat we samen zagen, de maan en ik, ? het maakt niet uit ,wie of wat je bent, het maakt uit dat je er bent. deel van het geheel, en lang leve de liefde! oppassen en uitkijken dus anders mis je,t nog

donderdagavond 13-10-11

Op de foto ligt grace in mijn poncho te slapen. een heel erg ontroerend gezicht als je weet dat het me meer dan 4 jaar heeft gekost om haar vertrouwen te winnen. dingen komen zoals ze komen en soms kun je het lot een beetje de goede kant opbuigen. het is niet altijd de kant die je voor ogen had, maar uiteindelijk is het goed.

Ik wilde gister heel veel schrijven en mijn dank in woorden zetten hier op mijn website, het liep echter anders. Na dat ik was geintervieuwd naar aanleiding van de actie die anneke douma voor ons hier is begonnen, stond mijn lijf strak van de adrenaline, ik was een trillend riet, met dit voordeel dat de stal nooit sneller leeggeschept is dan gister. Maar toen werd alles even anders en stond ik weer met beide benen op de grond. na mijn nachtelijke reddings actie de dag tevoren was mijn badkamer dus in bezit genomen door een poesje. Ik wist wel dat ze zwak was en dat het moeilijk zou worden, maar zo snel had ik het allemaal niet voorzien. Na al de vlooien en muggemaden van haar af te hebben gehaald lag ze in een mandje met een warme wollen trui van mij, ze at goed, wat heet goed, ze vrat. Ik vertelde op de radio nog dat er een poesje bij was, want dat is uiteindelijk wat ik doe. en toen na de avondspits hier, kuil halen paarden binnen varkens op stal zjene in huis hondjes eten enz… ging ik bij haar zitten en later nam ik haar mee naar de magische poezenkamer boven. Kennis maken met de andere poezen, want ook hier geld ze mogen tam worden, maar ze hoeven, of moeten dat niet. Mijn gevoel zei me te gaan zitten en ik drukte haar dicht tegen me aan. een siddering ging door haar lijfje en met glazige ogen keek ze me aan. Ik wist het al, heb het zo vaak gezien en gevoeld, de dood kondigt zich in de meeste gevallen rustig aan en ik herken het direct. stevig heb ik haar tegen mn hart gedrukt met een paar andere poezen op schoot. dat was het dan, just one year of love is better than a lifetime without. hier was het jaar in 24 uur gepropt, maar die liefde ook. Het is zo heftig het sterven te zien te voelen en in je armen te beleven, dat er van schrijven niets meer kwam, van huilen wel. vandaag dus begrafenis, ik heb haar in wat ik de poezenboot noem bij begraven. Veel te veel poezen liggen daar ook, dus nu niet meer alleen en voor altijd samen.

En dat geld ook voor mij. anton kwam en nam mijn eenzaamheid weg, mijn eeuwig alleen alles zien te redden. en nu gebeurt er zoveel goeds moois en liefs, en vinden dus heel veel mensen dat ik iets goed doe, deed of nog ga doen. ik dacht altijd dat ik wel zonder waardering of erkenning kon, en dat kon ook wel, maar nu weet ik niet wat me overkomt. het nummer van anneke douma; ik hav een dream, zegt het beter dan ik het kan. bedankt allemaal.

dinsdag

Er is gezinsuitbreiding, het kost wat maar dan heb je ook wat, hmmm kapotte handen ja. en een poes zwaar verwilderd onder de duizend vlooien ( inmiddels exit), en gewond waarschijnlijk geraakt door een auto. het was even pittig maar toch gevangen, daag badkamer ( de enige plek die ik af kan sluiten, ze moet toch echt even binnen blijven) en haloo Mirage. Mooie naam voor nr 42 , welkom thuis

Maandag

de maandag morgen begon zoals een doordeweekse dag hoort te beginnen. Zjene de huiskoe was in de gang aan het jongleren met de provisie kast, en ik mag wel zeggen niet zonder succes. Het suikerbrood heeft zeker twee keer een salto mortale gemaakt voordat hij in de mond van zjene verdween en inderdaad mort was. verder bleken de bamisoepjes niet favoriet. gelukkig ben ik slechthorend anders had het me vast en zeker gewekt en had ik nog iets eetbaars voor mezelf kunnen redden. Zjene had gister avond alweer even duidelijk gemaakt wie ze is. mijn hoog bezoek zat nog niet goed en wel op de bank of mevrouw wilde even kennis maken, dat zijn de momenten dat ik me realiseer dat de keukenvloer echt aan vervanging toe is. gelukkig hield de vloer haar en de visite. Goed maandagmorgen dus, nadat mn koe eruit gebonjourd was, werd haar plek gretig in genomen door de paarden, de gang en het huis kraakten in al haar voegen, maar ook hier hield de boel het weer. Nu staat alles daar waar ze horen te staan, want de kuil is heerlijk en het is droog dus alle grote grazers inclusief de 5 stopcontaktjes ( varkens) zijn aan het smullen. In navolging van gister de kachel weer aangestoken, wat een luxe , dat doe ik normaal alleen in de weekenden, maar ik gun mezelf dit even. want anneke en vrienden jullie maken ons zo gelukkig en die roes wil ik even vasthouden. En de poezen honden en ander lopend kruipend vliegend gespuis hier in huis vinden het ook heerlijk, dus dient ook dit weer een hoger doel, het geluk van alles wat leeft in mijn universumpje.

zaterdag

Vlechtjes, en verstrengeld met elkaar.

Op de foto is er in het haar van Puck, de zoon van selsa een vlecht zichtbaar, een vlecht zo ingewikkeld dat ik hem niet zou kunnen maken. Zijn moeder heeft het gemaakt door met haar lippen en tanden Puck te haffelen en te knuffelen, het is dus een resultaat van de liefde van een merrie moeder voor haar zoon. Puck is dit jaar drie geworden maar drinkt nog bij zijn moeder, iets wat volgens de kenners niet normaal en zelfs als ongezond word gezien. Ik zie dat anders! en gelukkig Selsa de mama van Puck ook. Ik geloof in de gang van de natuur en het instinct van moeder en kind. Maar het gaat dus verder dan voeden alleen, het gaat om aandacht, troost ( bij schrik, f16 vliegtuigen!) en liefde. Ik laat mijn kudde lekker hun gang gaan en probeer iets goed te maken zo.

Het onvrijwillig scheiden van dierenbabys en hun moeder vind ik misdadig. Ik ben er een paar keer bij geweest dat een kalfje direct bij de moeder werd weggetrokken, het was dramatisch en traumatisch en niet alleen voor moeder en kind, ook voor mij! Ik hoor het schreeuwen naar haar kalfje nog en de wanhoop in die schreeuw, ik zie nog het pas geboren kalfje, nat van het vruchtwater met grote ogen die wachten op de tong van de moeder om het droog te likken, in plaats daarvan was er een kleine box van pallets met wat stro en een emmer melk, wel van de moeder voor de biest. Niet éémaal heeft het aan het uier van zijn moeder mogen drinken. Ik was geschokt en verdrietig en liet mijn tranen gaan, vond het zo een schending van een fundamenteel recht wat alles wat leeft hoort te hebben; het bij de moeder opgroeien. De boer keek me met vreemde ogen aan en zei de monumentale woorden : morgen is het over hoor en schreeuwt ze niet meer, dan is ze haar kalfje al vergeten. En ik? op dat moment dacht ik alleen maar hoe we in godesnaam de arrogantie bezitten om zogenaamd te weten hoe een koe haar gevoelens uit. Inderdaad morgen schreeuwt ze niet meer, kan ook niet want ze is schor en het doet zeer, hoe weet de mens stilte te vertalen in gevoeloosheid. ik weet van mezelf dat de momenten dat ik heel verdrietig was, na bevoorbeeld een miskraam dat ik heel erg stil was, en niet eens kon huilen, zou ik ook gevoeloos zijn geweest en mijn ongeboren baby al meteen vergeten? nee dus , en daarom ben ik zo blij dat er nu veehouders zijn die gewoon ook bij melkvee het kalfje in ieder geval een aantal weken bij de moeder laten. en het is ook nog winstgevend, veel minder antbiotica, veel sterkere kalfjes en een gelukkige koe geeft veel meer melk.

Puck en Selsa, na een pittige week werken omdat de stallen verre van klaar zijn, dus met het nodige timmer en vastbind touwtjes en pallets en planken de paarden weer lekker op stal. Het is koud en ze hebben behoefte aan liggen en droog en warm, Puck en Selsa samen in een box. Geen haar op mijn hoofd die de band wil verbreken tussen hen. als Puck eindelijk ligt in het stro, dan pas gaat Selsa liggen, voorzichtig om haar kind de ruimte te geven. Niet dat ze een mama is die geen regels heeft en grenzen stelt, verre van dat , ze zorgt ook heel goed voor zichzelf. En puck is een geweldig paardje aan het worden, lief betrouwbaar rustig en een heel mooi en zacht karakter, één hele harde les over mensen is hem bespaard gebleven, en het heeft hem goed gedaan. Het is zo mooi om te zien hoe zoiets eigenlijk gaat bij paarden, iets wat je normaal niet te zien krijgt, simpelweg omdat alle veulens afgespeend ( lees bij de moeder weggehaald) worden als ze 5 a 6 maanden zijn.

Er is een biologe geweest die hier onderzoek naar heeft gedaan. Zij heeft met een kudde wilde mustangs in amerika een tijd opgetrokken. Er werd altijd beweerd dat de merrie, totdat ze haar nieuwe veulen krijgt( een maand na de bevalling word ze weer willig en gedekt, du een jaar later) het oude veulen afstoot, en hem of haar niet eens meer herkent. De ontdekkingen van deze vrouw waren spectaculair!, niet alleen bleek de merrie haar veulens van jaren eerder gewoon te herkennen en uitgebried te knuffelen als verschillende kuddes elkanders pad kruisten, maar zelfs toen haar nieuwe veulen niet levensvatbaar bleek en zij achterbleef om bij haar stervende veulen te zijn, bleek ook haar veulen van het jaar daarvoor ! bij haar te blijven en de roep van de kudde te negeren. Samen waren ze, toen haar nieuwe veulen stierf en ze bleven dagen bij het dode veulen voor het afscheid. Pas toen gingen ze weer op zoek naar de kudde. Hiermee werd dus onomstotelijk bewezen dat wij mensen de taal van de dieren niet goed verstaan ( niet willen verstaan), en een moeder en kind dier een zeer hechte band hebben die we moeten respecteren!.

De uurtjes van verveling in de box samen worden door Puck en Selsa gevuld met het haffelen en knuffelen van elkaar met als resultaat vlechtjes, samen gevlochten en samengevlochten.

er is nog een vlechtje ontstaan de afgelopen week. een vlechtje van stille dankbaarheid en verbinding met allen die aan ons denken en voor ons hier bezig zijn. Voor mij is het als het haar van ranpuzel uit de torenkamer, de vlucht uit de eenzame strijd die ik hier heb gevoerd voor mijn dieren, de dieren, de natuur en voor de mensen die me nodig hadden. Er is een lijn van hulp en liefde gebouwd, van erkenning en respect , mijn hart knelt gewoon van alle dankbaarheid die ik voel. en geeft me juist nu ik zelf niet zo sterk ben de kracht om door te zetten, en ineens kan ik weer dromen, en bovendien slapen! en dat was lang geleden dat ik zo onbezorgd heb kunnen slapen. bedankt Anneke en gea en alle anderen ( ik ga de mooiste vlechtjes voor jullie maken)

Een vlechtje bestaat uit drie plukken, één voor geloof, één voor hoop, en één voor liefde.

vrijdag 7 okt

het is dan eindelijk herfst na een weekje zomer. en hoe !het valt hier met bakken uit hemel en daar word ik niet vrolijk van. ik heb é’n goede box en het is bepaald grappig om te zien dat daar 11 paarden in passen. dringen dat wel maar regen en nog eens regen verbroederd. ik ben doodongelukkig als mijn paardjes in de regen staan, en nu staan ze dus droog. erg fijn die saamhrigheid en lekker warm tegen elkaar aan. het erf maak ik nu schoon met de trekker die ik normaal in de badkamer gebruik zo nat bah. De dames en heren grote grazers mogen nu ook onbeperkt eten aangezien de temperatuurs daling ineens wel heel groot is en ze dat opvangen met extra voeding, niet dat ze bezwaar maken de nieuwe kuil is met gejuig ontvangen. het gesleep is alleen voor mijn rekening, maar ok het houd me slank en van de straat. tussen de buien door graaf ik geulen en schep ik stront, maar ik ben gelukkig want mijn kudde is gelukkig

dinsdag dierendag

De dag erna, er liggen nog wat kolen zacht te smeulen, maar dit betekend niet dat het vuur gedoofd is. meer dan dat het vuur is getransformeerd. Zij was de tweede dicht bij mij uit de periode van mijn donkere diepte die ons heeft verlaten zonder ooit echte hulp te krijgen. zonder zelfs tijd te krijgen van psychiaters doktoren en ander hulpverleners, één keer per maand medicatie bespreking en nieuwe recepten, dat heeft de maatschapij voor haar gedaan, en niets anders. ik was zelf patient toen ik haar ontmoete. Ik klaag de psychische hulpverlening aan langdurig patienten aan!!! Ik wil iets doen en gelukkig zijn er veel mensen en dieren met mij die dat ook willen, het verdriet is te groot en de hulp te klein. Ik ( lees wij hier met zijn allen) heb gister een nieuw clientje aangenomen, ook hier word ik niet rijk van sterker nog de schoorsteen gaat er ook niet van roken, maar ik word er rijk van, mijn ziel en mijn geest en mijn kudde, de staat vind dit geval namelijk niet erg genoeg voor een pgb of wat voor financiele compensatie dan ook. ik ( lees weer wij) heb dus de eer in te grijpen voor het escaleert en alle hulp te laat is. tja ik citeer de dierenarts ( de foute dan, theo is geweldig) maar mijn brandhout kudde kan wonderen verichten. en ik mag dat begeleiden.

de machteloosheid die ik gister voelde maakt plaats voor hoop, want al is er maar één die je kunt helpen, dan heb je iets gedaan en is het goed. Ik wilde vandaag niets schrijven en wilde haar ( lees mijn dagboek van gister) nog even in het licht laten staan, maar realiseerde me net, dat ze daar al is ,en daar hoef ik niets meer aan te doen, dus is vandaag voor de levenden. mijn clientje komt morgen kennis maken en ik weet al wat mijn kudde gaat doen en eigenlijk weet ik al wie ze gaat kiezen mee samen te werken. de krachten van selsa, mijn temperamentvolle moeder merrie zijn onovertroffen en het wonder werkt altijd. Het wonder van een paardenmoeder, het wonder van ongekunseld contact en aandacht naar wat ik hoop zal overvloeien in liefde. en dan de ultieme liefde te ontwaken, die zoveel van ons ontberen. de liefde voor onszelf. als het mislukt zal ik dat eerlijk bekennen, maar vrees heb ik niet. ik ken die weg namelijk, ik ken het gevecht namelijk, ik ken de minachting voor jezelf heel erg goed, en ik ken de oplossing. Nou ja ik heb ! de oplossing: een kudde brandhout, niets waard volgens sommige sceptici, niets waard ook voor de kenners, alle gehavend of gehandicapt, maar een kudde vol met warmte, liefde geduld , begrip….. en tijd. en dat heet kuddekracht, kan geen psychiater tegenop.

maandag 3 okt

de laatste eer

Toen ik laatst op nr.11 de psychiatrie was en ik de open afdeling op liep zag ik een eenzame gestalte achter de deur staan, van de gesoten afdeling, die stil naar me stond te kijken.

Zij mag er niet uit sinds haar laatste spelletje twisters, is ze definitief opgesloten.

Wat ik zag staan door de getinte ramen heen was een zwak overblijfsel van wat eens een mooie sterke vrouw moet zijn geweest.

Natuurlijk raakte het me, het raakte me diep.

Ze legde haar hand op het glas een dunne magere broze hand als wilde ze me even aanraken.

Zonder woorden riep ze me, en ik kwam.

Ook mijn hand tegen het glas drukkend vroeg ze me hoe het met me ging, het raakte me diep.

Zo “goed” als het met mij gaat, waar is zij, wat voor uitzicht heeft zij.

Haar grootste vijand is ze zelf en ik sta volkomen machteloos.

Ik zei haar dat het goed met me ging en de wanhoop in haar ogen ontging me niet.

Deze keer had ze geen goede adviezen en tips, ze was uitgespeeld.

Ik realiseer me diep bedroefd dat er geen verder meer is voor haar, en de woorden van panne ( mijn overleden vriend)overspoelen me als een wolkbreuk, ook ik scheur van binnen, letterlijk een beetje: een mens moet lijden, het blijft zich herhalen in mijn hoofd met een dwangmatigheid die niet te stoppen is.

Waarom vraag ik in mezelf, waarom?.

Ik sta echt machteloos en realiseer me de woorden van panne: een mens moet lijden.

Heb ik geleden? in vergelijking met haar?.

Ze tovert een glimlach te voorschijn die net zo echt is als de plastic plant,, maar ze doet het, sterk wil ze me laten zien dat het goed met haar is.

Allebei weten we dat dit een leugen is, en allebei zwijgen we verder, er valt niets meer te zeggen.

Welke woorden van troost kan ik uit een hoed toveren om het beter te maken.

Nee, daar zijn deze mensen te eerlijk voor en ik waag me er niet aan om haar voor te liegen.

Stil blijven we een tijdje zo staan.

Ik zie haar door zorgen, verdriet en alcohol gescheurde gezicht, ik schaam me niet voor mijn tranen, hier moet ik toegeven, wat ik zo vaak heb moeten doen in het leven, hier kan ik niets meer doen, alleen maar hopen, hopen dat ze snel naar een plek gaat waar het beter is en dat haar lijden zo kort mogelijk mag zijn.

Ik trek mijn hand terug, ik moet mezelf hiertegen beschermen.

De alliantie is broos, ik kan dit ook nog even niet zo goed aan en moet mezelf in bescherming nemen.

‘Wees sterk’ fluister ik, ‘wees sterk, en ik kom weer om je te bezoeken.’

Achteruit loop ik weg, vager en vager word het beeld van de vrouw achter de deur.

Terwijl zij bewegingsloos blijft staan en me de vrijheid in ziet lopen.

Eenmaal buiten ren ik naar mijn auto, en laat mijn tranen stromen, zo erg!, waarom?.

Huilend in de auto, rij ik hem een beetje uit zicht. en blijf daar even staan, alsof druif ( een jonge scholekster die op het terrein daar woont) het voelt, hipt hij voor de auto langs en ik zie zijn prachtige volwassenheid van dichtbij, een vogel; symbool van vrijheid en van leven, terwijl er binnen al levens genomen zijn, lang voordat de genade van de dood ze kon halen.

Weg, Norma weg, dit hoef je nog niet aan te kunnen, maar ik weet zo zeker als dat een haan kraait dat ik dit moet ondergaan, het lijden moet zien.

Een vlammetje in het donker.

Hé en ik heb connecties in de hemel, ik vraag panne een goed woordje voor haar en mensen zoals zij te doen.

Haal ze zacht en teder lieve god, opdat ze niet meer lijden

Jekunthetonvermijdelijkenietvermijden. Frans johannes papma.

Goed mijn wijze dode vriend, ik zie het en ik weet het, maar ik zou het zo graag willen.

Echo, s van de verdwenen panne klinken na in mijn hoofd te accepteren wat onvermijdelijk is, mezelf daartegen beschermen, en mezelf daarvoor te behoeden.

Toch, denk ik dat die hand tegen het raam die haar vasthield even een moment van verschil maakte.

Ik denk aan haar en aan mensen zoals zij, en wanhopig probeer ik een manier te vinden om ze nog wel te helpen.

‘Help hen die nog te redden zijn’, zegt leven, ‘laat haar gaan’, zegt hoop, ‘er is geen hoop meer’, ‘walgelijk zegt twijfel, ‘er is altijd iets wat je kunt doen’, nee, zeg ik tegen ze, panne heeft gelijk, er is hier niets meer dat ik kan doen, alleen zo nu en dan mijn hand tegen het glas aan houden zodat ze weet dat er iemand aan haar denkt, iemand van hen, iemand die ook zo diep is geweest.

Zacht begint het buiten te regenen, terwijl het licht van de dag langzaam dooft.

De bomen worden langzaam schimmen, die zacht bewegen in de wind, zacht woorden van troost fluisterend.

Alleen de natuur is voor altijd..

Ik kreeg het bericht rauw en schokkend, ze is er niet meer heeft de keuze gemaakt om niet meer te vechten maar te rusten. eenzaam en alleen is ze gevonden in haar apartement, gevlucht uit de psychiatrie en thuis de beslissing gemaakt en het einde bedongen.. diepe droefheid maar ook opluchting voel ik. en weet dat ze in de zachte armen van het universum haar rust en geluk gevonden heeft. Eindelijk! norma

zondag

ik beloof je erick morgen weer een volle pagina. ik ben een beetje moe iets teveel van mezelf gevraagd de afgelopen dagen en weer een beetje last van nou ja dat onding. dus lars is pijnvrij, de kudde blij, mn koe aan een dutje toe, de varkens zoals gewoon na al dat eten moe. de honden en de katten blij, de vogels vrij. de vissen in schoon en helder water, de eendjes hun gesnater, de ganzen in hun bedje hooi. norm in slaap het leven mooi

woensdag

ik wil de barricaden op, maar ik weet dat het zo niet werkt. een kar moet je trekken en niet duwen. dus vertel ik gewoon mn verhaal en hoop dat mensen luisteren. dieren hebben gevoel en net zoveel pijn sensaties als de mens, en het ergste is ze voelen en kennen angst, en die angst is bijna altijd gegrond, want uiteindelijk worden ze allemaal geslacht ( 99% van de dieren word uiteindelijk vroeg of laat vlees of worst). en dat de mens of sommige mensen omnivoor zijn ok, maar ben je ook een moordenaar, of kan het met respect voor het dier ook . Angst is de ergste emotie die er is, ik heb te maken gehad met een potentiele moordenaar, dus een mens wat me wilde vermoorden, dat verhaal vertel ik nog, maar ik weet dat na een gebroken nek, gebroken schaambeen heup operaties hypofyse tumoren gebroken tenen gescheurde enkelbanden gebroken knie 4 gekneusde en 4 gebroken ribben, epilepsie als kind en zware migraine aanvallen ( vergeef me als ik wat vergeet) ik toch dat alles liever nog één keer door maakte dan die momenten van pure doodsangst. en dat mensen!! is wat al die pakjes vlees in de super hebben moeten doorstaan, met het enige verschil dat ik het overleefd heb om het te kunnen verwerken, en dat al die dieren met de afgrijselijke doodsangst in hun ziel van hun aardse bestaan worden afgekapt, dood gemaakt. hoe ik het voor me zie ? nee niet dat de hele wereld vegetarier word dat is een utopie. maar wel dat de wereld bewust word en methodes gaat hanteren die niet alleen het lichamelijk lijden van een dier beperkt( ook zo,n woord beperkt), maar dat het geestelijk lijden word voorkomen. en dat het einde, de dood, het uiteindelijk product dus! tot aan die dag een waardig en leefbaar gelukkig leven heeft. en dat is niet alleen beter voor de dieren, dat is ook veel beter voor ons consumenten. angst geeft veel gifstoffen in het lichaam dus in het vlees, kan nooit goed zijn. en antibiotica is veel en veel minder nodig. een ongelukkig dier is een zwak dier. met dit kleine geschreven stukje van vandaag eindigt mijn crusade niet, ik zal de wereld hier veelvuldig mee lastig vallen. zo ken ik details van een varkensfokker en van een controleur bij de A.I.D als ook van dierenartsen die weten op wat voor grote schaal er gerommeld word en ja mensen ook met het zogenaamde biologische vlees en met keurmerk diervriendelijk. weet wat je eet en weet dat wat je eet ook rechten heeft. als volwaardig onderdeel van de cirkel van het leven. dus dat wat je eet, recht op een echt leven heeft en het recht op een zachte dood zonder lijden, en vooral zonder angst. U proeft het verschil!

dinsdag

de wonderen van normasuniversum. zjene geeft melk, nou is dat voor een koe niet zo heel erg speciaal, maar aan het melk geven gaat een belangrijke voorwaarde aan vooraf ze moeten een kalfje krijgen en dat heeft zjene niet gehad. De melk stroomt vrijelijk en is zoet warm en lekker vet. ik drink het ,want ik voel dsat we verbonden zijn en dat mijn koe iets voor mij maakt dat ik me beter en fitter voel. een wonder dus. zo ook een klein wonder met lars al loopt hij moeilijk en voorzichtig toch glanzen zijn ogen en is het een heel erg blij paard, net als frigje na haar hersenbloeding weer een volledig gelukkig paard werd ,ook dat zijn wonderen niet in tijd of tijdsduur van geluk uit te drukken maar in de ervaringen van een moment, hoe lang of kort dat ook moge duren. het wonder van mij, dat mijn lichaam weer opkrabbelt en mn hypofyse weer zo,n mooie kleur heeft, ook zo,n wonder want zonder dat wonder bestaan alle andere wonderen hier niet. hier word niet afgebouwd maar opgebouwd en duurzaam geinvesteerd in geluk en liefde. en met het heengaan van de ene word en plaats gemaakt voor weer nieuwe kansen op een volwaardig leven. dat is wat we hier doen, leven en liefde geven zoveel als mogelijk is. voor mij ligt de limiet bij 11 paarden ( jajanorma), maar wie zegt dat zoiets het begin van een einde is. het is juist het begin voor iets eeuwigs. skeald stond weer met zijn kont in de voerring te klieren, fewbe met zijn neus in de gang, puck en selsa stonden te dromen, claudi te eten, tank stond zich verdacht zwanger te gedragen al is dat godsonmogelijk, maar toch, norir en lars stonden elkaar te knabbelen en de terroristen deden wat terroristen nou eenmaal doen, klieren en spelen. alles heeft een einde in de vorm die de mens het meest herkend, maar alles gaat uiteindelijk oneindig door, en van die stroom wil ik drinken en leven. de krakeling van het leven en waar je voor staat. als ik zeg dat het goed komt dan komt het ook goed, gewoon omdat het nodig is voor de stroom. oneindig water op de wereld, en alles is pis geweest! over de duizenden miljoenen jaren is elke druppel water weleens opgedronken door een levend wezen, zo zie ik het het ,water heeft ons allemaal al eens aageraakt, laten wij nu het water aanraken. zonder weerstand gewoon mee op de golven van de éénheid van het universum.

zondag 25 september

Lars is aan zijn laatste stuk hier op aarde gegonnen en wij maklen hem dat zo mooi mogelijk, dat betekent een forse aanslag op de portomonee, want hij heeft pijnstillers nodig. gelukkig doen die hun werk goed en is hij blij. het mooie is wel dat hij weer helemaal paard is geworden en violledig één met de kudde. Wie had dat kunnen denken toen hij hiet twee jaar geleden kwam, zo asociaal , nooit in een kudde gestaan, agresief en ontoegankelijk. vandaag ston hij zacht de lippen te beroeren van de andere paarden, als een soort van blijk: ik ben er en bescherm jullie. ik was nayuurlijk overmand door emotie. hij op zijn oude dag weer zoals het hoort te zijn: samen en niet meer alleen. wat weer perfect aansloot bij een gesprek wat ik gister voerde met een vrouw die aan haar laatste stukje is begonnen. vol vertrouwen in de overgang naar de andere wereld en compleet zonder angst. ze weet dat het goed is, haar hart gevolgd en haar gevoel laten spreken. Die les te leren voor het gaan van deze aarde is een wonder op zich, of dat nou om een mens of een paard gaat. kleine noot nog. 51 motoren en dan harley,s gister in het boudhistisch centrum, en wat een mensen, zo aardig betrokken en lief. het was wel heel erg speciaal om te zien dat alle vooroordelen van de maatschappij du s gewoon helemaal nergens op slaan. dus gewoon niet oordelen maar open staan voor al het goede, en wat je dan ziet is helemaal ok Morgen een drukke dag de cherokee heeft er de brui aangegeven en hier zonder auto is als een kat zonder staart, dus we moeten iets bedenken, komt morgen komt raad, verder het voer is op voor de paarden en zjene akelig tochtig, u hoort het al ik hoef me niet te vervelen en nu gaat norma weer naar de kunst het edele uiten van haar innerlijke roerselen en wie weet lukt het me ook nog het in mn winkeltje te plakken vandaag. slaap lekker oant moarn

vrijdag avond

Hoe het zuiden het noorden ontmoet en de kosmos ons allemaal. vandaag had ik de ellendige taak mijn saldo te moeten bekijken, dit omdat er een aantal dringende brieven binnen gekomen waren. ach en toen zag ik dat er in het zuiden van het land wonderkabouters voor ons hier heel erg druk bezig zijn geweest. het was ineens een genoegen en de rekening betaald. de dag kleurde in een heel ander licht. dat moesten we vieren, dus lars zijn dosis pijnstiller en het pad op met zijn allen ( dat pad is 160 mtr lang dus kicken). nou gaat dat er erg ruig aan toe en voor een willekeurige toeschouwer een beangstigend gezicht, een kudde van 12 ( mij in begrepen) die rennend en bokkend springend het pad op en neer rennen en de kluiten vlogen ons om de oren. lars toch wat wankel ging toch dapper mee, dolle pret. Toch maar een extra poeder voor de nacht want meneer ging ook best los met zijn oude versleten botten, maar wat hebben we genoten. ach en daarna op last van de baas aan het werk, ik moet weer een hele hoop spulletjes maken, want we zijn bijna uitverkocht jippie. En toen kregen we bezoek in ons universum hier van een prachtig mens. voor mij ook een heel erg dapper mens die durft te zijn wat ze van binnen is een omnimens dan weer volledig vrouw en dan weer man, maar een heel en compleet mens. en heel erg goed voor ons, we hebben een hele mooie bult hout voor de kachel gekregen voor de winter. Ontdanks dat ik fysiek gezien een slechte dag had had ik geestelijk een topdag, bij het afscheid nam mijn kleine beagle loki natuurlijk nog even de benen wat mij op een sprint kwam te staan ( die ik gewonnen heb) en onder het vrolilk gespring en geren van de hondjes die meeliepen weer richting kabouter woning. Toen maar aan de schoonmaak gegaan, met al die dieren inclusief kippen en wat al niet meer, wat erin en eruit rent was mn huisje aan een poetsbeurt toe. het werkt dus echt! positieviteit kan je uit je dal sleuren en je boven je eigen kunnen uit doen stijgen. rest mij te zeggen dat het huisje schoon is, de stallen gevuld met stro het erf schoon en de voerring gevuld met eten. en nu word het zo weer tijd om te reizen naar de droomwereld, de wereld vol met codes boodschappen en richting wijzers, waar de waarheid me aanraakt en verbindingen creeeert die onmogelijk lijken. de wereld van niet geloven maar weten, en de wereld van leren ontvangen en geven. De wereld van verbonden zijn met alles, en dat mee te kunnen nemen naar de gloednieuwe dag die er morgen weer aankomt. de allernieuwste zaterdag die er is. ëén ding is zeker ! zo zeker als dat zjene de koe weer tochtig word, en skeald weer ontdeugend en puck weer lief enz… zo zeker is het dat de nieuwste zaterdag weer gaat brengen wat een nieuwe dag doet: ervaringen gevoelens geluk liefde en misschien ook pech verdriet en ellende, maar met elke allernieuwste dag leer je een beetje beter in het centrum van je bestaan te zijn en de dingen te buigen in de oorspronkelijke vorm, de vorm zoals het is bedoelt, de vorm van het leven, de vorm van de liefde!

donderdag

Het is weer een beetje voor het eerst dat ik noet om 8 uur al in bed lig, het mag een wonder heten! ik knap schijnbaar weer op en mag van mezelf opblijven vandaag.

De worsteling die het leven heet fluctueerd op het ogenblik nogal. de dieren zijn wel blij, vandaag weer een uitbundig zonnetje en dan word ik blij met ze mee. ze moeten even een paar nachtjes nog buiten slapen want de stallen zijn nog niet in orde, en het weer is zacht, de voerring propvol met lekker hooi gevuld dus zo erg is dat niet voor ze. net een laatste knuffel uitgedeeld, lars zijn medicijn gegeven, skeald uit de voerring geduwd en nu aan de toesten. het lijkt bijna wel saai te worden hier maar niets is minder waar. alles gebeurt met een reden en langzaam worden die redenen me duidelijk. loslaten vergeven en verder leven, is de boodschap achter de boodschap. accepteren en leren.

mijn beetje dochter was bij me vanavond, eindelijk kennis gemaakt met els de waterplanner. gekookt gelachen en gehuild.

ze werd opgehaald door haar vriend die terwijl wij naar het hek liepen een fikse snelheids prent kreeg uitgereikt.

verontwaardiging alom, behalve bij mij, vorige week nog kadolan mijn oude kat dood gereden. hoe vaak rijden mensen hier zo ontzettend veel te snel. natuurlijk gun ik niemand een bekeuring, maar ik ga voor flitspalen hier. hoe sneller je er bent is zo relatief en meestal zo onbelangrijk. duizend dingen wil ik schrijven maar ze verlaten mijn hoofd nog niet, ik ben nog te veel bezig met alles wat er allemaal met mij en ons is gebeurt hier. de inspiratie om het op schrift te zetten is er nog niet. en ik leer wat minder hard en streng voor mezelf te zijn en wijd me dus vanavond verder aan de kunst van het schilderen, en die van het denken.

dinsdag

ik weet dat ik iets moet schrijven, maar weet niet goed wat. mijn lichaam een beetje moe na de toch wel spannende maanden, en mijn geest aan een vakantie mars toe samen met de dieren. dus ik denk dat ik vandaag nog even vrij neem en er morgen weer zal zijn, moet kunnen toch? liefs norma

donderdagnacht

er zijn momenten dat ik het als heel erg zwaar ervaar wat ik hier doe. op geen enkele manier kan ik alles wat bij me leeft beschermen en behoeden voor letsel en ziekte. ik zet alles op alles om te voorkomen dat er iets met de dieren gebeurt, maar toch kan ik niet gaan opsluiten, ik geloof in poezen die buiten kunnen komen en zelf kunnen kiezen wanneer ze binnen willen komen, etc.. dat heeft een prijs, mensen rijden te hard en roekeloos. Prinses kadolan reeds 16 jaar bij me een statige lapjes kat in de winter van haar leven. Waarom nou zo? vraag ik me af, wel weet ik nu waarom ik thuis moest blijven vanavond, ik moest haar vinden, oei dat deed zeer. dat zijn de zware momenten, want als je zoveel dieren verzorgd en bij je hebt is er ook veel te verliezen, en dat doet zeer. erg zeer. Ik spreek mezelf vermanend toe, niet huilen maar dat doe ik toch. elke dag de zorgen, maar ook elke dag de liefde en dat mag best een paar tranen kosten. Tja even op een rijtje, één van de vissen ook al 14 jaar bij me stierf gisteren, één poes verdwenen kan nog terug komen, lars mijn groninger (totaal uitgebuite voor hij bij mij kwam) trekhengst overhoef aan zijn benen, dus pijn. claudi mijn oude witte merrie vriendin hoefbevangen. de honden zwaar getraumatiseerd door hun ellendige spaanse verleden van de kaart omdat de vliegbasis rare oefeningen moet doen met straaljagers die zo laag overkomen dat je ze bijna aan kunt raken, tja en dan ikzelf ook nog. ik had een beetje een slechte dag, het kan natuurlijk niet altijd over mij gaan, maar mijn lichaam was moe en niet lekker vandaag. het dingetje in mn hoofd was weer even lastig . ik vergeet echt geen moment de zegeningen te tellen die er zijn, maar de tranen kunnen niet geteld worden, het zijn er simpelweg teveel , maar horen er net zo goed bij. Dus is mijn belofte letterlijk tot de dood ons scheidt, en wat heb ik al veel dieren zien en voelen sterven. mensen ook trouwens. een kado en een eer om er bij te zijn, en ik weet waar ik voor sta. vandaag doet het gewoon alleen maar even zeer, want alles gaat door en niets stopt en alles is één dwars door dood ziekte en ellende door, maar soms doet dat er even, heel even niet toe. dan ben je gewoon aan een goede jankbui toe.

soms houd gewoon een leven op te leven. staat het lichaam stil en reist de ziel het bestaan op aarde hier is opgeheven. neemt zijn plaats in op het levenswiel.

dan gaat mijn lichaam door met leven. maar stopt mijn hoofd en huilt mijn geest. realiteit en rede opgeheven. het is het missen wat de mens het meeste vreest

dinsdag 13 sept

vandaag, claudi is gewond! heeft zich verstapt, het kan ook zijn dat ze net doet alsof want deze oude mooie witte merrie weet precies hoe ze me moet bespelen. en dus staat ze nu geheel volgens wens op stal met haar vriendinnen. En die vriendinnen zijn een koe genaamd zjene en 5 spaarpotten: de varkens dus. het is gek ,zo moeilijk als mijn oude dame socialiseerd? zo bevriend is ze met de gespleten hoevigen, dus samen eten en lekker samen slapen in het stro. volgens plan en ontwerp van normasuniversum: ben ik dus gewoon butler en zaalzuster, geen probleem en met alle liefde voer ik die taak uit. Nog wonderlijker en mooier nieuws is, dat er binnenkort een kindje geboren gaat worden, ver weg van hier maar heel erg dicht bij ons kloppend hart hier. mijn dierbare vriendin ver weg heeft de mooiste buik gevuld met wat zeker de mooiste baby gaat worden. en ik ben blij, zo blij dat ik een beetje mee zwanger. deze bijzondere vrouw kwam zomaar weer even langs bij ons hier. Met een hele dikke buik luisterde ze naar mijn verhaal van moederschap, en over skeald ( verhaal staat ook in pagina mijn verhalen)en de geboorte van een veulen hier. ik vertelde hoe skeald door mij gehaald werd uit de buik van mijn fjordenmerrie tank ( lees in mijn verhalen pagina). hoe skeald eruit floepte zo op mijn schoot, tja dat is voor mij ook een soort van moederschap gewoon, en terwijl ik haar dit vertelde, stapte skeald uit de ring van paarden en liep naar mijn vriendin toe. deze keer geen boevenstreken, niets ondeugends in zijn ogen, maar rustig en lief liep hij op haar af, even wilde ik nog de afstand bewaren tussen skeald en haar, zo,n buik moet je toch voorzichtig mee zijn. maar dat hoefde niet, skeald legde even zijn lippen op haar buik en liep weer terug, sorry mensen maar ik heb dat ervaren als een wonder. een paarden baby die een mensen baby begroet.

daarna moest ik weer op reddings missie, er werd naar me gevraagd en ik ging natuurlijk. soms moet alles even wijken voor een klein gesprek wat grote gevolgen heeft. nu dus terug op mijn nest, de paarden staan heerlijk te eten en als ze straks willen kunnen ze weer in de stal komen, ik word gewoon erg ongelukkig als ik lekker warm in bed lig en het regent en de kudde staat buiten. dus na veel klussen sjouwen en bouwen zijn de stallen in ieder geval zo dat ze naar binnen kunnen. de grote grazers zagen me gister al sjouwen en bouwen met stro en zakken vlas, en ze wisten vannacht gaan we weer naar binnen, het werd met gejuig ontvangen, en de kudde lag binnen het half uur gestrekt. tja en ik heb sinds tijden dus weer heerlijk geslapen ontdanks mijn eigen sores op het ogenblik, want hier geld maar één regel: als de dieren gelukkig zijn, dan ben ik dat ook!!!

welterusten mooie wereld, de nacht is een warme deken, de laatste stralen van de volle maan, en op naar de allernieuwste woensdag die er aankomt

Maandag de allernieuwste maandag die er is

Hoge bomen vangen veel wind…. ook veel zon trouwens.

Gister met baukje fennema weer de voorstelling gedaan, het is best moeilijk als er een voorstelling in theater over je gemaakt word, en de titel is het liefdes licht van norma. Ok ik ben best ijdel en vind mezelf echt wel leuk ok en ik hou ook van mezelf, maar toch is het best pittig toe te kijken naar een stuk over mezelf, mooi ,dat ook, trots dat ook, maar slikken heb ik wel 100 keer gedaan. lieve mensen, er is een norma waarvan niemand weet dat ze repelsteeltje heet. hier een stukje uit de diepten van mij. . Het is het jaar tweeduizenddrie ik werk in de schimmige duisternis. En ben het spoor wat eens Norma was volkomen kwijt.

Ik voel me eenzaam en misbruikt en dat ben ik ook. Dat klopt dus als een bus.

Op weg naar huis alleen over de donkere snelweg met teveel drank in mijn donder, vliegen er gevaarlijke gedachten door mijn hoofd.

De duisternis is veel groter dan de nacht alleen,

Hoe rustig en stil de dood zou zijn, en hoe ik hem of haar zou verwelkomen..niet aan denken, zoiets mag ik niet denken. Ik moet naar huis naar mijn veilige haven in deze verdomde razende zee van ellende.

Terwijl ik een afslag maak die me naar mijn veilige huisje zal brengen schiet er een duistere schim over de weg. Mijn ogen kunnen het maar kwalijk registreren maar mijn lichaam des te meer. Onmiddellijk word mijn lichaam volgepompt met adrenaline, en ik besef dat mijn lichaam nog altijd in staat is te vechten tegen mijn gewenste dood.

Er is geen enkel ander verkeer op de weg, zware schaduwen en sluiers van de nachtelijke mist vertroebelen mijn blik.

Gierend komt mijn auto tot stilstand in de berm en langzaam krijg ik mijn ademhaling weer op orde. In ademen en uit ademen niet moeilijk toch? Na een aantal minuten krijg ik inderdaad de slag weer te pakken en kalmeer ik, terwijl het stuur nog in een wurgende greep in mijn handen zit kijk ik als gehypnotiseerd omhoog door het vooruit.

In het donkere grimmige licht van mijn koplampen word het uitzicht vervormd en bijna achtsaanjagend, maar ik kijk.

En zie trots en fier een grote herten bok op een steenworp afstand naar mij staan kijken.

Even ontmoeten onze ogen elkaar en als verlamd blijf ik kijken terwijl dit statige dier met een enorme sprong de vrijheid kiest en verdwijnt in de sluiers van de nacht.

Vol ongeloof over het gebeurde en de les die er voor me in zit hervat ik mijn weg naar huis dit keer niet meer aangeschoten maar zo nuchter als een pas geboren lammetje.

Alle gedachte over de zachte rust van een frontale botsing met een boom als sneeuw voor de zon verdwenen. Alleen nog het beeld van die hertebok stoer sterk en rechtop.

Thuis gekomen ren ik naar de sloot en braak de laatste overblijfselen van de avond uit en raap mezelf bij mekaar en ga naar binnen.

Lang kon het niet duren voor mijn lichaam dringend om slaap vroeg en ging dan ook slapen.

Met het beeld wat mijn avond kleurde nog springlevend.

De geur van braaksel nog in mijn haren.

…Ik ben bij de zee en word geroepen, luid en duidelijk hoor ik mijn naam en hulpgeroep.

In paniek begin ik te rennen maar mijn benen willen niet. Nu snap ik het. Ik loop in water. De zee heeft aangevallen en het water beukt tegen mijn lichaam. Schreeuwend duw ik mijn lichaam vooruit. Waarbij ik val en mijn longen gevuld worden met zilte zee. Ik blijf vechten om vooruit te komen voel dat ik nodig ben dat ik hier moet zijn, aanwezig hoor te zijn, zoals voorbestemd.

Zodra ik de eerste dijk gepasseerd ben en bewust ben van het gevaar. De zee grijpt om zich heen als een hongerig roofdier golven beuken tegen de kust om dijken te verpletteren. dan zie ik het!: overal zwanen, zwarte zwanen het zijn er honderden. Ze verdrinken en ik grijp om me heen en probeer ze te redden, mijn armen vol met stervende zwanen doe ik verwoede pogingen om ze naar land te dragen. Tranen van woede en verdriet schijnen het zilte van mijn huid af te willen wassen met hun zoete bittere smaak.

Terwijl ik een aantal zwanen red moet ik lijdzaam toezien hoe er een veeltal verdrinken.

Terwijl de tranen over mijn wangen lopen en ik schreeuw en schreeuw totdat mijn stem nog maar een schril gefluister is, worden mijn ogen omhoog getrokken en zie ik boven het macabere schouwspel wat voor me ligt: een regenboog.

Huilend word ik wakker: met het zelfde beeld waarmee ik in slaap ben gevalleen een statige reebok die me peinzend aankijkt.

Pas jaren later zou ik ontdekken waar die avond toen en die droom me op voor wilden bereiden.

Mijn leven een volmaakt dubbelleven, het paardenvrouwtje thuis en de sterke stoere uitdagende vrouw in mijn andere leven.

Mijn paarden, mijn geweldige kudde bestaat op dat moment uit zeven, het getal van de liefde.

Al deze fantastische dieren hebben zo hun eigen verhaal over ellende en verlatenheid.

Stuk voor stuk kunnen ze meepraten over hoe wreed het leven soms kan zijn. De momenten dat ik thuis kwam en nog niet geheel bij machte was om mijn andere ik naar boven te halen staan ze klaar voor me.

Hun ogen vol begrip en hun knuffels warm maar dwingend. Hier geen toneel alsjeblieft! ze hebben me door tot op het naatje, die slimmerds.

Elke poging om stoer te doen vervlogen samen met hun trillende neusvleugels, en dan pas wist ik: ik ben thuis in de meest uitgebreide zin van het woord.

Er moeten momenten zijn geweest dat ik het gevoel had dat ik niet meer verder kon, maar dan werd ik opgezogen in de diepe kracht en liefde van mijn kudde, en was er geen niet kunnen meer.

Ze zijn er altijd voor me geweest en nooit heeft de groep gewankeld in hun vertrouwen naar mij.

Trots is niet het juiste woord over de gevoelens die ik voor mijn kudde heb; eerder diep ontzag en ongelofelijk vertrouwen. Daarom toen het moment kwam en ik brak wist ik dat het goed zat.

Mijn fantastische leidende merrie met haar kudde waren bij mij ofschoon ik niet bij hun was. Ze waren geduldig en ondergingen het gebrek aan de juiste aandacht met een zekerheid dat ik weer thuis zou komen.

Natuurlijk heb ik me schuldig gevoeld maar dan ook niet meer dan noodzakelijk. We zijn verbonden en ze waren bij me met hun paarden energie.

Door alles heen: het verlies van mijn verleden tot aan het verlies van de paarden bij marrum die stierven tot aan het verlies van mijn dierbare pas overleden vriend Panne, de kudde wist mijn hart te raken voordat ik de muren op kon trekken om mijn gevoel buiten te sluiten. Zij: mijn zevental van liefde hebben me er niet alleen doorgesleept ze hebben me geleerd dat ieder mens met zijn verhaal alleen maar belangrijk is op de momenten dat hij op zij iets vanuit haar ziel en zaligheid doet en dat kan nooit verkeerd zijn.

Eén van mijn paarden die pas bij mij kwam wonen na het paarden drama in marrum heeft de onhebbelijk tedere gewoonte me op te wachten bij het hek als ik thuis kom. Om daarna op dringende manier minstens vijftien minuten knuffelen op te eisen. Nooit verveelt, altijd blij.

En de momenten dat ik huil is er altijd wel ergens gemiddeld vijfhonderd kilo in de buurt om me te troosten.

Fewbe mijn schoonheid van de knuffelsessies, met de intelligentie bijna van een mens altijd in de buurt en altijd blij met me.

Ik moet toch iets verschrikkelijk goed doen om dit allemaal te verdienen.

Zij, Claudi Selsa, Norir, Tank, Fewbe, Frig en Friemel wisten dat ik verdronken was of zeker een gedeelte van mij die dag in marrum. Ik verdronk in mijn tranen en de emoties van de verdronken paardjes. Voor de doden was het over voor mij zou het allemaal pas beginnen.

Geen dag meer liet ik voorbij gaan zonder de perfecte stal voor mijn zevental, ik was niet alleen gedreven het was overdreven. Geen moment dacht ik meer aan mezelf alleen aan mijn kudde.

Werken en nog eens werken. En alle liefde proberen te absorberen die mijn kudde me bieden kon. Waarom was het niet genoeg. Zij konden me niet uit de zee trekken die zich allang terug getrokken had . zij konden me niet uitleggen dat ik met verder lijden en verdrinken de dode paarden niet levend kon maken. ik was een gevallen ruiter door mijn verleden en een verdronken ruiter door het heden.

Zij; mijn kudde konden alleen maar lijdzaam toezien hoe ik mezelf stuk maakte. Het enigste wat ze konden doen en exorbitant deden was van me houden.

Uiteindelijk was dat houden van de golf die me terug bracht naar de kust.

Het menselijk leven begint aan gene zijde van wanhoop. J.P Sartre

mijn leven begon aan gene zijde van de wanhoop, en leeft door! de wanhoop bestrijdend als don quichotte, of wie weet als de domoor aan zijn zijde. ik weet nu wat er allemaal kan gebeuren en vooral ook wat er mis kan gaan. maar ik weet nu dat het leven gevuld is met doen, denken voelen weten en beleven. als een teddybeer vol met ervaring staat mijn pluche lijf gevuld in het universum. als een vogel, mijn ziel gedragen door de wondere stromen van energie, de enrgie, de enige, die van de liefde!!!

zondag 11 09 2011

zondag, de dag na de voorstelling met baukje fennema en de dag na de braderels!!!. er zijn veel verhalen te vertellen over veel mooie dingen die er gebeurt zijn, en ja jullie hebben ze te goed van me plus fotos. maar nu is norma moe en uitgepoept, gister met het onweer weinig geslapen maar bij de kdde gezeten en vandaag, tja drukke heerlijke en succesvolle dag. morgen gaan mn vingers ratelend over de toetsen, maar nu even niet. welterusten wereld tot morgen

woensdag 7 september

foto by Julian Noa. top fotograaf in de dop

na een lange afwezigheid van het internest weer terug op de toetsen. de reden was degelijk en klopte, mijn energie moest goed verdeeld worden, omdat er niet zoveel van aanwezig was en dus bleef mijn dagboek even mokkend liggen in de cyberspace. maar we hebben opnieuw kennis gemaakt en het klikt en tikt weer. ook hebben we de tochtigheid van zjene de koe overleefd alswel de extra kilometers die loki mijn beagle me heeft laten lopen. inmiddels is spinner de nieuwe aanwinst zich een beetje thuis aan het voelen, en ik krabbel weer uit mn put. mijn lichaam heeft erg veel slaap nodig, en daar geeft ik dus aan toen. de hulp die ik hier heb gehad bij het poepscheppen en andere boerderijactiviteiten, was zo enorm dat het leek alsof er een kruimeldief aan de arm van els was vastgegroeid. feit is we zijn bij met het werk en de paarden heb ben er geen last van gehad dat ik fisiek niet in de opperbeste conditie ben. het is nu nog in de morgen en het heeft hier behoorlijk gespookt: windkracht negen stond er op de teller. heel friesland in de storm linie heeft schade, maar normas bouwval heeft het weer getrotseerd. alle doemdenkers bij deze een grote hahahaha gewenst, zelfs geen dakpan heeft mn huisje verlaten. maar het word ( lees is) herfst en er komt een mooie put werk aan de winkel. hoogste tijd dat de stallen in orde komen.

morgen staan we weer op lokatie normasuniversum te doen en we hopen dus dat er cveel mensen komen en dat er veel word verkocht. braderie in st annaparochie. word vervolgd

woensdag 31 augustus

normasuniversum heeft gezins uitbreiding, spinner is ons leven met zijn aanwezigheid komen verrijken.

en aangezien hij een tijdje binnen moet blijven en dat hier erg moeilijk is offer ik daar mijn badkamer aan op.

en omdat alleen ook maar alleen is houd monster mn kleine zwarte poes hem gezeldschap, wat vrij snel resulteerde in vriendschap.

de vorige eigenaars zijn bepaalt niet over één nacht ijs gegaan, het was een zware bevalling waar ik me in eerste instantie wel een beetje door aangevallen voelde.

ja het is hier anders en nee het maakt mij niet uit als een poes niet zindelijk is, ik ruim dat gewoon weer op.

en nee het is hier niet vies maar aan de eind van de dag wel.

met zoveel dieren in en uit huis ( ik haat kooien) is het gebruikelijk dat het een zooitje is s,avonds.

maar ook ja er word hier elke dag schoongemaakt, ik wil niet eindigen als een soort van verwaarloosd poezevrouwtje.

Maar vandaag maakte deze mevrouw heel veel goed. ten eerste de liefde voor haar dochter en de afstand die deze dus moest doen van haar poes.

en haar menselijkheid raakte me ook.

wellicht ben ik de eerste keer ook bevooroordeeld geweest, er zijn hier al zoveel dieren gedumpt dat ik bepaald niet trots was op de meeste van mijn mede mensen.

eind goed al goed, spinner in mijn armen gesloten ( wat nogal een klus is die kat is goed doorvoed) en in mn hart.

tijd om mijn pagina wie is wie weer eens te updaten.

Verder is er, nu ik weer langzaam uit mijn dal krabbel claudi weer ernstig ziek aan haar hoeven.

veel tijd besteed aan het opnieuw bekappen knippen en vijlen van haar hoeven, wat de goedkeuring van de meest geweldige hoefsmid ter wereld kon verdragen, telefonisch bijgekletst over het hoe en wat.

Mijn meisje claudi houd namelijk alleen van mij en heel erg veel van anton, maar van niemand anders en als de hoefsmid haar moet bekappen is daar een totale narcose voor nodig.

zo ging het dus beter.

snel nog naar de dierenarts voor medicijnen en daarna naar de drie shetland terroristen bij het boeddhistisch centrum.

volle dag, die weer oprecht en met milimeterprecisie werd schoon geschept door mooie els.

Nu ga ik nog even intens kennis maken met spinner, ze is natuurlijk wel een beetje in de war en alles is nieuw ze moet wennen aan de honden en aan andere armen die haar willen knuffelen.

Zo kan het ook, deze boodschap is voor een ieder die hier een kat in een doos tas dan wel kooi of gewoon op het erf heeft gedumpt

Nu is honderd euro niet veel als je bekijkt wat een kat kan kosten, maar het zegt wel dat je de verantwoordelijkheid neemt als oude eigenaar om de nieuwe eigenaar een stukje op weg te helpen.

al ben ik het met die formulering niet eens wat eigenlijk heb ik een zolder vol eigenaars over mij.

een kat heb je namelijk niet, een kat heeft jou.

en zo hoort het

dinsdag

na een dag te hebben gemist, terug op de toetsen.

eerst fysieke verschijningen en toen de esentie van de verschijning het zien met ogen die weer even vergeten zijn hoe ze moeten kijken en dus recht toe recht aan observeren en ineens dingen zien die ze anders waren ontgaan. het overkwam ons vanavond, net als de eerste keer dat je als baby je ogen open deed. zo kwam het zicht op de essentie, los van mooi knap of maaschappelijk aanvaardbaar. Ach jullie houden hier een mooi essay aan te goed, maar ik ben niet op mn best eigenlijk knap beroerd zelfs, dus ik stuur mezelf zo naar bed. samen met mn 4 kadootjes op ook weer 4 pootjes gaan we ons diep begraven onder de dekens. we wachten op mooie dan wel leerzame dromen en kruipen dicht tegen elkaar aan. alles is anders en alles is goed. rest mij te zeggen voor het slapen gaan, leef en lijd in eerlijkheid ,schroom niet droom wel , leef voluit en voel grenzeloos. hou van alles, maar vooral van jezelf! tot morgen

zondag

de fysieke verschijningen! psychish weet je niet dat je ziek bent, denk je! en toch ben je het, tenminste je lichaam. maar dan word het één, je lichaam doet gewoon simpelweg niet meer waar het voor ontworpen is: normaal kunnen functioneren, en dan ga je het dus psychisch merken? ja of nee. wat is de actie en wat is de reactie. zou ziek zijn een signaal van een hoger plan kunnen zijn om een weg aan te geven in het leven. deze theorie word vaak als kwetsend en zweverig ervaren. en toch ervaar ik het zo, en ik mag dat: ik ben namelijk ziek en probeer daar de diepe wijsheid wellicht les in te vinden. niet dat het dat allemaal veel makkelijker maakt, welnee. maar het geeft wel iets om over na te denken en er dus iets goeds uit te halen. de fysieke verschijningen die op mij van toepassing zijn: zijn dus mijn lichamelijke verschijnselen die me naar een hoger plan tillen. klinkt goed niet? toch heb ik vanmiddag een partij gejankt waar ze bij een foute amerikaanse tranentrekkerfilm jaloers op zouden zijn. ik noem zoiets het lourdes ( van bedevaarts oord lourdes) effect. Zonder lijden geen les. de beproevingen die ik heb moeten doorstaan en heb doorstaan hadden dus een doel. de dat doel is nu juist het hekele punt. Waar dient dit alles voor, waar ontwikkelen we ons voor. wat is een aan de hand dat we ons in allerlei spirituele bochten wringen om ons te ontwikkelen. We gaan toch dood net als elk en één. Dus wat is het dat ik mezelf suf kan piekeren om de les te ontdekken in de mij voorkomende situaties in het leven. Waarom is het voor mij van levens belang dat ook uit te dragen. waarom ervaar ik ziek zijn als iets wat gewoon gebeuren moet omdat dat voor mij nodig is ( hmm er zijn ook momenten dat ik diep shit zit) Goed wie zit er op te wachten een prachtige les te krijgen door middel van een ziekte. wie zit er op te wachten om in het donker bezocht te worden door entiteiten die meer doen alleen dan je nachtrust te verstoren. Ze leren je WAT? Heel zijn, één zijn, en liefde zijn? ! De eeuwige krakeling van het leven de stroom die doorvloeid en een ieder de het raakt bevloeit en vruchtbaar achter laat. het collectief ontwikkelen van onze soort, zodat majoritie becomes minour. Zodat grootsheid klein word. en versplinterd, heel. Het verdriet van missen en sterven niet meer bestaat, want a panta rei. alles stroomt, nooit ver weg, en alles dichtbij. Hoort het lijden dan bij ontwikkeling, ja helaas wel!. er zijn mensen die leden ,lijden en nog moeten lijden om vanuit daar de weg naar het goed te vinden. de weg naar panta rei, nirvana ,hemel, geef het maar een naam, maar dan niet na de dood , maar hier nu en dood is overbodig, want samen maakt niet uit in welke vorm! of zelfs geen vorm maar samen ! met een luier om leer je niet poepen op de po!, dan blijf je tussen je benen duwen , zij die het lijden kennen, hebben gekend en kiezen voor ontwikkeling weten waarvoor zij kiezen. voor heelheid éénheid en compleet zijn. waarom ben ik zo geinspireerd door fysieke verschijningen? Omdat het prachtig is en omdat ze komen zodat we ze kunnen zien. Transformatie, nooit individueel maar gezamelijk met de rest van het universum. is die ontwikkeling dan niet mogelijk zonder lijden? godzijdank wel, er zijn er onder ons die de lessen leren: door te proeven, zien en te vertrouwen en ruimte te geven aan de ontwikkeling , die in stilte kijken en weten, die geboren zijn zonder geloof, maar met een diep weten. ik ken er zo eentje mooi in het blad een stevige stam. Mijn paarden zijn weer beter, niet meer ziek , wonderlijk , mijn lief heeft met ze gesproken en gevraagd om nu even ruimte te maken voor mij. ze zijn allen beter vandaag, want zij spreken de taal :de universele taal van de hemel, zij horen de woorden gesproken uit liefde, en hebben de kracht te aanvaarden en te doen. ze zijn superieur aan hun lichamelijke klachten, omdat een dier niet boven zijn beperkingen uit hoeft te stijgen. Ze zijn niet beperkt, ze zijn puur eerlijk en één met hun eigen natuur. Eén met hun instinkten, en dus één met mij. wat komt ,dat komt wel weer maar later. Nu is het tijd dat ik boven mijn eigen fysieke verschijning uit ga stijgen. amen

zaterdag

er was eens een prolactinoom. en zei, weet je waar ik woon ik woon in normasuniversum, tja en nu wil ze dat ik weg ga

waar moet ik dan gaan wonen. in normas hoofd leef ik in haar dromen. misschien is er een betere plek in een ander hoofd of op een andere stek.

weet je wat zei het noompje ik word mijn eigen levensboompje. in normas hoofd zit ik voor haar niet goed. ik weet dat ik vertrekken moet.

zij heeft haar lesje nu geleerd. ik ook ,prolactinoom zijn is verkeerd. ik verander en word gewoon weer klein onschuldig, lief en zonder pijn

donderdag

norir heeft pijn en norir mag van mij geen pijn meer hebben dat heeft ie namelijk al genoeg gehad. norir is een grote bruine kwpn er hengst met een enorm verhaal achter zich, dat verhaal staat op mijn pagina mijn verhalen te lezen. maar door de vergroeingen aan zijn rug en benen heeft hij het soms moeilijk. maar wat een paard en wat een karakter wat een doorzettingsvermogen en godzijdank herstel vermogen. hij is zo een gelukkig paard ,maar nu even wat minder maar er word met man en macht aan gewerkt, en ja het komt weer goed al moet ik mn eigen benen aan hem geven. word dus vervolgd.

woensdag

de kpn en ik zijn bepaald geen vrienden meer, nu flipt mn internet er steeds af en dat is lullig als je net een heel stuk geschreven maar nog niet op geslagen hebt.

Allee we proberen het weer.

hier was de regen vandaag heftig aanwezig gelukkig mijn favoriete boompje ook dus dat scheelde.

de paardjes zijn wel ok ermee die eten gewoon wat extra.

de drie terroristen op lokatie vermaken zich prima, alhoewel ze vera nu zien als de bron, jawel de bron waar al het lekkers vandaan komt, er is dus geen sprake meer van geduldig knuffelen, nee ze lopen haar overhoop om bij de gezegende versnaperingen te komen.

en norma? die heeft hoofdpijn, ene niet normaal ook, maar ik zou norrie niet zijn als ik daar niet een alternatieve oplossing voor zou vinden: mijn mini haan.

De pootjes van kippen en hanen hebben iets magisch, dat komt omdat ze half vogel en half reptiel zijn.

je kan hun oeroude voorouders de dinosauriers nog aan de geschubde poten zien.

en dat oude sterke nog levende heeft krachten die ik niet begrijp en ook niet hoef te begrijpen. wat ik wel weet is dat het werkt ik zet mn mini haan op mn hoofd en ontspan me.

die kleine vind het wel prettig daarzo dus werkt twee kanten op.

Maar het werkt de pijn word minder het zal jullie dan ook niet verbazen dat ik nu met een haan op mn hoofd dit stukje zit te typen.

deze week was overvol te vol voor me en moest dus even op zoek naar mn centrum, datr vind ik niet in het ziekenhuis, maar gelukkig wel bij de kudde.

Al moet ik zeggen dat mijn dokkie edwin een fijn mens is , waar ik dus ook naar luister dan, tja gehoorzaam zelfs.

enfin het leven gaat door en ik dus ook gesterkt en gesteund door alle goeds en liefs wat me overkomt ben ik heel en volledig.

zeker met een haan op mn kop.

De kunst gaat voortreffelijk dat ook nog eens, dus heb ik niet veel te klagen, maar ik zou geen vrouw zijn als ik toch niet iets zou vinden te klagen, twee hanen misschien werkt dat nog beter.

lieve wonderschone wereld, bedankt

zondag 21 aug

een horizon in de verte,

zo verdomd dichtbij.

waarom kan ik het niet voelen,

het is toch deel van mij

 

merk ik niet, zie ik niet

weet ik niet, maar voel ik wel

kijk ik in de verte

of ziet de verte mij

waarom als het zo dichtbij is

zie ik het dan niet.

hoor ik ruik ik, merk ik

voelt het mij dan niet .

is het in de verte.

of ben ik gewoon ver weg.

van wat ik hoor te voelen.

in de lucht, in mij

de plek ver weg maar zo dichtbij.

is niet ver, maar gewoon een stuk van mij.

mijn ogen nu gesloten, oren horen niet.

mijn hart en ziel geopend.

voor het stille levenslied.

niet meer in de verte.

maar gewoon heel zacht in mij.

Lieve maarschappij, mijn telefoon is afgesloten door de kpn, en dat is niet omdat ik een wanbetaler ben, maar omdat de kpn mij steeds verkeerde rekeningen stuurt.

en aangezien die rekeningen minstens 700 euro zijn valt me dat wel op.

Ok en excuses van de kpn, maar nu toch wegens het automatische systeem maar even afgesloten.

Jippe, ik kan nog wel gebeld worden dat is dan wel weer coulant van ze, vinden jullie niet?

Maar allee we zijn wel wat gewend en 112 kan altijd gebeld worden, dus als ik onverhoeds goklust of andere bijverschijnselen krijg kan ik mezelf tenminste laten arresteren. gelukkig maar.

morgen begint de week weer en de realiteit dus ook weer.

dank je weekend dat ik me zo heerlijk mocht verstoppen.

word vervolgd

donderdag

hier een oproep aan een ieder die van me houd, de bijwerkingen van mijn nieuwe medicijnen zijn nogal heftig, dus als jullie me ergens totaal verdwaasd en verloren achter een roulette tafel in een casino zien zitten: sleur me eruit. als ik ergens van de wereld in en afstandse kroeg achter de fruitmachine zit : heel graag hetzelfde! En idem dito voor alle mogelijke andere gelegenheden waar ik mijn nieuw verworven goklust kan uitleven, de bijwerkingen zijn namelijk,: de neiging tot intensief gokken en tja ik word waarschijnlijk nymphomane ( maar dan alleen met anton). dus daar geld hetzelfde als mijn lief in totaal vermagerde uitgeputte staat word aangetroffen, rest mij slechts eenzame opsluiting ver weg van goktafels, maar graag dichtbij mijn lief.

het goede nieuws is goed, ik ga vooruit mijn lichaam reageert goed op de medicijnen, ben nog niet in topconditie maar dat zal wel weer komen.

Ah ene het doet ook wonderen voor mijn eetlust, bedankt piet, in de snoepdozen zat weer een slagroom taart, en als ik niet gevloerd word door een tumor dan toch zeker niet door een taart over datum, fabio en ik hebben gesmult met zijn tweeen en natuurlijk de anderen later ook. fabs en ik keken mekaar op een gegeven moment oftewel een halve taart later aan, en tja dan word je misselijk he, doos dicht. daarna zijn fabio en ik nog maar even de natuur in gegaan en we hebben kruiden verzamelt, veel en heel grote kruiden ook. ik heb morgen voor een aantal mensen een paar leuke kruidige verassingen in petto. de kudde zo gelukkig norma had snoeitakken gevonden en mee genomen voor xde mormels om te snoepen. de varkens gespeelt gegeten en blij en al het andere ook.

ach en die nymphomanische neigingen die ik ga krijgen dit weekend zijn wel heel erg spannend gemaakt door een kado van mijn super E en B ja mensen een heuse strontvork erbij zodat mn lief als ie me niet aan het bespringen is tegelijkertijd met me stront kan scheppen met de ieders favoriete vork. dit belooft allemaal wat. ik kan niet zeggen dat ik jullie tot in detail op de hoogte ga houden , sommige dingen zijn per slot prive, maar t,zal me het weekendje wel worden.. mijn favi boompje morgen weer op de lokatie en wie weet delen we weer een gods moment.

En er is kans dat er een paard in nood bij komt, ik weet,t ik weet,t ik heb er genoeg, maar dit is wat ik doe, en moet doen, dit is waar ik in geloof en waar ik voor sta. hoe kan ik nee zeggen tegen de ogen van de wereld, die het verdriet nog steeds zien. ik kan alleen maar mezelf zijn, en hopen dat ik het goed doe

ik denk dinsdag, mooie nacht

wat ik gister niet beschreven heb, en dat was min of meer omdat die liefde zo vanzelfsprekend ( maar nooit sleur) geworden is : de steun van het ritme, (dank je glenysvbree.nl) het stille geluid van de spinnende poes, het kloppende hart van een koe, de zachte ademhaling van het universum, de knorrende rust van mijn varkentjes, het vertrouwen van mijn slapende paarden, en mijn immer wakende hond (fabio), het gesnurk van de andere drie!, het geruis van de veren van de vogels, de echo van hen die er niet meer zijn, het stille geluid van de liefde. het onontkoombare geluid van het leven. en dank u wereld, mijn leven, mijn ademhaling, mijn strijd, en mijn grote geluk.

Maandag

ik ben dus ziek, ik heb al jaren een hormoon producerende tumor in mijn hersenstam, en waarschijnlijk is die weer actief, die had zin om mn leven een beetje ingewikkelder te maken, zo niet lastiger ellendiger en pijnlijker.

Waarschijnlijk is dat ook de oorzaak dat mijn lichaam het moeilijk had de afgelopen maanden en dat ik constant moe was. Meerdere mensen hielden het op een burnout, maar ik voelde dat het anders was, dat klopte dus. Nu is zoiets goed te behandelen met medicijnen over het algemeen ware het niet dat het pure rotzooi is die in mn lijf gestopt word en met het geluk wat ik aan mn kont heb hangen zijn alle bekende en minder bekende bijwerkingen de mijne. We hebben dus een haat liefde verhouding die pillen en ik. Maar de strijd om het voortzetten van onze medicatieve samenwerking dat winnen zij, de pillen dus.

gelukkig is het deze keer anders dan de vorige keer ( 14 jaar geleden) dat ik er zo ziek van was, en toen het ook ontdekt werd in amsterdam, toen was ik alleen en er was niemand om me te helpen. Nu zijn er mensen om me heen die me helpen, met praktische zaken als stront scheppen en de essentiele dingen als liefde.

Er zijn ook mensen die helpen en dingen doen en geven voor de dieren, want dat is tenslotte waar het hier om draait in normasuniversum.

en eerlijk is eerlijk het is nu even heel erg moeilijk voor me om er ook nog bij te werken en de kost zeg maar te verdienen.

Wisten jullie al dat ik een winkeltje op mn site heb waar je spulletjes kunt kopen. ik krijg net het wijze advies om niet altijd zo verrekte stoer te doen en gewoon eens te zeggen dat ik het vreselijk moeilijk heb en afhankelijk ben van hulp. en dus niet altijd maar net doen alsof alles goed is, want het is nu dus even niet goed. maar dat vind ik dus moeilijk, vind het moeilijk hulp te vragen en heel erg moeilijk om mijn zwakte te laten zien . toch is dit dus een deel van wat ik hier doe en waar ik voor sta dus als ik zelf zwak ziek en misselijk ben is dat dus ook gewoon zo. van alles en iedereen om me heen accepteer ik help ik steun ik en sta ik klaar voor als ze ziek zijn, nu dus ook maar eens voor mezelf

ook realiseer ik me op dit soort momenten dat er wel dingen moeten veranderen of verbeteren in mijn universum. het is wel heel erg zwaar werken op onverhard terrein waar de mest nauweliks af te scheppen is en waar geen droge opslag is waar het behelpen met de stallen is en ik geen goede mesthoop voorziening heb. plus dat het gewoon koud is steenkoud in de winter in mijn huis, want laten we eerlijk zijn alles wat er binnen komt aan financieen gaat naar de dieren en het verbeteren van hun leefomstandigheden, en nooit naar mij. maar nu ik ziek ben voel ik dat er zonder mij geen normasuniversum is. ik ben de drijvende kracht en de spil van dit alles, en dat ook ik misschien wel eens iets betere leefomstandigheden zou wensen.

goddelijke els staat terwijl ik zit te typen stront te scheppen. en mn lief heeft het hele weekend me al het werk uit handen genomen. het is namelijk een feit dat het werk net zo zwaar is als je ziek bent en het dus niet lichter word gewoon om me een plezier te doen.

Ik zoek de les die er voor mij inzit dat dit nu weer gebeurt, want het zijn wel erg veel tegenslagen na elkaar, maar wat je niet dood maakt maakt je sterker, toch was ik al redelijk sterk, en ben aan een beetje mazzel toe. zo dat staat erop.

zondag 14 aug

soms schieten de verhaaltjes uit mn vingers en kan ik bloemrijk vertellen over normas avonturen of die van de dieren, en soms zit het tegen, zit alles even tegen en is doorgaan het enige devies. niet lullen maar werken zoals mijn vader placht te zeggen, en hij is oud en nog steeds fit dus er zal waarheid in die woorden zitten. dus ik lul niet maar ik werk,

zaterdag 13 aug

tja moelijk iets te schrijven vandaag, de wereld is even anders en ik kan het niet mooier maken dan het is. de terroristen zijn bij de boudhisten en hier is alles blij en gelukkig. dat stukje gezond word aan gewerkt. het is weer een bloeiende les, norma is een beetje ziek. maar samen 88 geworden vandaag gefeliciteerd.

donderdag mesthoopwegdag

tja mijn kudde grote poepers hadden in een paar maanden weer voor elkaar geboskt, 30 ton stront jawel dames en heren dat hadden ze weer mooi voor elkaar, maar het is weg en niet langer staat er een huis van stront groter dan mijn huisje pal voor de deur een opluchting en wat een ruimte. helaas lang zal ik er niet van genieten want ze poepen rustig door, en dat is maar goed ook want dan zij n ze gezond. aangezien er een kraan op het erf was ook maar een paal de grond ingedrukt en de tent word weer geplaatst bij de voerring. ik weet dat paarden heel erg goed tegen de regen kunnen maar mijn ogen hebben het daar moeilijk mee zo,n veregende kudden dus eerste tent staat morgen vroeg de tweede. en mijn schatjes staan weer droog. de terroristen gaan weer even uit logeren naar het boudhistisch centrum, kunnen ze daar ook weer even aan hun conditie werken ( ren hol puf puf waar zijn de terroristen, oh gelukkig ze eten de rozestruiken op). ze wachten daar op ze met smart mijn drie monsters hebben ontdanks hun geplaag getreiter en ontsnappingen een paar harten best geraakt. zaterdag dus. Over ontsnappingen gesproken, mijn corpulente beagle loki denkt er niet eens aan die waagt haar poepertje niet aan de elementen, nee liever op de bank en wachten op mooier weer, en dat geeft mij dan dat stukje rust wat je zo nodig hebet. Grace mijn charmante hazewindhond groet ook als kool, ach eigenlijk zijn ze allemaal in puikbeste conditie. de peozen floreren en tja mevrouw die een poes hier wil dumpen, of je doet het of je doet het niet. de varkens zijn nog steeds onvoorstelbaar lief en aangenaam gezelschap ik ga elke dag meer van ze houden. en zjene, die houd gepasioneerd van niyi mijn grote zeug. ze slapen samen, ( het lekt in de gang haar normale slaapplaats maar in de stal niet dus mevrouw slaapt in de stal), en de rest van de varkentjes als een opgerold stelletje natte worstjes erbij. ik ben de regen moe, en aan het zonnetje toe. maar eerst aangezien de dag heel erg vroeg begon voor mij aan een beetje slaap. oant moarn

dinsdag 9 aug

Soms spreek je en dan luister je, en terwijl je luisterd hoor je je eigen verhaal. hoe het was, is geweest en had kunnen zijn, over het behaalde saldo van je leven. over verwrongen beelden uit het verleden en hoe het je gevormd, vervormd en misvomd heeft. maar uiteindeklijk gemaakt heeft tot wie je bent vandaag. heb ik spijt van beslissingen: van keuzes van dingen gedaan, gezegd en gesproken?, hebben anderen spijt van die zelfde dingen, ik weet dat ik het wel heb, zonder berouw. ik wist toen niet wat ik nu weet en kon niet handelen zoals ik nu kan handelen. wat ik wel weet is: wat ik weet nu, open is voor een ieder die het nog niet weet, om het te vertellen om ervan te leren zo je wilt. doet het verleden pijn?, ja elke dag, doet de verwarring, de verwrongen beelden van de waarheid pijn?, ja elke dag, en daarom weet ik vandaag wat ik moet weten, en daarom hoeft een ander mens dat wiel niet meer uit te vinden, ik heb het uitgevonden, geschonden. De kudde net geroepen voor het avond eten, onder luid gehinnik werd het eten verwelkomt, ze hadden trek. en ik had het eten klaar staan en genoot van de dravende kudde op weg naar de kuil. paardjes gevoerd, zjene de koe gevoerd, varkens vol en voldaan en hondjes op de bank. lieve mensen wat maakt in vredesnaam het verleden uit als je dit hebt gerealiseerd,als er overvloed in armoede is. als er groot geluk op weinig vierkante meters is. God heeft ons hier gevonden denk ik.

de kudde staat te eten, met zijn allen rond de voerring rug aan rug staan ze dicht tegen elkaar aan, de warmte van hun enorme en minder enorme lijven tegen elkaar met mijn schamele 60 ofzo kilos ertussen. ik ben niet bang geplet te worden, en bovendien wat dan nog, lekker warm. tevreden kauwende paardemonden en hier en daar de één die het uit de mond van de ander steelt. ontroerend en mooi, mijn heerlijke kudde brandhout, zoals ooit een heel erg foute dierenarts beweerde. wat ik met dat brandhout moest. domme woorden van een domme man blijven nog altijd domme woorden. hier hoeft niets perfect te zijn alleen graag zichzelf, wel zo prettig.

helaas heeft mijn ontroerend mooie kudde grote grazers wel ontdekt hoe ze met zijn allen mijn huisje in kunnen wandelen en dat lieve mensen is desastreus voor mijn toch al slechte vloeren. bovendie de fruitschaal, groente en aardappel schalen zijn bedroevend leeg en tja de drollen hebben nu zelfs de kamer vloer bereikt. eruitttttttttttttttttt werkte wel even maar toch maar even nieuwe grendels op de deur gezet, het geweld van 11 paarden in een kabouterhuisje gaat zelfs mij te ver.

kan het heden het verleden betoveren en goed maken , kan liefde terug in de tijd reizen om een gebroken hart te helen, ik denk van wel

zondag 8 aug

Met the sweet comes the bitter.

na de geweldige dag van gister waar ik een pagina aan heb geweid met fotos, kijk rembrandtmarkt.

ook nog een stukje dagboek.

Een tijd geleden had ik geschreven dat er één van mijn poezen bij me gekomen was en me ingefluisterd had dat ze niet zo lang meer kon blijven en moest gaan,

toch ben je nooit voorbereid op zoiets.

ik vond haar vrijdag morgen stervende en, tegen mijn hart aan is ze gegaan.

ik wist dat ik door moest, al voelt dat dan niet zo, ik wist dat ik niet mocht verdrinken in het verdriet en dat er een hele schare dieren op me rekent en dat er werk aan de winkel is.

Maar mijn gevoel zei anders, die schreeuwde tranen, die wilde zich verstoppen.

Dat kon niet en al helemaal niet omdat miti ( zo heete ze) dat nooit zou hebben gewild.

ze heeft het me verteld om me voor te bereiden, of liever dat ik me kon voorbereiden.

ik wist het kado wat ik kreeg te waarderen.

Ik kan namelijk met dieren praten, of nou ja zij kunnen tegen mij praten en ik hoor ze, ik kan vaak zeggen wat ik wil ! er word hier toch niet echt naar me geluisterd, tenminste in hardop gesproken taal.

en meestal word er gewoon grof over me heen gelopen en hebben ze schijt aan me, maar ze houden van me, en daar zit em de kneep, ik hou namelijk heel veel van ze terug.

goed, over de gave van het horen en spreken met dieren: daar mogen anderen over discusieren, ik niet, ik heb het .

Ze stierf dus tegen mijn hart en in mijn armen.

Ik geloof nergens in, niet in een hemel, niet in een hiernamaals niet in een god niet in een ziel, en niet in een geest: verbaast?, dat komt omdat ik geloven voorbij ben, ik weet het nu.

en weten geeft zoveel rust, zoveel vertrouwen .

ik weet dat er een plek is waar dieren die niet meer bij me zijjn, of nog erger nooit bij me zijn geweest het nog beter hebben dan bij mij.

Al die enorme hoeveelheden die gedood worden in de industrie: voor ons mensen!, voor voedsel waar meer als de helft van word weggegooid, niet eens opgegeten, zonder respect de dood ingejaagd, ja zelfs gefokt voor de dood, ook die komen op een plek, die thuis is.

En miti is daar nu om te vertellen over een wereld die ok is en waar het goed zit, waar liefde is,

en waar gewerkt word aan een nieuwe wereld waar iedereen gewoon mee doet in goed zijn, lief zijn en er voor elkaar zijn.

waar dieren weer dieren mogen zijn voordat het einde, en het betere leven komt.

vreemd eigenlijk dat je een wereld creeert om te doden maar uiteindelijk zelf dood gaat.

Ik kan erg somber zijn en me alles heel erg aantrekken, en natuurlijk is er het missen van iets waar je van houd en gewoon graag in je armen wil houden , en het liefste altijd bij je wilt hebben.

Ik kan ook erg gelukkig zijn en erg dankbaar voor de gaven van het leven.

Ik aanvaard het.

en ik weet!

Ik weet dus ik besta

en dus weet ik waar ik heenga

miti was een wonderlijk lief poesje, ik heb haar met de fles groot gebracht, ze sliep bij me in bed en heeft nooit naar een vogel, cavia of hamster getaald, dus een beetje een aparte poes was het wel.

ik ben een beetje een apart mens dus het paste goed.

en dan moet je laten gaan.

eb en vloed, de wil van de zee, de wil van de elementen, de zin van het leven

woensdag 3 augustus

de data kloppen weer niet geheel en al, een kniezer die daar moeite mee heeft.

lastiger is het dat de wis knop het niet meer doet op de laptop dat maakt het corrigeren njet gemakkelijker.

DE varkentjes blijven, ik wil ze niet meer missen.

dit kan niemand aan.

ze horen hier en dat is mn lot zorgen voor.

en wonder boven wonder vidi vedi vici hebben de boodschap begrepen er word niet meer vernield en niet meer uitgebroken, de varkenale rust is wedergekeerd.

beter 5 jaar later dan nooit.

Loki mijn kleiene onmogelijke beagle heeft haar zinnen weer gezet op ontsnapping en dat snap ik want ze word loops, maar ik wil heel erg graag geen, ik herhaal geen puppies van loki.

vierendelen zou wellicht een zachtere dood betekenen dan een nest vol loki,s/

De deuren dicht en de ramen gesloten, geen ontsnappende beagles hier.

Selsa mijn merrie op leeftijd is weer heftig willig, dus de kudde is verdeeld, wie dekt wie.

ach het is een romantisch plaatje waar toch geen babys meer van komen.

erger is dat zjene de huiskoe mee willigt mee zin heeft, mee wil dekken zeg maar.

ene wie zijn het haasje, u raadt het al norma en fewbe zijn het haasje.

geen zin in en lichamelijk trek ik haar avances ook niet dus: opsluiting voor mn koe.

er zijn grenzen.

het regent weer!

niet leuk, maar ja het regent, en toch weet ik zeker dat er nog een knots van een zomer aan staat te komen.

varkentjes thuis, norma thuis.

Maandag 11 november

wat weer een dag, mijn dieren hebben weer iemand betoverd heel mooi! zelfs met nette schoenen en een maatpak ligt er toch weer een waardevol mens achter verscholen

en mijn dames u en r zijn weer in de maand, en dat is altijd het juiste jaargetijde.

deze fantastische dames blijven voor ons zorgen hier, en het is altijd zo heerlijk vertrouwd en gezellig.

Dappere strijders die weten hoe het leven werkt.

dat is nog eens wat anders dan de groene kruis vanmorgen waar ik heen moest om bloed te prikken

eerst dacht ik dat ik abuis was, en er een soort van vergadering gaande was, maar wat bleek het was de wachtkamer, gevuld met 70 plus.

ik heb nog niet begrepen waarom 70 plus voor wil dringen, en ik heb het druk het was vroeg maar ik moest de kudde de honden katten kippen enz,,,, nog voeren.

maar ik wacht rustig mijn beurt af, maar nee de benidorm basterds propten zich voor mij in de rij.

afijn op een gegeven moment was ik het zat en ben mijn plek in de rij gaan verdedigen desnoods met geweld.

maar waar een paar tatoages al niet goed voor zijn.

de rij week als de rode zee en ik mocht door naar de volgende ronde.

bloed geprikt elseboom opgepikt en strontscheppen, ja vervelend maar dat is nu eenmaal één van de hoofdtaken hier.

nu bek en bek af maar zeer voldaan.

de zon de lucht de maan en de sterren, alles staat in lijn

de liefdesaders van het leven, gewoon één zijn

zaterdag eind van de maand

geachte mensen en andere aardbewoners,

6 augustus is een datum om even te noteren in de wc op de kalender, normasuniversum is namelijk op lokatie, en wel in st annaparochie op de rembrandtmarkt die daar gehouden word.

met kunst kitsch snuisterijen en andere hebbedingetjes en natuurlijk een deel van haar veestapel.

het word leuk gezellig en heel erg mooi weer (hoop ik).

De terroristen zijn in ieder geval aanwezig dus komt dat zien en kom ze voeren.

mensen jullie hebben geen idee hoeveel wortels 3 terroristen op kunnen.

verder reuze kippen en een kijkje in de nieuwe wereld met meer inspirerende mensen om ons heen.

tot volgende week zaterdag.

donderdag eind van de maand oei

het resultaat van mijn noeste arbeid vandaag.

tja het begon gister met fewbe en eindigde ermee, dus fewbe staat erop.

nu is norma een beetje moe , ik kan slecht tegen te weinig slaap, niet zo gek ook als je werkdagen van 14 uur maakt. na mij late werk gister tot diep in de nacht toch weer de plicht die me eruit roept.

de kudde heeft nou eenmaal niet zoveel boodschap aan uitslapers.

vandaar vandaag vroeg mn nest in.

alle kippen op stok.

behalve de brahmas ( reuze kippen) die slapen liggend, en dat is precies wat ik ook van plan ben.

truste wereld

woensdag mooie dag

het is lastig netjes te typen met 100 katten die allemaal tegelijkertijd op mn schoot willen zitten, toch probeer ik het.

vandaag weer het zonnetje en het was verukkelijk, we hebben genoten.

Norma weer geïnspireerd, niet in het minst omdat de wereld vol leuke lieve mensen zit, en de dag als een kadootje begon.

Fewbe mijn appalooosa schoonheid was een soort van knock out voor de voordeur gegaan, lekker in het stro, ahum ( wat ie zelf uitgespreid had) slapen dus.

bij de eerste zonnestralen zou ik even een kleine pittstop maken maar onderweg naar verlichting werd ik verlicht door mijn dromende paard.

maaiende hoeven in de lucht, waar hij van droomde joost mag het weten , maar spannend moet het zeker geweest zijn, zonder mij naar mars misschien?

goed zachtjes riep ik zn naam, hij reageerde niet, mars te ver weg zeker.

ik deed de deur open en ging bij hem zitten, raakte hem zachtjes aan en meneer schrok zo ongelovelijk wakker, maar zag dat ik het was en viel met zijn wondermooie hoofd op mn schoot weer in slaap.

kado met hoofd letters.

na het werk, wat nog behoorlijk is nog na alle nattigheid in de tuin, in eva kostuum geschilderd, en het is zo,n fijne opdracht ik schilder fewbe, en na met fewbe wakker te zijn geworden was mijn inspiratie compleet.

hondjes kippen katten vliegend lopend kruipend vee om me heen.

yep normasuniversum op zijn best.

niet vermeld worden de reparaties het gesjouw en geschep, nee dat hoort erbij en het houd me slank.

als afsluitertje een heerlijke maaltijd, snoepdozen voor de dieren, mooie mensen en dan nu weer op het nest.

gezeligheid kent geen tyd dus dat het nu nachtwerk word hoor je me niet over.

wel word vermeld dat er een kudde grote grazers fronzend voor het hek stond nog net niet tikkend op hun horloges, waar ik zo lang bleef en waar dus de catering zo lang bleef.

maar norma had al een lading heerlijke kuil op de auto, allemaal een appel en een knuffel en pfff , ze houden weer van me.

wel werd ik in het schemer donker nog even overhoop gelopen door fewbe, alee de dag begon met hem, dus mocht ie het ook afsluiten.

daarna met de zaklamp de tuin in op zoek naar durkje, nu is durkje een kip en woont binnen dus vind ze maar eens, toch gelukt.

zit lekker in haar mandje naast de bank nu.

hondjes laatste plas, de was helaas weer nat, en nu dan de katten op mn kantoor Eh keukentafel eh aanrecht eh fornuis eh nou ja multi functioneel deel van het huis.

ach deze dag was ok lees ok van hok zonder h

op de foto siwa en boombie, houden van elkaar , en ik hou van ze allemaal, als ze maar gelukkig zijn, en dat zijn ze!!!

zondag

Normaal schrijf ik nooit over de wereldproblematiek, ik probeer dat buiten mn universum te houden.

Maar dankzij mijn site en het bijwerken daarvan word ik geconfronteerd met wat er breaking news is.

Het is niet in tekst uit te drukken wat er voor leed in de wereld is.

In de hoorn van afrika sterven mensen van de honger, terwijl hier een ingedeukt pakje boter niet meer gekocht word in de supermarkt, terwijl er hier overvloed heerst, zelfs voor mensen die arm zijn, er is altijd eten.

Kinderen kwijnen weg in de armen van hun moeders, die niets kyunnen doen hun borsten allang opgedroogd: geen melk meer, alleen nog maar honger en sterfte.

Dichter bij huis; één man die een slachting aanricht, waarom? nergens om.

De wereld zit niet op statements te wachten van een gek.

Mag je stilstaan bij het waarom van één man?, kun je dat als mensheid, moet je dat als mensheid.

Moet je stilstaan bij wat er gebeurt waar je ogeschijnlijk geen invloed op hebt?. ja ik denk en hoop van wel.

Wat drijft iemand zo ver om zo iets vreselijkd te doen, zoveel leed te veroorzaken.

Maar wat drijft de wereld zover, zover dat we met zijn allen samen met onze historie en plundertochten een heel continent laten verhongeren.

Ik heb het niet over het individu, of doneren aan een gironr te ja of te nee.

Ik heb het over fundamentele fouten in onze wereld.

Over rechten die niet bestaan, over geld wat er genoeg is , maar niet verdeeld, over macht en honger, en een combinatie daarvan.

Over het milleu, en onze verantwoordelijkheid voor het verarmen van de grond, het ontbossen van continenten, en het leegzuigen van de aarde.

Met slachtoffers die niets kunnen zeggen en niets kunnen doen.

Net zoals de slachtoffers in de schootslijn van een gek in noorwegen.

Vee wat sterft van dorst en honger, wilde dieren, honden en katten, ja mensen er leven ook dieren daar!.

Hoe kon een ontwikkeld diersoort als de mens, het vernietigen van zijn eigen soort zo tot kunst cultiveren.

Hoe kon een ontwikkelde diersoort als de mens, zo misbruik maken van de overvloedige rijkdom van de aarde.

Hoe kon deze ontwikkelde soort zo compleet zonder besef en scrupules alles tot in de perfectie regelen voor het individu, de groep, de soort in het geheel odergeschikt, niet meer van belang.

Nu kijken we met zijn allen en sussen onze gevoelens met wat kunnen we doen.

Wij kunnen helaas allang niets meer doen in de zin van ingrijpen en protesteren.

Het is ons al heel lang uit handen genomen.

Het grote geheel van het universum heeft niets te maken met het grote toneel van de wereldpolitiek.

DE wereld is nog prachtig, schitterend nog wel!

maar dat is snel over.

Veel mensen zullen sterven, veel dieren zullen sterven, veel planten zullen sterven. en wij kunnen niets doen?

Laten we het proberen met zijn allen! een kaarsevlam is maar één lichtpuntje één kleine bron van warmte, maar met zijn allen kunnen we iets groots creeeren het vuur aanwakkeren tot een inferno.

We kunnen geen gekken bestrijden zomaar, we kunnen ook geen honger bestrijden, zomaar.

Maar we kunnen wel anders zijn, anders voelen, anders leven met liefde en verantwoordelijkheid voor onze eigen daden.

Met compassie en empathie voor onze mede aardebewoners.

Met onze hoop en onze wil om te helpen, in het klein of in het groot!

Met het nemen van onze eigen verantwoordelijkheid in wat we wel kunnen doen.

Samen moet het lukken om zo te stralen dat er een nieuwe betere wereld kan onstaan.

Een wereld waar eenzaamheid een rariteit is, en verholpen word, een wereld waar delen de normaalste zaak van de wereld word.

Waar pijn en ontbering niet meer tot winst leid, maar tot verlies, waar de stem van de mens als ontwikkelend soort weer echt een stem word.

Waar het iedereen zeer doet waar anderen lijden. dus het lijden niet meer kan bestaan.

Vandaag kwam de wereld keihard binnen, zo hard dat ik huil, niet om mezelf en niet om persoonlijk verlies of drama, maar omdat de wereld persoonlijk verlies werd vandaag.

Hier leef en lijd en lach en zing ik mijn universum, mijn geloof en mijn principes.

Daar is niemand vreemd of overbodig, misschien is mijn wereld hier, voor de wereld wereldvreemd.

Ik prbeer mijn best te doen en te staan voor waar ik in geloof.
liever niet begrepen dan dan het niet bergijpen.

vrijdagavond 22 juli

het is niet simpel om deze week in woorden om te zetten,

het waren eigenlijk gewoon teveel gebeurtenissen voor één week.
teveel verdriet pech ellende en misleiding.
varkens weg en weer terug, kapot en weer een beetje heel.
twijfel en volharding, dit is wat ik doe, wen er maar aan.
Het begon zo mooi met zand voor de paarden, door stomme domme pech is dat mislukt, een hoop ellende voor alle helden in dit verhaal, en een hoop schade aan het erf.
hierbij voor wie dit leest: wie heeft er lange palen over en planken en worteldoek om een kapot gereden wal beschoeiing te repareren.
Er is zand gekomen en mn kudde vind het heerlijk er is gewoon een ini mini zandbak voor ze aangelegd waar ze heerlijk kunnen rollen.
en wie mij kent; weet ik kan alles, maar dan ook alles aan, als de kudde maar gelukkig is. en dat zijn ze.
Volgend op deze ongelofelijke pech waar ik zo natgeregend ben dat ik nog niet helemaal opgedroogd ben volgde het sterven van Uruz één van de jonge poesjes
het was een heel erg verdrietige mijlpaal, het was de 60 e poes die is overleden sinds ik hier woon.
Nou komen ze hier altijd al oud verzwakt ernstig ziek of verwaarloosd en ben ik dankbaar dat ik ze een mooie laatste tijd kan geven, maar wennen doet het nooit en zeer doet het altijd.
daarna de grootste ramp van de week zo niet van de wereld, voor mij dan,
maar dat houden jullie tegoed, ik weet simpelweg niet hoe ik het moet verwoorden, het is goed afgelopen maar norma is druk aan het verwerken, en gelukkig heb ik zulke geweldige mensen om me heen, want mn vertrouwen in de mensheid heeft weer een flinke knoei gehad.
op de foto dat zijn Moniek mn tweeling zus en ik met onze paarden van vroeger Claudius en Selsa, het is denk ik meer dan 30 jaar geleden dat die foto genomen is.
Ben ik ouder geworden dan op de foto: ik vrees van niet, ook ben ik niet veranderd, verknoeit misschien een beetje verknipt misschien een beetje maar dezelfde norma met de zelfde passie zorgt vandaag voor haar kudde zoals ze vroeger voor Claudius zorgde.
Het gezin is bij elkaar met de herinnering, maar ook de lasten en het oneindige verdriet dat je nooit alles in de hand kunt hebben.
Maar ook met het oneindige geluk: alles in ieder geval in mn handen te hebben gehad.
Aangeraakt te hebben en van gehouden te hebben.
Ik ben diep geraakt door alle vreselijke gebeurtenissen deze week, maar het is weer overleefd, en wat je niet dood maakt, maakt je sterker.
hercules maak je borst maar nat.

zondag de trekkertrek

Vandaag voorbereidingen voor de trekkertrek van morgen.

Er komt zand erbij in de bak hoera!!!!!!.
ik beloof het te filmen hoe de kudde grote grazers dan tekeer gaat als er nieuw zand in hun speeltuintje ligt.
Twee stoere boerinnen op pad met een grote trekker zakken drop voor op en zonnebrillen op.
de vertraging was minimaal al waren de fans talrijk langs de route die de meiden moesten gaan, niet gek ook heftig gezicht!
er is een heel groot figuurlijk zonnetje doorgebroken in ons universumpje hier.
verder het gewoonlijk vertrouwde tafereel, geen ontsnappende beagles met dit pokkeweer, soezelende kippen in huis ( ik overweeg pampertjes).
en een hongerige kudde.
Norma is aan het werk, een meesterwerk al zeg ik het zelf en de regen nou die regent wel.
Het jonge duifje wat in de kamer is geboren krijgt hoogstpersoonlijk vliegles van me.
de stronthoop nadert een climax.
Poezen kom je buiten niet tegen met dit weer en de honden verdommen het ook wel eigenlijk om buiten de nodige uitlatingen te doen,
Onder lichte dwang gebeurt dat dan dus ook.
Ach morgen zand. jippie

zaterdagavond

Dankzij de kpn, een aantal dagen gemist, maar weer teug op het internest.jep nest

Het is hier een waterballet, en ik lijd daaronder, vind het moeilijk om te zien dat mn kudde met de konten naar de wind nat staat te worden.
Ze worden dan ook extreem verwend met lekker veel eten en els we houden van je , de nodige snoepdozen.
Het is gelukkig ook weer eens heel erg druk, dus dat betekent weer wat inkomsten in normasuniversum.
Fabio , mijn liefste trouwste hond heeft zijn vlooieallergie samen met mij en een beetje van de dierenarts weer overwonnen, de kamer zit vol met kippen en hanen, jammer van de poepjes maar bedankt voor het gezelschap. en norma slaapt eens een beetje bij.
Vannacht was ik op mars samen met de paarden zijn we op vakantie geweest op de planeet mars en het was er geweldig, helaas toen ik wakker werd waren we weer in regenachtig ferwerd.
Ik kan dromen met mijn dieren samen, als kind kon ik dat al, en als ik dan buiten bij de paarden kom en ze over mijn dromen vertel is het alsof ze mee zijn geweest, misschien is dat ook zo.
maar vaak vinden mensen dat maar eng als ik dit soort dingen vertel.
Vorige week had ik een droom en het was heel erg sterk, zelfs toen ik wakker werd kon ik er niet uit ontsnappen.
Ik droomde over een kennis en zijn paardje, ik zag het paardje wat overigens heel erg lijkt op mijn oude merrie claudi, galoperen en spelen in de wei.
later kwam mijn kennis erbij en ging rennen en draven met het paardje, ik was ontroerd vond het een prachtig gezicht, hoe ze samen smolten en gelukkig waren.
In het echte leven was het paardje jaren geleden verbrand, na brandstichting in de loods waar ze stond is ze gestorven in de vlammen.
ik ben haar en haar eigenaar nooit vergeten, alleen kun je soms geen contact met mensen houden.
in mijn droom was alles goed: de zon scheen en ze waren blij.
Ik werd wakker en vroeg me af waarom ik zo over ze had gedroomd en kon het niet echt loslaten.
Ik knuffelde Claudi en sprak haar naam, Amber.
toen ik weer binnen kwam deed ik wat ik gewoonlijk doe ik starte de computer op, opende mijn mail en vond een reactie in mijn gastenboek van de website.
Het was een heel erg bijzonder bericht, het was van de dochter van mijn kennis, die me graag persoonlijk wilde vertellen dat mijn kennis overleden was.
De wereld stopte even, niet van het verdriet want dat voelde ik niet, maar van de gedachte die in me opkwam: hij is bij amber, en alles is goed.
Het was een bijzonder mens, met een bijzonder verhaal en heel erg bijzondere gaven.
Soms had ik het idee dat hij niet zo goed in de wereld paste, en nu is hij bij amber, hoop ik.
Terug naar vandaag, want morgen komt eraan en ik tel mijn zegeningen even, gewoon omdat het stroomt. het leven stroomt.
En ik weer meer duidelijkheid heb gekregen over wie ik ben en wat ik moet doen.
mijn leven is puur idealisme, dat weet ik! er is niets reeels aan, maar toch houd ik stand.
voor waar ik in geloof en waar ik voor sta.
morgen kan het een betere wereld zijn dan vandaag, daar kunnen we allemaal ons steentje aan bijdragen, de één een rots en de ander een kiezel.
Ik heb vreselijk lang alleen gevochten, dat te doen wat ik moest doen.
mijn lichaam en ziel zijn op schandelijke wijze gebruikt en mishandeld en toch heb ik de muren van het kasteel vrij van vijanden gehouden.
Maar… waren het alleen vijanden die ik van de muren weg hield?, waren er misschien ook bevriende en welgezinde mensen die mijn muren bestormden? bestormen moesten omdat ik de muren zo hoog op had gemetseld dat ze wel moesten.
pek en teer, geen muurvlees, niet betreden!!!.
Gelukkig is het een aantal mensen gelukt de kantelen te bereiken, en ben ik gevonden zogezegd, ontmaskerd wellicht.
Niet altijd de sterkste te zijn leek een nachtmerrie die ik niet zou overleven, dat viel mee!.
Ik heb vandaag zelfs uitgeslapen en heb geleerd dat delen heerlijk is, niet alleen geven, daar was ik al een ster in.
Maar ontvangen en ontrafelen, de toekomst aangaan, samen met het verleden, ook dat is delen.
Het kasteel staat nog, gelukkig wel, we wonen er het houd ons warm( hmmm) en droog ( hmmm).
maar de muren zijn gesloopt en wat eens de veste was is nu de ingang, wat eens de wapenkamers waren is nu washok.
en wat eens de eenzame troonzaal was  is gewoon mn huisje geworden.
De wereld is binnen gekomen en het was niet eens zo erg.
Vannacht was ik samen met de kudde op mars, we hebben genoten, vandaag was ik met de kudde in ferwerd, en het was goed

Maandag 11 juli

De wondere wereld van norma , nou we hebben hier te maken met een overschot aan vliegen, de stal tegen de keuken, met open raam! waar de varkens nu slapen de mest hoop voor de voordeur en kippen in huis hoeft zeker niet vermeld te worden dat we hier dol worden.

maar ik vind die plakstrips dus zielig, maar er is een grens dit trekt niemand, dus toch maar de plaatselijke super bezocht en maatregelen genomen.
zelfs de honden en de katten werden er dol van.
Goed lars mijn oude groninger paardeman knapt weer helemaal op, wat een beetje dieet al niet kan bewerkstelligen, claudi de mooiste merrie van allen scharrelt lekker door op haar oude dag en de rest van de kudde grote grazers doen wat ze nu eenmaal het beste doen: klieren plagen spelen en eten, niet te vergeten poepen, kom ik weer bij die vliegen.
De poesjes leven in, op of rond mijn handtas.
en als het te warm word kruipen ze ergens tussen de klimop voor een verfrissend slaapje.
fabio mijn adhd trouwste maatje hond heeft erg last van vlooien allergie, leve de reguliere geneeskunde, daar waag ik een kuurtje aan meneer is erg ongelukkig van de jeuk.
De nieuwe schare afdankertjes vol liefde door ons opgehaald, 7 haantjes bewonen de tuin met verve en richten een chaos aan, maar je kan niet alles hebben in het leven.
dus wat er bloeit gaat hier de hoogte in, letterlijk alles word opgehangen ik koester mn bloemetjes.
surami, het mini haantje woont ook maar in huis, hij is te schattig en heeft mn hart doen smelten.
Durkje een mini kippetje van onbekend alloi houd hem gezelschap op de vensterbank, het is een fraai stel.
Het weer goddelijk de natuur zo wie zo, tja rest mij slechts te zeggen dat gebleken is vandaag uit een indianen vertelling cq voorspelling dat ik een kolibrie ben.
en dan ook nog een kolibrie met een spirituele vorm van adhd, het zal je maar gezegd worden.
ach de zintuigen open en de mond gesloten, ( i.v.b met de vliegen).

zaterdagavond

woensdag

vandaag de verjaardag van puck en dat hebben we gevierd.

Puck is 3 jaar geworden groot genoeg om me te dragen, maar helaas normasuniversum zou normasuniversum niet zijn als het even anders was hier.
Puck ontwikkelt zich matig groeit niet goed is dus een baby van 3 jaar en ik vind het heerlijk, nog drinken bij mama merrie selsa en nog een veulen voor mij.
toch hebben we het groots aangepakt de hele kudde viert vandaag namelijk het feit dat we leven en samen zijn, stormen en ellende hebben overleefd, en van elkaar houden.
Een feestdag, want we zijn gelukkig, want we hebben elkaar!!!

Maandag

de fotos van de paarden zijn gemaakt door arjen hoekstra, ik ren ergens tussen ze in, dolle pret.

lars, mn grote groninger trekpaard schoonheid lieve vriend is dus ziek.
maar gaat weer langzaam vooruit.
zorgen maar ook zorgen voor en vertrouwen en vertrouwd worden.
Hij zei tegen me, dat het goed komt, en dat weet ik nu ook, met hernieuwde energie kruiden verzamelt en hij  eet ze braaf.
Mn huiskoe alias 4e terrorist is tochtig afstand bewaren dus, geen minnespel over mijn rug deze maand.
Geen pogingen tot dekking gewenst, mn rug word ook  een dagje ouder.
Plantjes van mn boompje gekregen, gepot vertroeteld, en genoten.
De dagen schijnen op ons de dieren en mij.
het word weer morgen, maar is gelukkig nog steeds vandaag.
ene iedereen kan zeilen met windkracht 3, wij kunnen het met kracht 9 ook nog hier.
letterlijk en figuurlijk soms klapperende zeilen, de kudde houd vol.
Ziekte handicap achterstand, we lachen erom, we zijn wie we zijn, en houden van elkaar, en van het leven.
honderd katten om me heen, de natuur dichtbij, en norma is thuis.
Niets gaat makkelijk als je de moeilijkste weg bewandeld, maar  het resultaat mag er zijn.
slaap lekker lieve wereld, ik hou van jullie

zaterdagavond

Soms zeggen ze wel eens als er een deur dicht gaat, gaat er een raam weer open.
Els weer mn verhaal verteld, zo zal ik blijven vertellen en blijven zeggen, maar vooral blijven vertrouwen.
Vandaag weinig tijd voor de dieren, maar de lieverds krijgen dan als compensatie gewoon lekker extra veel eten.
nu ligt zjene de huiskoe lekker in de gang te eten, de paarden in een rondje rond de voerring de hondjes kauwstaafjes en de poezen Falafel, ja falafel ja we zijn hier vegetarisch, en al dat vlees brrr….
oei maar wat bestaan er toch veel leuke mensen, bijna net zoveel als leuke dieren.
soms gaat houden van gewoon heel snel.
kun je van een puppy houden binnen de minuut of van een veulen, een paard of een kat, en soms ook van een mens.
Ja dus.
Er zitten op dit moment( nou ja zitten spelen dan) zo,n 5 katten om me heen op de tafel, éen van de katten heeft net zelfs uitgevonden hoe ik mn site op volledig scherm kan krijgen, een iniminiwonder en dat is die kleine poes ook.
Zou het leven soms een strijd zijn als test hoeveel je aankunt, net als hoeveel spelende poezen kun je aan op tafel als je aan het typen bent.
Nou best veel dus, wat die katten betreft, zou ik dan de tegenslagen in het leven ook aan kunnen, ik dacht het wel wereld, ik ben er klaar voor.
Kom er elke dag weer een beetje meer achter dat: haar gewoon op je tanden hoort te groeien, en dat, t afgeknipt word omdat je dat laat gebeuren.
Tegenslagen armoede kou en honger, ik heb het allemaal beleeft, en nog.
Maar laat mijn dentale snor voortaan maar staan.
Dus als er een raam open gaat staan, laat ik de wind binnen en de tocht naar buiten.
We hebben het hier tot nu toe gered, en ik geef niet op.
Bij thuiskomst staat er een vreselijk (hmmm) hongerige kudde te wachten, niet vragend is er te eten? maar wetend er komt eten, dus is er eten!!!
Ini mini poezen op tafel, de deuren dicht, maar de ramen wagenwijd open.

vrijdag avond

hallo wereld van de wondere sprookjes en andere vertellingen.

hier weer een nieuwe sage uit norma,s universum. resent nog gebombardeert tot normas wondere wereld.
geen fabeltjeskrant maar nog veel echter, zei jufrouw mier tegen mevrouw ooievaar.
wat mist er nou toch dan in het sprookjesbos, wat is er niet pluis.
goed terug naar normas universum, hier houden we van de wereld.
en wat is er dan niet pluis, dat dames en heren is voor de familie: snaveltjes dicht en oogjes toe.
de wondere wereld van voelen
de bizarre wereld van beleven
de intentie van behouden het idealisme van zorgen.
en de realiteit van nooit vergeten.
waar zijn Hugin en Munin.
de verdwenen helden uit normasuniversum

donderdag biggedag

pigs day, klinkt als varken als een ontsnapt varken en dat was het ook, verdorie en vedi was ontsnapt.

niet leuk vooral omdat vedi direkt is shock raakt als ze ergens van schrikt en dan vervolgens gewoon 24 uur ergens blijft liggen niet durft te bewegen.
zoeken zoeken en zoeken, maar niet gevonden, dus ze was in shock.
de snoepdozen mee in de arm en langs bermen en sloten, de arme schatten wisselken van haar en lijken nu meer op wormen dan op varkens, maar niet te vinden.
als een wonder was mn kleine made ineens terug bij de rest, hoera dan kan ik slapen ( als ze namelijk uit haar shock raakt vind ze mijn tuin overheerlijk en jullie hebben geen idee wat een varken in een paar uur aan kan richten in een tuin).
vedi is terug en de varkens liggen nu weer als sardines opgepropt naast elkaar te slapen.
varkens veilig tuin veilig.
het slechte nieuws is dat lars hoefbevangen is geraakt, ziek dus, en dat is op zijn leeftijd behoorlijk riskant.
kruidenvrouwtje noma is op pad geweest en heeft voor hem de nodige medicijnen verzamelt, veel knuffels nog meer liefde , en hoop.
Ik hou verschrikkelijk veel van lars en wil heel graag dat hij nog even mag blijven.
zjene de huiskoe wil buiten blijven vanacht , nou ja buiten ze ligt als een maxi sardien naast niyi het reuze varken en wassen elkaar de oren, het zij zo, lekker slapen lieverds.
miti mijn ene bodycat heeft in het geheim met me gesproken en ik vond het niet fijn om te horen maar ik respecteer haar, ze kan wellicht niet zo lang meer blijven, maar ik probeer haar te overtuigen.
De brahmas ( huiskippen) worden zo tam dat ze al op het raam tikken als ze naar binnen willen, en ik butler norma gehoorzaam.
Fabio aan mn zijde als immer en loki gebrand op ontsnapping, wat wil een mens nog meer?
niet veel, kunnen zorgen voor mijn dieren en de wereld een beetje verbeteren.
Liefde en geluk, dik tevreden norma.
gezegende stemmen fluisteren iets in mijn oor
ik hoor het niet, paniek.
rustig norma, niet horen, maar voelen.
niet grijpen maar tasten.
niet nemen maar ontvangen.
adem in en adem uit.
niet voelen als een mens, geen paniek
niet bang zijn norma
luister naar de stemmen en hoor ze niet.
laat ze binnenkomen, voel ze,  geen paniek.
voelen zoveel groter dan.
zoveel dieper dan.
niets zeggen ,norma nu. geen antwoord word verwacht.
je verstaat, en je begrijpt, je bent daar waar je moet zijn.
in het midden van het leven. niets doen gewoon maar zijn!

woensdag na het noodweer

Het is alweer een krappe week geleden dat ik iets geschreven heb.
dat was niet alleen mijn schuld maar ook die van de kpn, foutje bedankt.
we hebben het noodweer overleefd, de stallen extra aangesnoerd met sjorbanden en de paarden binnen gezet, het ging neet hier.
Nou geven de paarden weinig om de knallen en het flitslicht ( tja mediatraining).
maar die regen zaten ze niet op te wachten, in eerste instantie vonden ze het lekker en ik ook na de broeierig warme dag, de zachte eerste verkoelende druppels die hun lichamen verkoelde, maar dat gevoel sloeg samen met het weer snel om.
nee zo niet buiten slapen vanacht. ( en morgen)
nou is mijn kudde grote grazers altijd al zeer hecht en verknocht aan elkaar, maar als het regent met druppels zo groot als babys zijn ze nog closer, en ja u snapt het al, samen in een box met zn elfen op elkaar gepropt.
de veulens hebben liggend geslapen de groten hielden de wacht.
Mijn superieure huiskoe word nergens raar van, die sliep gewoon de slaap der onschuldigen en werd van de grootste klap niet wakker.
ikzelf heb het wakker gehouden tot een uur of 3  4 vanacht want er zou een tweede klap komen, helaas ik heb het niet meer gemerkt en en in slaap gevallen samen met een paar heel angstige honden ( de vroeger mishandelde honden blijven altijd bang voor knallen en flitsen)
maar onder de dekens voelden zij zich ook een stuk veiliger.
Kitri en sisi ( kanaries) hebben babys, al kan ik niet zien hoeveel, maar er word druk gevlogen met eivoer en mama en papa zijn heel druk met het nest.
één van de poesjes is overleden, ze was naar ik vermoed geestelijk gehandicapt en is dicht tegen haar mama vredig ingeslapen. verdrietig, maar ook weer goed.
Claudi mijn oude merrie houd stug vol en blijft een kanjer, en lars de oudste mooie hengst bewaakt het zaakje.
Ik ben in goede handen bij een geweldige man, dus wat wil ik nog meer.
Nou dat is vrij simpel, weinig.
gewoon voor de dieren blijven zorgen, en de wereld iets bewuster maken waar het op dieren en de natuur aankomt.
op dit moment liggen er zo vlug ik kan tellen 7 katten op tafel, en de hele wereld wil na het stuk in de leeuwarder courant zijn oude dakpannen aan me kwijt, heel lief, maar zoveel?
Ach en in al het slechte zit iets goeds en in al het goede zit iets slecht,  zo ook in mij.
Sommige dingen kun je beter wereldkundig maken dan er zelf een hartinfact van te krijgen.
Tja en soms hoop je op de gouden tip. vind hugin en munin.
Maar er is geen mens die van fluweel alleen is en die niet kwetsbaar is, en als er dan raak gestoken word helen sommige wonden nooit meer.
En word ook ik ! heel gezond en gewoon boos.heel boos!!!
Ik wil ze gewoon alleen maar zien!
lieve els en bauke sommige wonden worden weer heel door mensenvrienden zoals jullie.
wijze woorden maar hapklaar, ook in de pan. gelijkwaardigheid, loslaten en vasthouden, trouw en loyaliteit,
eten en leven, praten en voelen, vasthouden en zachtjes laten gaan.
oei en heel knap, vertellen zonder te zeggen.
Vandaag weer snoepdozen uitgedeeld, hmm gelukzalig gesmak was mijn deel, claudi mijn oude merrie die de kofferbak van de auto al inspecteerde en aan het voorproeven was.
Lekker broccolie hmm en pruimen, dames en heren grote grazers, jullie poepen al zo veel.
Maar ze zijn gelukkig en als de paarden gelukkig zijn ( lees alle dieren) ben ik gelukkig.
noodweer.
verdediging, ik sla om me heen
jij bent het niet? het is het weer.
donder en bliksem waar ben je nu
het brand, en ik wil meer
zien, de tongen van de hel.
de hitte van verzengend vuur
de wind die waait die kent me wel
jaagt het aan het vuur brand fel
duisternis na brandend donker
licht van dag na zwaar verlies
niet verloren als een wonder.

donderdag

De dagen wisselen per uur zo,n beetje van klimaat, het ene moment schijnt de zon, en nu zit ik kletsnat te typen van een woklbreuk daarnet.
Stoer heb ik het weerstaan net als de paarden met zijn 12en hebben we onze konten in de richting van de druppels gericht en hebben het ondergaan.
Het was het gelukkigste moment van de week voor mij.
Even zijn, even niks alleen maar regendruppels en 11 paardekonten voor me.
Er zijn dagen dan regent het in mijn ziel, en dan komt zo een bui in het echt iets wegspoelen, wat ik zelf dan niet kan.
Heel veel trek in me aan, en niet alleen de goede dingen, het leed waar we deze week mee geconfronteerd werden over een varkensleven, maar ook hoe snel iets weer oud nieuws is.
En ik , ik voel teveel kan het niet loslaten.
En dan lijkt het alsof de wereld een poel van verdriet is en ik niet kan ontsnappen, nee er is  geen weg uit de wereld voor mij, het is mijn taak om op mijn eigen beperkte manier de wereld ietsje mooier te maken, wat dat mij soms ook kost.
Vandaag de neiging om mijn bed niet te verlaten, gewoon om er even niet te zijn, maar de plicht roept, en de zon scheen, hup norma, leef!

Het werk is niet moeilijk gewoon voeren en scheppen, minuut na minuut  word ik verleid door mijn dieren en zonder dat ik het wil lachen mijn ogen weer.

De jonge eendjes die tot verwarring en ontsteltenis van hun moeder kip het water ingaan om te zwemmen, de paarden die me plagen en me aanraken.
Zjene, die dol word gewoon omdat ze wil spelen.
De varkens die hier een varkensleven hebben wat tof is die totaal overompelt raken van alle bananen die er vandaag in de snoepdozen van Els zaten.
Zelfs ik kan het smakken horen.
En toen ging het regenen, en nam ik mijn plek in op de wereld, kont naar de wind, gezicht naar het licht!
er is een verhaal wat ik wil vertellen: over houden van en diep verraad.
vertrouwen, en belazerd worden.
over twee fjorden Hugin en Munin, die te gast waren bij mijn zusje, als plezier pony,s voor haar kinderen, vervolg op mijn pagina verhalen

Maandag 20 juni

kijk eens op www.achtergeslotendeuren.org

het is afschuwelijk wat je te zien krijgt maar vult perfect aan bij wat ik gister geschreven heb.
alsjeblieft wereld ga toch respectvol met dieren om

zondag juni ergens

Een onstuimig weekend vol openbaringen, tenminste zo lijkt het.

het is vies weer en dat is te merken aan de dieren, ze staan er allemaal maar een beetje troosteloos bij.
Ik word er erg ongelukkig van dat mn lieve kudde niet op stal kan s, nachts.
Maar er moet eerst gewerkt worden aan de stallen en dat is nog niet zo,n eenvoudige klus.
Vandaar dat ze noodgedwongen buiten staan.
nou weet ik wel dat dat anders is voor een paard en dat ik er tegenaan kijk als mens, maar toch ik blijf het moeilijk vinden.
Ze eten natuurlijk weer alsof het winter is dus de voorraden gaan weer snel.
en de ,mesthoop groeit.
Even iets anders.
Er komen nieuwe richtlijnen voor het houden van paarden, nou lijkt dat op zich een goed initiatief, waare het niet dat de schijnheiligheid ervan af druipt.
Regel één wat de overheid wil, boxen moeten aan een bepaalde maat voldoen, paarden moeten minstens 4 uren per dag naar buiten kunnen grazen, ze mogen niet meer alleen staan.
Klinkt goed toch?
waar schuilt dan het addertje onder het gras.
Nou bij dieren die geen paarden zijn! en voor consumptie gehouden worden.
Prachtig zo,n paard in de wei, niet alleen en gelukkig.
Prachtig zo,n varken in een varkensflat, niet alleen, nee! helemaal niet, zo dicht op elkaar gedrukt dat ze elkaars staarten eraf vreten en uit pure verveling elkaar vewonden.
Hoezo 4 uren per dag naar buiten.
Wat dacht je van nooit naar buiten!.
Het enige daglicht wat een varken ziet is het moment dat hij afgevoerd word naar de slacht.
En koeien dan, hoe zit het daarmee.
Word het ook verboden de melkcapaciteit zo extreem op te voeren dat ze met overvolle uiers staan te jammeren om gemolken te worden.
En hun baby,s niet eens een dag bij zich mogen houden.
En alhoewel er voorstellen zijn dat koeien zoals vroeger weer de wei in gaan, is dit in praktijk nog lang niet overal zo.
Vaak staan ze in hun eigen viezigheid dat te doen waar ze voor bestaan, melk maken.
En dan komen ze er toch nog even uit.
Een uitje om nooit weer van terug te keren, het slacht huis.
Ach dan hebben we natuurlijk de schapen nog, bejubeld als aankondiging van de lente, zo schattig de lammetjes.
Maar de meeste van die lammetjes zijn allang dood geslacht en opgegeten.
Maar niet in Nederland hoor , nee dat is niet praktisch, ze mogen eerst nog een internationale rit maken, om massaal in Frankrijk geslacht te worden.
Kom ik weer terug bij de paarden.
Wist je dat 99% van alle paarden uiteindelijk geslacht word.
en als ze mazzel hebben in Nederland en als ze geen mazzel hebben in Italië.
Waar de wreedheden tegen dieren geen grenzen kent.
Dus al die gelukkige diertjes met roze borstelpaketten en wortel snoepjes verwende verzorgde paardjes: ook die worden gewoon opgegeten!.
Prima, nieuwe regels voor het welzijn van dieren, maar dan niet alleen voor paarden, maar dan voor alle dieren.
En het recht voor allemaal tenminste een half jaar bij de mama op temogen groeien.
Hoe hebben wij mensen het in ons hoofd gehaald dat dieren niet voelen, zich niet aan hun moeder of kind hechten en geen angst kennen.
En over ritueel en onverdoofd slachten, heb ik een mening, maar beter dan Prof, Smalhout in zijn column van afgelopen zaterdag in dagblad de telegraaf zou ik het niet kunnen zeggen..
pijn en angst zijn beiden vreselijke gevoelens die niemand onnodig zou hoeven voelen.
en wij als ontwikkeld volk zouden dat moeten respecteren.

Maandag 11 november

woensdag nacht

woensdag ergens in juni

de pannen liggen op het dak.
heen en weer rennen tussen de dieren en de klus.
nog net even besprongen door mn koe.
morgen verslag, ook de maansverduistering nog gezien en beleeft, even maar het was bewolkt maar toch 5 minuten helder
welterusten

zaterdag ergens in juni

Nou dat ben ik dus op de foto, heeft baukje gemaakt mijn heldin.

ach en je moet jezelf waarderen en niet wegcijferen vandaar.
Het is een ongelovelijk fijn gevoel dat er zoveel van me gehouden word door de dieren. al moet ik zeggen dat de terrorist in opleiding Frij een ini mini shetland met een enorm ego, die liefde wel eens wil overdrijven.
Ze waren heerlijk aan het spelen in de bak en ik was zoals ik een groot deel van de dag doe aan het poep ruimen.
Vrij the monster i created vond het nodig om me eerst omver te lopen me daarna uitgebreid te haffelen en te zoenen daarna over me heen lopen en daarna mijn vacht op de schoft ( heb ik niet maar dat weet hij niet) met zorg te behandelen, resultaat een knots van een blauwe prent op mn rug.
Dit ritueel had zich nog niet compleet voltrokken of Fewbe mijn blinde appaloosa hengst wilde ook graag zijn genegenheid tonen, alleen weet de arme lieverd door zijn visuele handicap nooit precies waar ik sta, resultaat nog een blauwe prent op een wat intiemer deel van mn lichaam.
toch ontdanks de enorme hoeveelheis tubes arnica zalf die er hier doorheen gaan elke dag vind ik het heerlijk: want het is liefde, ze houden van me, niet voor het lekkers want dat is er altijd, maar gewoon voor mij.
aiii al zal dat spelen toch een beetje anders moeten ik ben nou eenmaal niet van het mastodonten gewicht en ja ik ben breekbaar.
De beagle heeft weer gedaan wat een beagle nou eenmaal graag doet: ontsnappen, gered door een enorme regebui waar madame loki een gore hekel aan heeft, hoefde ik geen kilometers te maken, ze kwam rennend weer thuis.
Kip vivian heeft eendeeitjes uitgebroed en het zo schattig dat ik niet te vaak moet kijken want dan fuctioneer ik niet meer, simpelweg gesmolten.
Als verassing kwam Coby de kip van het dak gestort met in haar kielzog 10 kuikens, leuk maar niet voor mn tuin.
Gelukkig hebben we vandaag heel erg lieve mensen blij kunnen maken met een paar kipjes dus zo houden we het hier ook vol en is nog niet elke vierkante centmeter van de tuin bedekt met pluimvee.
Na lief is er ook leed, één van de eendjes lag zomaar dood in de vijver, best pittig, omdat ik nou eenmaal te veel hou van alles wat hier bij me woont, dit was dan ook al enige dagen geleden ik moet zoiets eerst verwerken voor ik het ka n delen met de wereld.
Er is weer een kip als huiskip aangenomen, ze was zo een lekker ding dat de hanen haar letterlijk en figuurlijk de veren van de rug hmm hoe zeg je zoiets netjes.
Antonia woont dus nu ook binnen, nog bedankt els voor die handdoekjes, poept ze tenminste niet op mijn zadels en ander paardentuig.
Zjene ligt al heerlijk in de gang te koesen en ik vind datr een prima idee dat koesen.
welterusten wereld.
\
slaap en droom een leven
en leef een droom
dromen duren lang
leven duurt maar even

Maandag 11 november

Allereerst moet gezegd dat ik niet lekker ben geweest met een lichte hoofdpijn een paar dagen geleden opgestaan, er een paar paracetamols ingeklapt en aan het werk.

De hoofdpijn bleef en mn buikje rommelde nogal, klein foutje ik heb twee ontwormingen voor grote honden tot 50 kilo genomen.
Het positieve hieraan is dat ik nu waarschijnlijk wormvrij ben mocht ik ze gehad hebben.
Minpuntje was tochwel dat ik meer tijd op het prive doorgebracht he dan me lief is.
Maar vandaag een japans meeuwtje gered (vogeltje)
Ze was achter een paar boeken gevallen in de boekenkast en raar maar waar, ik voelde het ik stond voor de kast en wist het.
Dorstig en hongerig en enigsins van slag vloog ze weg.
Helaas kwam ze terecht naast mn bed.
Ik heb zelfs een stuk vloer weggesloopt om haar te vinden ik was bang dat ze in een kier was gevallen naast het bed ( mijn vloeren zijn erg slecht met hier en daar een gat).
Totdat mijn goeie vriend herman de suggestie opperde om vogeltjes te gaan tellen.
Inderdaad voor niets de boel open gesloopt en kapot gemaakt, het vliegende japanse meisje zat bij de rest.
Claudi mijn mooie oude merrie had vandaag weer een slechte dag, dus ik ook.
Gelukkig ging ze daarstraks lekker in het zand liggen slapen, hopen maar weer.
De terroristen zijn met zijn drieeen maar even inj huis geweest om eens rond te kijken en ik trof ze slapend aan in het atelier.
ook naar buiten gegooid, en ben nog steeds heel erg druk aan het werk.
Veel diertjes veel centjes verdienen.
de jonge poesjes liggen nu permanent of naast me op tafel in de fruitschaal of op mn stoel, de brahmas zijn hun vriendjes dus het is weer een harmonieuze bende hier.
Zjene en claudi de beste vrienden, en de varkens en trouwens allemaal blij met al het heerlijks van els en bauke.
Hmm els heb er zelf een paar peren uit op gegeten.
Tja en mannen met adidas broeken die zijn ok.
Grace mijn supervrouwelijke greyhoud ligt nu hardop te dromen met haar poten in de lucht te maaien, het moet een fraaie droom zijn ze ziet er zo happy uit.
Loki de dubbelgevulde beagle is niet één keer ontsnapt deze week wat een erg prettige bijkomstigheid was, en mij vele kilometers rennen scheelde.
Fabio zoals immer aan mijn zijde en quita vrolijk door de sloten spletterend.
En er komt een hond bij.
heel snel nu, ergens wacht er een hond om gered te worden.
Als het leven soms niet zo verdomde zwaar was zou het één groot feest zijn.

donderdagavond

dinsdag

1500 dakpannen verder pech met de auto kokende motor en kapotte dynamo, dak pan vanaf het dak op me gevallen, net thuis moe en niet voldaan.

klaag klaag klaag, nou mag ik even.
ok klaar, verder zijn de paarden blij. de hondjes iets minder omdat ik zoveel weg ben.
De ini mini poesjes wonen nu standaard op de keukentafel.
en er moet dringend schoongemaakt worden hier.
maar moet gezegd ik kleur lekker bij ophet dak haha er werd me gevraagd of ik op vakantie was geweest omdat ik zo bruin ben woehaha.
aii tijd om naar bed te gaan liefs norma

Maandag

om half negen van het dak geklommen, daarna als de wideweerga naar mn lieve vriendinnetje vera.

De lama ligt in het ziekenhuis ze waren in hamburg geweest en men vreest de ehec e coli besmetting.
vera is niet ziek gelukkig maar waakt over de lama, dus morgen moet ik de gras en brandnetel sapjes naar het ziekenhuis brengen.
Vera heeft en passent de fruitschaal van de lama nog even leeg geroofd voor me.
nu moet ik aant werk voor het boek.
word vervolgd…

zondag juni ergens

grace en quita innig samen op de stoel.

het regent dus binnen lekker slapen.
verwend door de mooie dagen is het weer terug naar de realiteit, en aangezien ik een klus heb met het verwijderen van dakpannen en het leggen van nieuwe pannen hoop ik op beter weer aankomende week.
ik zal jullie letterlijk gezien (op het dak) op de hoogte houden.

vrijdag avond

Op de foto Nuna op de bank in het atelier.

Ze is al een paar jaar dood, maar ik denk nog vaak aan haar, ze was een heel erg speciaal varken.
Overleden aan een ontstoken hartklep een veel voorkomende aandoening bij slachtvarkens.
Want daar was ze voor bedoelt maar ze kwam bij mij wonen.
Vandaag een lijdensdag gehad.
Migraine en vreselijke tinitus, noodgedwongen stil liggen ( niet dus) en nadenken.
alles weer zo mooi, de natuur, de paarden zo gelukkig slapend in het zonnetje.
en dan denk ik wel eens aan alle dieren die er niet meer zijn.
Met heel veel liefde denk ik aan ze.
En dat lijden en leven zo met elkaar verweven zijn.
Lopend door mn tuin struikel je ook over de graven want ze hebben allemaal een beeld op hun graf door mij gemaakt, soms liggen er veel bij elkaar begraven en soms alleen.
Eigenlijk hebben de dieren die er niet meer zijn het ontwerp van de tuin bepaald, erom heen bloemen of vruchtbomen, de symboliek zo mooi.
en overal een herrinering.
Tijden in mijn leven die zo ongelovelijk zwaar waren, en dat Rap of nuna of mozes toen nog leefde, en me warm hield, mijn hart warm hield.
niet de kans kreeg te verkillen omdat zij er waren.
en na hen weer anderen.
zij delen mijn leven en mijn herrinering mijn ontwikkeling en beschadiging.
Elk beeld wat er staat, staat er voor een dier wat er niet meer is en een stukje norma wat met ze mee ging.
Maar ook een stukje norma wat er langzaam weer bijgroeide.
tot ik weer compleet was, niet meer dezelfde maar meer nog mezelf.
Claudi mijn oude witte merrie is de enige nog van de oude garde die leeft.
Zij heeft me foute keuzes zien maken, verkeerde mannen zien kiezen, verkeerde mensen toe zien laten in ons leven.
Huilend en lachend 19 jaar verbonden, zij is de enige nu nog die het allemaal gezien heeft.
die mee hulde als ik afscheid moest nemen van een stukje mij of van een varken geit kat of hond.
Zij heeft al die jaren kunnen volgen hoe ik er aan toe was, hoe slecht soms en hoe goed.
hoe ik voor ze geknokt heb en alles gegeven.
Mijn oude merrie weet alles, meer nog dan ikzelf.
jezelf kun je voor de gek houden, je paard niet.
Die zelfde oude merrie die me s, nachts op stond te wachten bij het hek wachtend op het bekende geluid van mijn auto.
Die stil mee liep naar huis, of me op haar rug droeg en de wonden genas die de wereld net geslagen had.
Alle maal van de oude garde , op claudi na zijn ze naar de andere wereld. claudi houd stand, ik kan haar niet missen.
gelukkig is er een compleet nieuwe garde, allemaal op hun eigen tijd hier gekomen. en claudi zag het.
Zij heeft paarden honden katten vogels zelfs slangen zien komen, en schudde met haar hoofd.
Ze wist wel dat norma niet teveel te besteden had, maar liet het gebeuren.
Als de ridder te paard bestreden  claudi en ik het onrecht tegen dieren. en nu mag mijn oude merrie rusten, bij mij en met de kudde.
Nog één verhaal moet verteld en dan is alles weer recht.
Els heeft geluisterd.
Woeste Els, samen blijven zitten, maar lekker verder gekomen dan al die overgaanders.
Op de mavo de bloemetjes buiten, gister bloemetjes gekocht.
Heel apart ik heb nooit de behoefte gehad aan contact of reunieachtige toestanden wat mijn schooltijd betrefd, bah ik vind dat maar niets, zo van en hoe heb jij het gedaan in je leven , en wat heb jij er van gebakken, en jezus wat ben jij aangekomen , afgevallen mooi geworden lelijk geworden en dat soort overbodig geklets.
Ik voel totaal geen verbondenheid met mensen omdat we samen in de klas hebben gezeten vroeger, ik heb ook geen wondermooie herrinering aan school.
Maar moet gezegd soms herken je elkaar even in het toen en vind je elkaar weer in het nu.

woensdag

ik wilde als een soort verassing eens een keer een paar dagen niet opruimen en schoonmaken binnen om een soort van statement te maken.

het lukt me niet ik kan niet in een zooi leven, want geloof me 4 honden al die katten kippen duiven vogels en ga zo maar door maken er een puinhoop van,
en ik heb geen zin om een soort vies poezevrouwtje te worden.
aan de schoonmaak dus.
dagelijks wat? 2 keer per dag.
verder zullen er een aantal mensen behoorlijk gaan schrikken, ik neem het risico, dit ben ik, was ik en zal ik zijn.en dan heb ik het niet over schoonmaken, of misschien zelfs wel een beetje opruimen in het verleden.
Mijn hoofd blijft een soort van leeg er gebeurt genoeg maar niet de energie om het op te tikken, mijn excuses daarvoor, ik ben een beetje tijdelijk uitgepoept.
Komt wel weer.
liefs norma

dinsdag 31 05

Na vandaag al zoveel woorden te hebben geschreven aan het boek van mij en jessica ben ik de toetsen even beu.

Rest mij te zeggen dat ik door lars de sloot in ben geduwd ( was lief bedoelt ik kreeg een knuffel).
Ere zijn weer jonge kipjes, waar die mamas allemaakl stiekum zitten te broeden joost mag het weten.
het is gelukkig weer droog en de brahmas Kippen) wonen nu definitief in huis.
De varkens berig en ik onrustig.
Er weord hard gewerkt hier in huis, helaas alleen door mij, kan mijn schatten hier nog steeds niet aan,t verstand krijgen hun eigen rotzooi op te ruimen.
Morgen zal ik weer proberen er een verslagje uit te gooien voor nu gooi ik mijn laptop uit.
slaap lekker allemaal

vrijdag avond

Zondag 22  mei Peasens

Eerst heerste de vraag in mij : wat ga ik aantrekken. Mijn kleding kast is bedroevend leeg.
Groot punt van zorg was ook nog dat ik mijn laarzen ( heb maar één paar) schoon had gemaakt en buiten gezet te drogen.
Helaas had het beregend dus er stond meer water in dan in de vijver.
Positief in gesteld ging ik ervan uit dat mijn voeten niet zichtbaar zouden zijn en koos voor het enige alternatie: mn afgeknipte rubberlaarsjes.
Ik was gespannen, had er lang over nagedacht of ik dit werkelijk wilde.
Baukje had me geinterviewd en daar een verhaal van geschreven, vanaf het eerste moment werd ik geraakt door “haar verhaal” dat is tussen aanhalingstekens om dat het over mij gaat, maar in woorden omgezet door baukje.
Het contact tussen baukje en mij voelde vanaf het eerste begin heel erg goed.
Ik heb haar ook volkomen vertrouwd met het schrijfen van mijn zielepijn.
Want ik heb hier echt onder geleden, de dobbe de paarden en het overlijden van mijn liefste vriend.
Ik heb echt moeten vechten om te blijven leven.
Ik heb ook niet geleefd, ik heb overleefd.
Ik kon ze immers niet in de steek laten. wat was er van de dieren gekomen als ik er niet meer was geweest.
Maar tijden veranderen en verdriet dat slijt op een bepaalde manier, niet in de zin van minder zeer, maar minder vaak zeer.
En ik hoorde baukje toen ze me hier haar verhaal voorlas, en het was goed, en het was tijd.
Ja ik ben erg kwetsbaar en gevoelig en was er ineens niet meer bang voor dat ook te laten zien, ik zat erbij.
Met de kracht en uitstraling van baukje ben ik hier door gesleept, al waren de tranen niet ver weg.
Op een gegeven moment dacht ik verdomd dit gaat over mij , en was een beetje trots op mij en op baukje.
Ik ben vaker benaderd door mensen die iets wilden met mijn verhaal van de verdronken paarden, of dat nou de partij voor de dieren was of een andere instelling, het ging ze om een gelijk te halen,  niet het gelijk van de dieren, niet mijn gelijk.
Zondag middag dus.
Ik heb me gewoon overgegeven aan de flow van de sfeer, van de stem van baukje en aan de stem van panne (peke).
Heb mijn gedichten voorgelezen, mijn gezicht naar het papier, niet teveel nog achter mn ogen laten zien, maar toch heb ik ook weer alles laten zien.
Het was warm om te zien hoe iedereen geroerd was, vele emoties zijn langs gekomen en veel mensen hebben waardevolle dingen tegen me gezegd.
Baukje en ik hielden elkaars hand vast en dat was goed.
De kerk is er ook niet slechter van geworden veel van de donaties voor de dieren zijn ook in hun pot terecht gekomen.
iedereen blij.
Mijn ouders ontroerd en anton trots.
het was een goede dag en een prima rentree van norma terug in de wereld, dank daarvoor baukje en durk fennema jullie zijn heel bijzonder voor me.
Mijn uitgever Maria rutgers van House of books en co auteur Jessica Menheere waren er ook en geloof ik erg blij met deze middag met mij en baukje.
Bij de boekpresentatie straks hebben ze aangegeven dat ze graag baukje ook daar willen met haar talent en gave en haar verhaal. en aangezien ik weergaloos trots ben op mijn baukje vind ik dat heerlijk.
Later nog zwaar onder de indruk roept toch weer de plicht thuis.
Knuffelend met de paarden zingend en gedichten aan ze voordragend heb ik ze verzorgd en gevoerd.
laat zich raden dat ik daarna ben gevloerd.
ik wil via deze weg nog iedereen bedanken die iets heeft gedaan gezegd of gegeven waar ik zo blij van word.
Woorden schieten tekort te zeggen hoe ik dat waardeer. heel heel lang heb ik alleen gevochten om het hier te redden en om er altijd voor de dieren de mijne en de niet mijne te zijn.
Maar bij deze is er meer gebeurt dan alleen zorgen voor dieren en het redden ervan, ik heb mensen geraakt met mijn verhaal, terwijl ik dacht dat ik vreemd was, maar juist door dat ik mezelf ben.
Mijn dank kan niet groot genoeg zijn.
Met grote liefde voor het leven.
Norma

vrijdag ergens in mij (mei)

Lieve mensen

morgen is er in de oude gevangenis blokhuispoort een weekend vol leuke dingen te doen
kijk op www.holystitch.nl
in cel 4 zit margriet zuiderbaan met haar viltkunst.
en met kleine kunstvoorwerpjes uit normas universum.
Zij verkoopt deze voor ons hier, voor de dieren.
Het word heel erg leuk dus wellicht tot ziens in blokhiuispoort
Kijk op normaswinkeltje wat voor spulletjes er zijn.
liefs norma

ergens in mei

Sommige dingen blijven alyijd zeer doen.

En dat hoort ook zo, als mij iets raak dan doet het dat goed.
Net gekeken naar k route van de mooie dag met baukje, de beelden van de paarden had ik niet verwacht, dus daar schrok ik even van
als het zeer doet, en het raakt
als je voelt, blij bent en je lacht
als het schrijnend is en tastbaar in je ziel
niet kan schreeuwen, niet kan zeggen.
wel kunt lachen en vertellen.
Als de pijn niet weg wil gaan.
de lach bevriest op je gezicht.
toch weer wakker word terwijl je voelt.
lichaam en ziel in lijn.
gevoelens zijn het waard te voelen,
elk moment de eerste keer.
en na zoveel keren voelen, doet het zoveel minder zeer
elk dier is even groot ook als ze klein zijn, het gaat hier niet om paarden, het gaat om onze verantwoording nemen voor ze. groot en klein.
Niet meer dan respect en zorg voor je omgeving, mens en dier.
En natuur.
er is geen weg meer als alles straks op is.
als we alles achter ons opgegeten en dood gemaakt hebben.
het gaat niet om het voorkomen van drama,s zoals met de paarden op de dobbe.
Het gaat erom dat zoiets eenvoudig ondenkbaar zou zijn.
als wij mensen ons realiseren dat dieren geen kant meer op kunnen.
Dat de natuur geen kant meer op kan.
Maar verdomd dat we straks zelf geen kant meer op kunnen.
Ëén wereld één ziel één gedachte.
65546 dat was een kleine notitie van Jordi, mijn grote rode kater.
Ik weet ook niet wat het betekend, maar ik kan het niet wissen hij stapte heel erg parmantig op het toestenbord en koos de toetsen die hij wilde indrukken.
Wie het kan ontcijferen die mag het zeggen.

dinsdag 24 mei

Vergeet alle eerdere verhalen over de terroristen, alles is verbleekt bij wat ze vandaag uitgehaald hebben.

Tot aan vandaag waren osama bin en laden schatjes popjes liefjes.
Had ik het maar geweten dan had ik ze nog meer gewaardeerd.
Ik word zoals gewoonlijk gebeld door Sherab uit het boudhistisch centrum.
Ik neem al op met de monumentale woorden: hoe erg is het?
Sherab antwoord terwijl ik de paniek in zijn stem hoor, het is erg Norma, ze zijn weg.
Ach, denk ik nog het zal wel een beetje meevallen, eten genoeg die dwalen wel ergens rond.
Niets was minder waar, in geen velden of wegen de monsters te bekennen.
Ik ren het centrum op en zie niets, hmm.
mijn hart gaat als een razende tekeer, wat is er gebeurt, moederlijke zorgen als ze zijn verdronken ,ze zijn ontvoerd en al dat soort logische gedachten spoken door mijn hoofd.
Herman en Arjen ( de fotograaf Let op die is goed) en ik turen over de velden
Mijn ogen zien ze ogenblikkelijk, alléén de mijne, tja moeder ogen he
Ze zijn zeker 6 kilometer verder op en draven door de weilanden.
veel te ver met de trailer door grasland, plus er zijn wildroosters hoe zijn ze daar over heen gekomen.
Terwijl Herman de auto met de trailer neemt en probeert een andere verdere afslag te vinden ga ik lopen.
Tja lopen niet het goede woord ik vlieg, aan de ene kant vol zorgen en aan de andere kant woedend, dame en heren terroristen: de rapen zijn gaar.
Na toch een wandeling van minstens een half uur sta ik op een kilometer naar ze te kijken, niet omdat ik nou zo graag wil zien maar meer om een hart aanval te voorkomen.
Ik roep: de hoofjes gaat in één ruk mijn kant op en uitzinnig van vreugde galloperen ze naar me toe.
Eerlijk is eerlijk een betoverend gezicht.
Bij me aangekomen word ik suf geknuffeld en begroet met bijna een verwijt van waar bleef je zo lang.
Braaf draafden ze achter me aan omdat ik herman met de auto tegemoet wilde lopen, en mijn boosheid tja verschwunden.
Om ze in de trailer te krijgen was een ander verhaal rest mij te zeggen dat ik er morgen behoorlijk spierpijn van zal hebben, ze hadden nog geen zin.
Maar het lukte.
We zijn linea recta naar huis gereden, DIT NIET NOG EEN KEER>
Ik ben het zat en ik ben er klaar mee.
eerst een goed hek en dan weer in retraite voor ze.
Maar de aankomst en hereniging met de rest van de kudde thuis is iets wat op mijn netvlies gebrand staat.
Zo ontroerend.
Ik heb het gefilmd en ga het zo op de site zetten onder titel welkom thuis boevetronies.
ik reken op een stukje begrip dat ik nu een douche nodig heb en een goede nachtrust, de terroristen zijn thuis!!!

Maandag 23 mei

22 mei

Een foto van mij en frig

mamaterrorist, dat verhaal houden jullie tegoed hoe de terroristen bij nacht en ontij uitgebroken waren en ons als op het circuit naar het boudhistisch centrum hebben doe scheuren.
wat telt is dat alles goed is
net als vandaag gebroken nu vanvermoeidheid maar terug kijkend op een geweldige dag.
het was niet gemakkelijk en ook niet eenvoudig zo intens mijn verhaal briljant verteld door bakje fennema weer te beleven.
maar het was en is goed.
intens ontroerd ben ik door alle fijne reacties lieve woorden en knuffels van zoveel bijzondere mensen.
heb zo met de paarden nouja en koe en honden katten enz… geknuffeld en het ze verteld van vandaag, we zijn heel erg gelukkig met zo een mooie wereld om ons heen.
nu ga ik slapen want ik ben kapot, maar voeg het gedicht nog toe wat ik eergister heb geschreven voor de verdronken paarden van de dobbe.
ik heb het vandaag voorgelezen
ik droomde dat ik was verdronken
stikkend in de zoute zee
naar beneden werd mijn lichaam mee getrokken
mijn verleden verdronk een beetje mee

wanhopig proberend lucht te vinden

op de bodem diep en zwart

verpletterd door  mijn leven.

Het verleden verdronk verdomd niet mee

stervend moest ik vechten.

Niet om adem maar om, laat het los.

Vechtend moest ik sterven, verdomme het hield gewoon niet op

ik bleef gewoon maar sterven  zonder dood te gaan

ik bleef gewoon verdrinken , en zij waren al heel lang weg gegaan.

Het water nam en gaf ze niets, niet eens het recht om te bestaan

mijn longen zuigend naar een luchtbel. Ik sterf verdomme niet

ik wil gewoon verdrinken, samen met ze mee.

Niet meer warm en nuchter worden, verdronken in de zee

Ik droomde dat ik was verdronken,

maar ik werd wakker hier en nu.

Ik was erbij dat ze verdronken

en ik verdronk een beetje mee.

maar de zee die wist het beter

ik werd eenvoudig teruggestuurd.

Niet bereid  mij mee te nemen/

leven nog niet lang genoeg geduurt

,

ik was al  samen met hen verdronken

hoefde niet nog een keer

ik had allang verloren en in eenzaamheid gedwaald

zonder mijn verdronken paarden, toch de kust gehaald

.

i

vrijdag 20 mei

Vrijdag morgen

shit zjene onze lieftallige huiskoe heeft de deur naar de oude badkamer c,q opslag ruimte voor veevoeders maar weer eens even opengebroken.
Zo daar hebben we voorlopig even geen last meer van.
Madam ligt uit te buiken en gezien de omvang die haar toch al niet geringe buikje heeft aangenomen na deze grande bouef duurt dat nog wel even.
Ben even behoorlijk geflipt en heb haar toch minstens een uur genegeerd.
maar de voordelen van het uitbuiken van mn schattig kalfje zijn reuze : geen inbrekende koeien in mn tuin, de hosta slaakt een zucht van opluchting, en groeit vandaag dat het een lieve lust is.
dan wat anders heel erg bedankt voor alle lieve reacties op komende zondag en voor zelfs hulp bij het aanmaken van allerlei dingetjes promotie opo internet, hartverwarmend.
Rennie en Uilkje jullie komen toch ook he, en mega ster Lena.
Ik ga nog snel even wat mooie dingen maken om mijn universumpje op zijn best te representeren.
liefs norma

woensdag

dinsdag17 mei

cid:image001.jpg@01CC13DE.AA232840cid:image001.jpg@01CC13DE.BFCA5EC0
SCHILDERIJENEXPOSITIE vanNorma Miedema
Baukje Fennema (van Theater ITHAKA) vertelt verhaal  “” IT LEAFDES – LJOCHT FAN NORMA”” , orgel : Jan Luimers
Zondag 22 mei 2011 om 16.00 uur
Hervormde Kerk , Buorren 9 , Paesens .
Vrije bijdrage
Beste muziek c.q. kunstliefhebbers
U herinnert U zich vast nog de reddingsactie voor 150 paarden onder Marrumdie door springtij op de Dobbe stonden samengedreven.
Een hardnekkig verzwegen hoofdrolspeelster in dit heldendicht is Norma Miedema -  of misschien had U toch wel eens over haar gehoord
Nog vóór de GROTE  reddingsactie had Norma al diverse paarden in veiligheid weten te brengen .
Norma was eerderte zien in “HEA” (Omrop Fryslan) en in “Man bijt hond” en “Joris’ Showroom”.
Zus Baukje Fennema vertelt bij de expositie het verhaal“IT LEAFDES – LJOCHT FAN NORMA”.
Het verhaal gaat over Norma (die in haar leven grote tegenslagen heeft gekend) en haar passie voor paarden.
Op haar boerderijtje tussen Ferwert en Blija  geeft zij (vrijwillig en ongesubsidieerd ) asiel aan afgedankte en mishandelde dieren.
Waaronder 11 paarden.
Om deze ideologische ARKmet paarden koeien varkens kippen eenden honden katten en vissen financieel drijvende te houden moet zij hard werken .
Norma is een veelzijdig mens en pakt dan ook van alles aan waaronder het (paardenfluisteraar) bijsturen van probleempaarden.
Bovendien schildert en verkoopt zij prachtige dierenportretten en zij dicht en schrijft ook.
Zondag exposeert Norma  ,waarbij Baukje het gedramatiseerde verhaal vertelt.
Norma haar eigen website laat hierover van alles zien en lezen : klik op :
   www.normasuniversum.nl                              en                         www.normasdieren.nl
Tot zondag ?    vr. gr, Durk Fennema.
(binnekort Wizz Jones nieuws)

Maandag 16 mei

Allereerst ben ik inderdaad nogal chaotisch met de data boven mijn dagboek, nou ja het zij zo.

vandaag klopt het erder wel geloof ik.
alleen heb ik vandaag niets te vertellen , niet dat er niets gebeurt is vandaag maar de woordjes blijven letters

zelfde zondag

Het kon nog relaxter

totale ontspanning dus
heel rustig lig ik stil
niet bewegen geen geluid
ik lig hier omdat ik dat wil
zodat jij me in je armen sluit
heb me lief, hou van mij
leg je naast me neer
bij mij en heel dichtbij
nog dichterbij, nog meer

zondag ergens in mei

Die koe is zo relaxed

Maandag 11 november

TJA WOENSDAG DUS

De megaklus: schilderij nadert voltooing.
Volgens afspraak met de kudde staan er nu 11 paarden op.
het is verslavend bijna zoiets groots te maken, alleen is het redelijk moeilijk omdat het plat op de grond ligt en afstanden en verhoudingen dan moeilijk te schatten zijn.
Vandaar dat ik mijn toevlucht heb genomen tot het gebruik van een ladder.
Moet een koddig gezicht zijn: kunstenaar boven de dakgoot met penseel tussen de tanden neerkijkend op haar meesterwerk
( zegt de kunstenaar zelf)
de foto staat bij gister.
nu uit en af
of is stoppen laf
doorgaan niet gewoon
in de morgen alles schoon
en door de nacht.
donkerzwarte kracht
kunstenaars gebroed
konijn uit  hoge hoed
tovenaars gezemel
hier een stukje hemel.
daar een stukje hel
dat was het wel

dinsdag 10 april

Eigenlijk heb ik het vreselijk druk, maar ik zit noodgedwongen thuis.

Ik wacht op de dierenarts, die weer eens vreselijk uitloopt.
Balen voor mij en balen voor Claudi.
Mijn witte schoonheid is erg ziek.
Ze is al jaren af en aan hoefbevangen maar zoals ze nu is ken ik haar niet, het lijkt alsof ze het opgegeven heeft.
Maar daar ga 9ik niet mee akkoord.
Dus ben ik aan het spitten in de kruiden boeken op zoek naar iets wat haar kan helpen.
Maar ook de reguliere geneeskunde, vandaar dat ik zit te wachten.
Ik word verteerd door zorgen om haar, Claudi is het begin van normasuniversum en we zijn al 19 jaar samen, dikke vriendinnen en soms knetterende vijanden ( volgens mij menstrueren we samen en die hormonen botsen wel eens).
Afijn ze heeft me zondag zo geschopt omdat ze weigerde haar medicijnen te nemen, dat ik een pracht van een blauw been heb.
Echt mobieler ben ik ook niet van dat liefdestrapje geworden ben behoorlijk gehandicapt.
Uiteindelijk liep ze gewoon natuurlijk weer braaf met haar grote liefde Anton mee ( kijk filmpje verliefd maar eens op de video pagina).
en was het voor anton een makkie om haar de medicijnen te geven en haar hoeven met koel water te spoelen.
GRRRRR al die jaren heb ik me volledig weggecijferd voor dat mormel en er komt een lekkere vent voorbij en weg ben ik.
Nou ja ik kan er mee leven, ze houd wel van me de dagen dat onze lief er niet is.
Al moet ik zeggen dat het me vanmorgen weer een uur koste om haar het halster om te krijgen, en ik pik natuurlijk veel te veel, dus heeft ze gewoon schijt aan me.
Nu staat ze dus braaf met halster in de tent te wachten op de dokter.
Hup een blik bier erin en het humeur knapt weer een heel stuk op.
Ze lust bier trouwens uitsluitend uit het blikje zelf en als een ware andre hazes klokt ze het zo weg.
Afijn gelukkig is ze wat het merk betreft niet al te kieskeurig en doet aldi bier het voortreffelijk.
De tijd dat ik bruine abdij biertjes voor haar kon kopen zijn namelijk verleden tijd.
Het moet afschuwelijk zijn mijn verhalen elke keer te moeten lezen voor jullie.
En ja er is inderdaad altijd wel iets aan de hand hier, soms wil ik ook wel eens een weekje gewoon even rust.
Maar dat is nou eenmaal wat ik hier doe, allen hebben ze een verleden en zijn het zorgekindjes, niet in het minst ik zelf.
Nog geen dierenarts ondertussen, ik ben natuurlijk ook een veel te brave klant van hun, ik klaag nooit en betaal op tijd, en het schijnt dat ze dan juist geen respect voor je hebben en je als laatste op de lijst zetten.
En bedankt norma met je goeie inborst.
Gister iden dito wachten op de dierenarts en hij is dus niet op komen dagen.
Wel werd ik suf gebeld vanuit het boudhistisch centrum.
De terroristen hebben tot 2 uur op me gewacht en toen waren ze het zat, zijn maar weer eens uitgebroken, en hun gebruikelijke rondje tempel stoepa gedaan.
Vera heeft erger ramp aan de tuin daar weten te voorkomen door ze met 10 kilo bix te lokken.
En dat lukte.
Waarna ondergetekende met reparatie kit boormachine kruiwagen vol schroeven planken en dergelijke de boel hermetisch dicht geschroefd heeft.
Als ze nu wete uit te breken verander ik hun namen in Hou Di en Ni
Toch ben ik er bijna zeker van dat die naams verandering er komt het zijn namelijk meester uit brekers.
Maar dat Vera belt en ze ook al terroristen noemt zegt alles al.
Ze waren reuze blij me te zien en ik hun ook, na een kwartiertje liggen rollebollen met mn mini kudde kon ik er weer even tegen.
En aangezien ik nu even heel erg druk ben met Claudi past vera extra op de terroristen, wat een fijne gedachte is.
Zjene heeft me gedwongen de paardenbak achter te veranderen in een fort, die koe is zo slim kruipt gewoon tussen de balken door om de hosta op te kunnen eten, die arme plant is nu al voor de 4e keer aan het uitlopen hoeveel kan een hosta aan?
Het appelboompje heeft het wel opgegeven die had geen zin om nog een keer weer zn best te doen een vowaardige boom te worden zo aangeknaagd als die was.
Het leuke is wel aan die koe dat ze erg empatisch is en veel met Claudi optrekt, voor claudi is dat ook wel grappig zo, n koe die haar constant loopt te knuffelen.
De honden waren maar eens met zn drieen ontsnapt Loki was de eenzame escapades zat en nam fabio en quita maar even mee.
Norma dus de kilometertjes weer gemaakt.
De tuin word prachtig, de petunias die ik overgehouden heb van vorig jaar bloeien enthuisiast de begonias lopen weer uit, de fuchsia is denderend uitgelopen en er zitten wel duizend knoppen in.
De brugmantia is gewoon f.. groot
En ontdanks al het gevederde ongedierte in de tuin komen de dahlias ook al boven.
Kijk en daar word ik nou blij van.
Nu de dierenarts nog.
gezond en wel
een term een kreet
voor iemand die niet beter weet?
wat is gezond dan wel
en is wel, gezond
tussen ziel en lichaam een verbond?
is wel, beter dan gezond
of andersom
of gewoon een optelsom
van beter zijn en welgesteld
je zegeningen opgeteld.

Zaterdag 7 mei

Ach het is al zaterdag en ik zie net dat ik dinsdag voor het laatst iets geschreven heb.

Ik heb het op het ogenblik veel te druk en rol vaak om een uur of twaalf mn bed in, en dan ben ik eigenlijk pas net een paar minuten gestopt met werken.
Er is natuurlijk de monsterklus : he schilderij, 4,5 bij 4 meter en er staan nu 8 paarden op, het is de bedoeling dat het er 11 worden.
Tja en de terriristen, de dieren hier thuis de voorbereidingen voor de diverse expo,s.
En natuurlijk gebeuren er hier ook weer genoeg rampen.
Claudi is zwaar ziek, en ja altijd tegen dubbel tarief in het weekend Maar wat moet moet.
Dame had vandaag zoveel pijn dat ze de slijmen aan de mond had hangen
Nou is ze natuurlijk al oud, maar dit was heel erg.
Gelukkig was anton er om te helpen, heb haar hoeven goed bij geknipt zodat ze weer wat beter op haar benen staat en dus de drukpijn afneemt.
Medicijnen en veel liefde.
We hopen dat het weer goedkomt.
Ik mis king nog vreselijk, dat gaat niet zo snel over en verder natuurlijk het saaie stront verhaal, alle stront gaat naar het boudhistisch centrum.
Morgen hoop ik dat ik weer wat opgewekter ben.
nu vooral moe.
welterusten

dinsdag avond

De foto is gemaakt door Arjen hoekstra, een getalenteerde jonge dierenfotograaf.

En natuurlijk op de foto fewbe en Lars in een omhelzing op eenzame hoogte.
Dikke vrienden het gaat er soms ruig aan toe.
De terroristen zijn bezig uit te testen hoe lang een goede boeddhist zijn geduld kan bewaren.
Ik vrees dat ze allen in het cetrum zeer binnenkort zelf in retraite moeten.
Het is een sport voor de monsters te ontsnappen en dan rondjes rond de stoepa te rennen.
Nou hoort dat dus met de klok mee om de stoepa te lopen, minder word gewaardeerd het tempo waarmee ze het doen.
en de draaicirkel haalt het net niet helemaal dus zijn de rozen de pisang.
Sharab buigt zijn hoofd en zoekt steun, ergens tussen al die boudha beeldjes moet er toch kracht zijn om deze monsters te stoppen.
Helaas, dat wonder kan ik alleen maar bewerkstelligen, dus hup in de auto en op naar het terroristen nirvana.
daar aangekomen weten ze onmiddellijk dat de rapen gaar zijn nemen een run terug naar hun eigen kampje en zie hier mijn reputatie als paardenfluisteraar weer gered.
( helaas berust dit niet op mysterieuze krachten, maar op mijn geduld wat op is en dat weten ze)
Sharab en piet ( ook inwonend boeddhist), zijn minstens drie uren bezig weer een normale ademhaling te krijgen, en ik was al niet echt boos en lig dus onderhand te brullen van het  lachen.
En aangezien de boeristen ( yep combi boeddhist terrorist) nu zelfs gezegende koekjes en snoep krijgen word hun conditie alleen maar beter en dus de rondjes sneller, en dus piet en sharab totaal uitgeput.
Mijn dagen zijn ook niet meer bij te houden ik draai overuren, ben ook redelijk uitgeput, en niet van het rennen rond de stoepa maar van het heen en weer scheuren en vliegen, mn megaschildersklus en natuurlijk het boek en de gewone werkzaam heden.
Plus dat de belastingdienst de indruk had dat er hier ergens geld over was gebleven waar ik nog belasting over moest betalen woehahaha.
Armoe troef en ik moet inkomstenbelasting betalen.
Word ook wel weer opgelost.
Goed norma is moe, maar ook wel weer heel blij.
De dieren zijn gelukkig en ik dus ook.
Moet nog een aantal mooie dingen maken en schrijven voor 22 mei, dus ik hoef me niet te vervelen.
De dagen zijn wel weer lekker lang, helaas is de keerzijde daarvan dat de nachten zo kort zijn.
welterusten!!!
Kleine anekdote nog.
wil ik jullie niet onthouden.
Terwijl ik de boeristen aan het borstelen ben komt Piet aangelopen, heel sneu.
Hij heeft een bakje in zijn hand waar normaal taugé of zoiets op ligt.
Nu lag er een kletsnatte kleine muis op.
Meer dood dan levend.
Snikkend vraagt Piet me ( ik ben eigenlijk hun dierenarts daar), hoe hij de muis kan redden, met betraande ogen vraagt hij me: doe iets.
Na grondig onderzoek van mijn kant, vraag ik piet waar hij de muis heeft  gevonden, nou in de sesamoliesaus zegt hij.
Dat verklaarde dus de natte aanblik en het feit dat er geen beweging meer in de muis zat.
Niet het hartje was gestopt, maar de spijsvertering.
Zoiets heet overvoering.
Muis gereanimeerd ( lees gewassen) en op water en brood gezet.
Daarna in een bakje op de kachel en de muis was binnen een paar voedselloze uren weer boven jan.
grote dank was weer mijn deel, ontroerd nam ik de complimenten in ontvangst.
Wat wil nou het toeval? ze hebben een muizevang kooi en wie zat daar in vandaag, op zoek naar een nieuwe woonruimte, jawel dezelfde muis, sesam olie ruik je nog dagen namelijk.
Sharab toonde me het valletje en vroeg me wederom bijna in tranen of ik de muis een nieuw thuis wilde bieden.
En dat leek me nou net niet zo,n goed idee.
Hier wonen heeeeeel veeeeel katten , en die zijn dol op muizen.
Maar heb hem meegenomen en vrij gelaten bij een villa van mensen die ook dol zijn op dieren maar geen katten hebben.
Eind goed, muis goed.

1 mei

Zondag avond, moe was een heerlijk weekend,

Mijn lief is meer dan  liefste beste vriend.
Hij is Anton.
Iets minder verscheurd vandaag,l Lars en Fewbe zijn weer thuis.
Alleeen de terroristen zijn nog bij de Lama.
En hoe}  de rozen gesnoeid en de tuin bewandeld, niets is het drietal teveel de lama te helpen.
Toen ik vanavond naar ze toe wilde lopen sprak scharab( woont in het b centrum) me aan, ik kletste even ( wonderlijk goed en fijn mens die scharab).
Afijn, mijn kleine frij vond dat ontoelaatbaar en brak maar even door het hek heen! om me vervolgens te verpletteren onder zijn ( godzijdank minimale) lichaamsgewicht,
Ach en daarna konden Osama en Bin natuurlijk niet achterblijven.
Al het goede komt in drieeen.
De terroristen dus ook.
Met veel bix en knuffels mijn mini helden weer op hun plekje gekregen.
Scharab in meditatie ( gelukkig zag de ravage niet) en de terroristen aan de bix.
Is weg gaan weg
of is thuis ver weg.
waar ben ik als ik in gedachten ben.
ben ik thuis
Of ver weg op een plek die ik niet ken.
ben ik een mens die fantasieën heeft.
of ben ik een fantasie , die een mens beleefd
is thuis komen, weggaan van wat is geweest
Of is weggaan wat de mens het meeste vreest
is thuis de plek die mij het beste kent.
of is het er, gewoon aan mij gewend.
is er een plek in mij, die thuis is.
ver weg van de wereld waar mijn huis is.
in mijn ziel of in mijn hoofd
of heb ik gewoon in thuis geloofd.
thuis is waar ik voel
en ik besta.
waar ik thuis kom.
en soms weer ga.
waar weggaan minder zeer doet.
en komen is, zoals het gaat
waar het leven is, zoals het moet
waar je in het echt bestaat

in , t kort

Vrijdag avond.

Ik ben aan het proberen de twee stukken norma weer aan elkaar te plakken, op dit moment weer eens uitgeput na zo,n dagje dieren, niet gereurd morgen meer

vrijdagochtend 22 april

Ik word bijna letterlijk in tweeen gerukt nu de helft van de kudde uit logeren is.

Vind het maar moeilijk, ben dus ook 2 keer per dag bij ze.
Lars krijgt al echt ascetische trekjes.
En als de lama morgen zijn oranje jurk kwijt is, zou dat me niet verbazen.
De kleine terroristen doen wat terroristen nu eenmaal graag doen: terroriseren dus en spelen.
Het leuke ( en risicovolle) begroetings ritueel wat die monsters er op na houden als ik kom, is verre van boudhistisch.
Er word gewoon tegen me aan gehold, waarna ze zich laten vallen en bij voorkeur boven op me gaan liggen rollen.
Dikke pret, fraaie blauwe plekken.
De lama noemt ze geen paarden, maar babys, zoals ik voor ze zorg.
En nu dan 22 mei gaat het dan toch gebeuren een expo met baukje fennema samen.
In peasens in het kerkje gaan we iets doen met kunst en theater.
Meer informatie volgt en we hopen op een volle kerk.
Vanavond meer, nu ga ik mezelf weer in tweeen splitsen.
Mijn Schatjes staan op me te wachten
Als een kat zo slank en lenig
Of als een bonestaak zo benig.

woensdag  26 april

Er gebeuren rare dingen met deze laptop.

Had net mn verhaaltje leuk opgeschreven en zie voor mn ogen de letters weer verdwijnen.
Dus weer overnieuw, dat is niet leuk.
De grote grazers bij het boudhistisch centrum hebben het wel naar hun zin, al komen ze wel direct aanrennen als ik eraan kom.
Kan er ook mee te maken hebben dat ze elke keer wat lekkers van me krijgen.
Dat het me veel werk scheelt dat ze in het land staan is allerminst waar.
Ik scheur s, ochtens en s, avonds op en neer om mn schatten te verwennen en te knuffelen.
Oh nee als dit een virus op mn laptop is word ik dol.
Afijn Zjene had weer een nieuwe entree tot de tuin ontdekt en heeft zich het appelboompje goed laten smaken.
Ik werd er niet echt blij van.
Slim als ik dacht te zijn had de boel weer gebaricadeerd, maar die koe is slim en eenhalf uur later stond ze weer te genieten van de hosta.
Toen was ik het wel even zat en heb haar opgesloten.
verder is het leven nog niet de oude, ik mis mijn kleine wonder kat nog erg, sommige dingen duren even toch?
Het lijkt wel of de dagen nu te weinig uren hebben om alles gedaan te krijgen, of ligt dat aan mij en de overgang.
Fei blijft dat ik me redelijk ontheemt voel met de helft van de kudde uit logeren.
Frigje op locatie moet bijgevoerd worden met slobber, haar gezichtje gaat meer en meer hangen, en ze kan niet alles meer goed weg slikken.
Norir de grote bruine wpner die thuis is, heeft weer een vreselijk dik sprong gewricht en heeft de nodige verzorging nodig.
Claudi, weer hoefbevangen ( t, word ook een ouwe taart).
En de varkens berig ( lees zin in een man). dus niet te genieten.
Zjene die weer op springen staat.
En de zebravinkjes die besloten hebben boven mn bed te broeden.
Duiven die elkaar beminnen op een stroomkabeltje boven het bed.
En norma die dit alles wakker meemaakt.
Er zijn namelijk vogeltjes gepakt door ratten dus waak ik als het donker word, en weer als het licht word.
De lente hier is op dit moment een beetje overdreven, kippen die broeds zijn maar nergens op zitten te broeden, ganzelina die wigert te eten zo druk met  broeden.
Duiven in de kamer op eieren.
Selsa die koste wat het kost bevrucht wil worden.
Als dit de ark van norma was knapte het bootje al redelijk snel uit de voegen.
De madeliefjes zijn gesloten voor de nacht, de paardebloemen ook.
De vogelmelk begint heel voorzichtig met bloeien opent zich zo nu en dan even in de zonnestralen.
De natuur is bijna helemaal wakker, morgen ga ik weer meedoen nu ga ik even sluiten.
Jullie houden natuurlijk het vervolg van mn verhaal dee dee te goed.
En het boudhistisch avontuur, inclusief de berm kabouter.
Bloemblaadjes gesloten en oogjes toe

zaterdag de nacht voor pasen

King is niet meer.

dat is erg verdrietng, zij was één van de jonge poesjes die ik aan de fles had in het programma showroom met joris linsen.
We leefden al in gestolen tijd, zwak als ze was.
Ik heb haar zovaak weer opgekalefaterd, en ze was een ijzeren dame in mini formaat,
Ze kwam gister niet meteen binnen toen ik thuis kwam, en ik wist dat ik haar niet meer levend in mn armen zou kunnen sluiten.
Ik wilde haar vinden, maar waar zoek je een poes.
Totdat ik even stil was en wachte, even het verdriet en de paniek wegdrukte, en ik haar hoorde.
Ze vertelde me waar ik haar kon vinden tussen de klimop op het dak.
Ik ben het dak opgeklommen, en daar lag ze, op de plek die ze me verteld had.
Toen ik haar in mn armen nam wist ik eigenlijk dat het goed was, maar dat wil je niet.
Nu wel ook al doet mn hart heel erg zeer, ze is gegaan zoals ze kwam, plotseling.
Ik had er zo graag bij willen zijn, maar ik denk dat ze wist dat ik dat misschien niet aan had gekund.
En ik heb ook een mens verloren, mijn meest dierbare vriend, mijn alles.
Ook bij hem was ik er niet bij, al scheelde dat een half uur.
Lang heb ik het daar erg moeilijk mee gehad.
Panne vroeg me die nacht bij hem te blijven, en ik ging naar huis.
Even zat ik nog samen met hem, en eerlijk is eerlijk, toen stuurde hij me naar huis.
Maar verdomme , ik ging en hij stierf alleen.
Nu na 4 jaar weet ik dat hij me wegstuurde omdat ik dat niet aan had gekund, en ik moest verder.
Oh en ik weet hoe missen is, en wanhoop en woede en verdriet en rouw.
Sorry wereld, ik voelde dat met Panne, en ik voel dat met King.
Houden van beperkt zich in mijn hart niet tot mensen alleen.
Natuurlijk was het anders  om panne te verliezen.
De impact, het missen, de gesprekken, de knuffels, de liefde.
King lag altijd in mijn nek, de hele winter heeft ze zo,n beetje door gebracht in mn capuchon van mn vest,
King was er altijd en ze deed me dagelijks smelten.
De wond van Panne zal nooit mee sluiten, ik mis hem nog elke dag, er is geen dag dat ik niet aan hem denk of over hem praat.
Panne was een enorm kado voor mij, en ik voor hem.
King was mijn kado in mini formaat.
Niet te vergelijken, maar net zoveel verdriet.
Ik ben vanmorgen naar de tempel gegaan met vera in het boudhistisch centrum en heb haar begraven onder de riten van het boudhisme.
Heel erg snel voor mijn doen.
Maar ik wilde haar zuiver teruggeven aan de aarde, die haar aan mij gegeven had.
Wie zal er over oordelen wat een ander voelt.
Misschien zij die het zelf niet voelen.
soms houd gewoon een leven op te leven
valt het lichaam stil en reist de ziel.
de zin van het bestaan op aarde hier is opgegeven.
neemt zijn plaats in op het levens wiel
is verdriet in woorden uit te drukken.
is er een taal die de de woorden heeft
zal het mij een keertje lukken
het lijden wat het leven geeft.
zal er als ik ga
een wiel zijn
waar ik sta
zullen zij die ik zo heb gemist
me zien me voelen
of heb ik me vergist.
Zal ik durven kijken als ik mijn ogen sluit.
ik zie het licht, en daar is alles.
het inferno van gevoelens gaat nooit uit.
leven zonder lijden.
lijkt niet te bestaan.
verdriet niet te vermijden
tot de dag dat ik moet gaan.

Maandag 11 november

vrijdag

kingamabuto is dood.
ze riep me en lag op het dak.
even stil in mij
tot later

dit begon zondag tot 20 april vandaag

komt ie dan.

Het was zaterdag, en ik was moe.
De vorige week hard gewerkt en niet één moment op mn kont kunnen zitten, dus ik had me voorgenomen eens een rustig weekend te hebben.
Alles was al in gereedheid, huisje schoon, kuil genoeg voor de paarden, varkens liggend buffet, honde katte, vogel, ganze kippe enz… bakken gevuld, eindelijk rust!!!!
Eindelijk genieten op het platteland het weer zou goddelijk worden, de badhand doek lag klaar, de rosé gekoeld, kom maar op met die zondag.
Dat liep dus even anders!
Zondag had mijn geliefde het idee
te beginnen met de bult stront ( tja de stallen lagen nog vol) om die naar het boeddhistisch centrum te brengen daar willen ze graag mijn paardenstront vanwege de biologische kwaliteiten daarvan.
Afijn het werd een druk sjouw en schep dagje, met een intermezzo die alles weer goed maakte.
We zijn gaan kijken naar se solo voorstelling van Baukje fennema, Lauwersee odyssee. FANTASTISCH.
Daarna weer aan de bak paarden moesten gedaan stallen gedaan enz…
Om een uurtje of te laat hadden we het beide wel gehad,
Ok de maandag in de herkansing. rust en zon.
Niet dus mijn lief begon als een bezetene te scheppen en ja dan kan ik ook niet achterblijven, dus op naar het b centrum met een kar vol stront.
Ze zijn heerlijk en vreselijk lief daar maar staan nou niet bekend om hun harde werken, dus zelf maar weer gelost.
Toen was het tijd voor de grote onderneming, de drama bij de lama.
Wie gaan er naar het land.
Claudi mag niet vanwege haar hoefbevangenheid en Selsa en puck liever ook niet Tank vanwege haar exceem ook niet.
De terroristen dus maar als eerste.
dat ging bvlotter vdan verwacht ze hadden alle drie eigenlijk nog nooit zo maar in een trailer gestaan met met wat bix hop dr in.
Trailer achter de auto en gaan met die banaan.
nou zeg ik dat wel redelijk makkelijk maar ik voind het heel erg moeilijk ik heb ze nou eenmaal gtraag allemaal thuis.
Daar aangekomen deurtje open en daar stonden drie heel erg sneue neusjes direct tegen mij aan, t, was toch wel eng geweest de rit.
De nodige knuffels en het uitzicht van het grasland losten dat snel weer op.
Allee op naar huis maar weer voor nog een kar dan wel met paarden dan wel met het product wat nou eenmaal nou verweven is met het verzorgen van die grote grazers: de mest.
Het werd een twwe in één pakket.
Herman mijn beste vriend de trai;ler en ik de stront.
Eeerlijk verdeelt ook omdat ik dan achter in de trailer kon kijken of mijn schatten ok waren.
Als iemand me had zien hannesen met die paarden hadecht niemand me ooit weer gevraagd te assisteren bij een paard, het ging er zo verschrikkelijk onhandig aan toe.
Reden: ik kon het even niet meer aan, werd do0l om het maar zo te zeggen
Lars de grootste grazer hier weigerde op de kar te gaan was bang dat hij weer weg moest, pas nadat Fewbe op de kar stond achte meneer het veilig er ook in te stappen ( 1 van mijn talenten is paarden op de kar zetten die niet willen durfen enz…)Toen begonnen de achterblijvers Nori, tank skeald claudi selsa en puck een concert en ik zweer het ze gilden ; ga niet weg.
Ik brak wilde heel hard huilen maar, he moet het is goed voor ze even in het gras.
Bij de weg aangekomen bleek een band bijna leeg, oppompen dus, het zweet liep me inmiddels bij alles neer,
Maar we kwamen aan, het lukte, en al sne;l stonden ze bij de terroristen heerlijk te grazen.
Ok terug naar de orde van de strontdag karretje met mest leeg en op naar huis.
Moet ik nog vermelden dat ik de meest geziene persoon bij het boud… centrum en , denk het niet , ik rij op en neer om mn kudde met mijn emotie bij elkaar te houden.
Nadeel daarvan is dat ik vroeger geleerd heb nooit met lege handen ( lees kar) te lopen, dus bij elk bezoek neem ik een volle kar mest mee.
Ergens begon mijn lijf al te protesteren, maar ik luisterde niet.
gister na weer een succesvolle sessie met mevrouw jessica menheere, ( de soep was geweldig schoonheid), toch maar weer op pad met een karretje mest.
En deze zat goed vol, ergens misschien ietsje overladen.
Mijn oren zijn niet best, algeheel bekend, maar dit signaal ontging mij ook niet.
Halverwege het cetrum brak er een wiel af met as en al.
Een diepe voor achterlatend had ik dus in de gaten: hé ik heb een probleem.
Kar in de wal getrokken los gekoppeld, en op naar het cetrum.
Boys ik heb slecht nieuws.
Maar dat nieuws moest nog even wachten de heren waren aan het mediteren.
Aaarg, niet in mijn tijd.
Dus op naar de tempel en op naar succes.
Aan hun oren de heren eruit getrokken ( zachtjes dat wel).
En ze het verscheiden van hun karretje keihard verteld, geen verzachtende zalvende woorden, rien, ik was er klaar mee.
De heren en mijn innige heerlijk boudhistische hartsvriendin in de aut gepleurt andere kar aangehaakt en op weg naar de plek des onheils.
word vervolgd norma is op en kan niet meer spellen en gramatica dus drama
ik ga slapen a bietot.
als de dag te lang is
en de nacht kan niet meer duren.
dan kan klaas vaak.
je niet genoeg dromen sturen
mini norma

dinsdag april doet wat hij wil

deze dag was gewoon echt niet te geloven en nu nog niet helemaal voorbij de paarden moeten nog op stal en zjene nog in huis,

Lees morgen hoe een wiel volledig van een kar vol met stront rolt.
Norma strant in de berm.
Hoe ze boudhisten uit hun gebed rukt om de ravage op te ruimen.
en een bermkabouter achterlaat bij een bult stront.
verder nog de logeerpartij van 5 van mn grote grazers heimwee van norma, veel kilometers op een dag stront wat in tonnen verscheept word.
en bovenal natuurlijk nooit saai, maar deze dagen slaan alles.
Lees het morgen en huiver.
welterusten

zaterdag ik geloof 15 april

Terwijl ik zit te schrijven; is mijn beagle LOKI weer eens op stap, ze heeft echt iets met de zaterdag avond.

Ze doet er werkelijk alles aan om te ontsnappen.
Ik heb nog een poging gedaan, en er een klometertje of wat achteraan gehold, maar mijn longen zijn niet meer wat ze horen te zijn, na een leven lang roken.
En  moest dus  met lede ogen aanzien dat de afstand tussen mij en Loki steeds groter werd.
Ze komt zo wel weer terug, en dan zal ik haar eens goed toespreken!.
Deze keer was mevrouw zo inventief om via de bovenverdieping het kattenluikje te nemen, om zichzelf daarna gewoon naar beneden te sodemieteren, eerlijk is eerlijk; het is een spectaculair gezicht; zo,n abseilende beagle.
En ze is slim, ik ben boven mijn kruidetuintje aan het maken en dat is iets wat ik ontzettend geconcentreerd doe.
Er helemaal in opga eigenlijk ( ik hou van plantjes) Dus terwijl ik met potten, modder en stekjes heen en weer sjouw, glipt ze stiekum langs me en hopatee, weg!.
Ah, nu het goede nieuws, mevrouw staat voor de deur.
Goed, die heb ik eens flink de waarheid verteld, na een dikke knuffel ligt ze dus heel erg tevreden op de bank.
De paarden zijn in een soort van kijk mij eens braaf zijn fase blijven hangen, het is niet te geloven , maar ik vermoed eerder dat na alle liefdes uispattingen ( lees sex) de dames en heren even bij moeten komen.
Het komt er natuurlijk ook wel op aan, al dat gevrij met elkaar.
Tank en Norir houden echt van elkaar, maar beperken godzijdank hun liefde nu tot het haffelen en knabbelen aan elkaar.
Norir is namelijk een ietwat onhandige minaar, en ze zijn al een paar keertjes samen van hun hoeven gegaan tijdens het minnespel, en dat ziet er heftig uit 1000 kilo wat samen omvalt.
Een menage a trois zit er dan ook niet in.
Skeald is hoewel hij nog maar 2 word, al opgenomen bij de hengsten, en stiekum vind ik dat sneu voor Puck, Puck is al 3 en word nog niet toegelaten, maar hij is dan ook erg tenger voor zijn leeftijd, en eigenlijk ook nog wel een erg mamaskindje.
Maar nu het dilema, er kunnen drie paarden een tijdje in het land komen te staan bij het boudhistisch centrum, maar welke drie?.
Ik vind het zo moeilijk om ze niet allemaal bij me te hebben, maar het is zo goed voor ze.
Wie kunne er het beste mee omgaan om even uit de kudde genomen te worden.
En natuurlijk verdom ik het om de veulens van de moeders te scheiden, ik doe daar niet aan; dat soort wreedheden.
Maar ja voor Norir is het heel erg goed om even op grasland te staan, maar dan mist hij tank.
Voor Lars ook zo goed, maar wie gaan er met hem mee, en ga zo maar door…
Dat word dus diep nadenken, wie er gaan.
De kudde is ook zo gewend om altijd bij elkaar te zijn, dus voor het zelfde geld word het een drama, bij de lama.
Wat zeker een drama word is maandag, Zjene heeft slijmen aan haar vulva en dat kan maar één ding betekenen, madam word tochtig, maandag welteverstaan, al is ze vandaag ook al ietwat hitsig, wat resulteerde in ongewenste intimiteiten richting Fewbe mijn mede haasje.
Ik hou gepaste afstand tot haar, ben nog niet volledig hersteld na haar laatste aanval van genegenheid, dus deze maand sla ik even over.
Fewbe ervaart haar eigenlijk min of meer als een lastige vlieg die op zn kont zit, maar na een aantal sprongen heeft ook hij het wel gehad.
Heb dus mijn mede haasje maar veilig is zijn tentboxstal gedaan, de schat hoort wit te zijn maar zit vol met hoef afdrukjes van Zjene.
De dame blijft ook  nog even buiten, ik wil me heel erg graag douchen maar met deze hormonenbom lijkt me dat niet goed samen in mijn kleine badkamer.
Het weer is heerlijk, de dieren zijn gelukkig, norma zit goed in haar vel.
en het is echt lente. Het gras begint zelfs hier te groeien, mijn vliegende koeien ( lees ganzen) achter gaas zodat de flora ook een kans krijgt in normasuniversum.
Want met zoveel fauna wil dat nogwel eens wat achterblijven
alles begint weer.
terwijl het bijna over was.
komt zomaar uit het niets naar boven.
terwijl het toch echt dood was.
niets te zien en niets te horen
begint alles zomaar weer opnieuw
vol met kleur lawaai en leven.
door de lente weggegeven

woensdag april ergens

Jordi en loki slapen.

Norma heeft spit!
Tja dat krijg je voor straf als je 44 word en leeft alsof je 18 bent.
word vervolgd.
ik dacht ooit, dat ik niets wist.
en wat ik wist, niet van belang.
maar ik had me zo vergist.
ik wist de waarheid, ben ik bang.
minimij

dinsdag 12 april

Ik zie net dat er een foutje in was geslopen en dat mn verhaaltje van gister er niet op staat.

Waarschijnlijk te haastig geweest en niet opgeslagen, en dat is jammer  want ik vond het zelf wel een aardig stukje.
Vandaag dan, heftig weer verd…   waarom is het nooit gewoon een keertje echt vies saai hier, moet ik me bij neerleggen.
Ik was niet helemaal top vandaag, word geteisterd door nachtmerries en werd dus een beetje moe wakker.
Ik had op mijn verjaardag van mijn beetje dochtertje Irene een parkiet en een splendid( zo heten ze) parkiet gekregen, de parkiet was dood zomaar ineens.
En ja dat raakt me, ik ga zo niet met dieren om , als hebbedingen.
De splendid parkiet was nu alleen en dat vind ik niet ok.
Eenzaamheid is vreselijk, vandaar mijn gang naar de dierenwinkel: een maatje voor mn nieuwe parkiet.
Maar daar hadden ze andere plannen met me.
Ze kennen me als een enorme dierenvriend en er werd me gevraagd of ik de zieke vogels mee wilde nemen om ze te proberen beter te maken, daar hebben ze er geen tijd voor.
Natuurlijk zeg ik ja, dus de ziekenzaal is geopend.
Ik ging voor één vogel en kwam terug met 6.
Ik probeer me niet te hechten want parkieten beter maken is moeilijk.
in ieder geval is mn splendid parkiet niet meer eenzaam.
Meer dramas hebben zich voltrokken, Siwa mn papagaai heeft waarschijnlijk een tia gehad dus ook op ziekenzaal, Frig de terrorist was uitgebroken en liep bij de buurman, ik heb mn eigen auto weer eens tegen de trailer aangereden weer een achterlicht a 50 euro, en Zjene heeft met haar stukje hoorn wat ze nog heeft mn toch al kwetsbare schaambeen geraakt ( heb ik ooit verbrijzeld gehad), ik was er even stil van.
De paarden vonden het nodig om het erf weer eens te reorganiseren maar gelukkig was irene bij mij, die me bijstond ( in ieder geval om niet door te draaien)
Ach en nu staat alles braaf en heerlijk op stal en kan ik even mijn ademhaling reguleren.
soms houd het op
en vaak begint het net
staat de wereld op zn kop
totdat je m weer op zijn benen zet

zondag 10 april

Zo,n verjaardag mept er toch wel in. En er blijft toch wel wat werk liggen.

Dus vandaag aan de bak, tot 10 uur vanavond welteverstaan.
Al die hartstochtelijke hengsten maken mn merries gek en dus  word hier en daar nog al eens wat gesloopt, reparaties dus, ik hoefde me niet te vervelen.
Tijdens het liefdesspel is er zelfs een balk dwarsdoor gegaan in de bak, best knap, maar ze hebben pret.
Enigzins genant is het wel moet ik eerlijk zeggen; als je de visite uitzwaait en nog probeert te voorkomen dat ze links kijken ( dus iedereen kijkt links) en hop daar gaat Norir weer op Tank.
En ook niet zonder geluid, nee er word gesteund en gekreund.
Lachend riep ik iets van,  “schattig he”. en ahh de liefde.
Norir trok zich geheel en al niets aan van het publiek, die ging gewoon door met wat hij in de lente het liefste doet: tank bespringen, en mijn hitsige merrie vind het heerlijk.
Hier en daar mompelde familie nog iets van, Oh ehh oh, en nou ja, komt er ook nog een veulen van. Nee hoor zeg ik ook nog tot overmaat van ramp, dit is gewoon heerlijk voor de lol wat ze doen, pure opwinding (slik)
Goed je staat een beetje voor lul, maar dat gaat ook wel weer over. Cursus bij norma over de bloemetjes en de bijtjes.
Maar vandaag dus, me een slag in de rondte gewerkt, maar alles is klaar, gereed en gerepareerd, uitdaging voor de grote grazers!, hoelang blijft het heel.
een lach op je gezicht,
een deel van een moment, een stuk van een gevoel
goed uitgelicht.
hoe groter een moment.
hoe groter het gevoel
een veel kleiner stuk, dat ongeluk

9 april

Ja ik ben jarig hoera, nog een dik uur dan. Het beloofde verhaaltje komt morgen, was nogal gezellig maar het werk gaat ook gewoon door zo,n dag beetje moe maar erg blij.

En bedankt voor alle lieve felicitaties.
morgen dus uitgebreider, slaap lekker straks
hoe mooi de zon schijnt
en warm de dag voelt
licht wat niet verdwijnt
je hart niet afkoelt
elke dag een feest.
maar vandaag toch wel het meest
minimij

bijna 9 april mijn verjaardag

Gisteren nogal op lopen scheppen over mijn mooie volbloed warmbloed Norir.

Nou vandaag heeft hij weer eens laten zien wat hij waard is.
Meneer heeft de dag zo,n beetje op tank haar rug doorgebracht, Love is in the air.
Minstens 3 keer heeft hij haar gedekt, en dat vonden beide wel spannend haha
Ik heb ze nu apert gescheiden in de stal, want anders gaat hier letterlijk het dak eraf.
En met de toch al discutabele conditie van de stallen lijkt me dat niet genots verhogend.
Verde ben ik druk op weg om 44 te worden.
En als je je hele leven altijd samen weer een jaar ouder word is dat best goed om alleen jarig te zijn.
Morgen als de situatie het toestaat uitgebreider veslag na 4 uren in de auto met alfred ben ik aan onstspanning op de bank toe.
Word dus vervolgd

dond 7april

Geweldig nieuws!!!

Luister en huiver; de expostie is weer eens tot nader order uitgesteld, het enige wat ik daar over kwijt kan is dat het niet mijn schuld is, sorry bij deze.
Op dit moment is het moeilijk te zeggen wanneer dit festijn wel doorgang vind.
En geloof me ik baal als een stekker.
Verder was de dag weer gevuld, als een broodje gezond bij van der valk.
Iets teveel maar wel erg lekker
De varkens weer helemaal tot leven gewekt door de aangename temperaturen, maken er een zootje van, geeft niets ze zijn blij, en dan ben ik blij.
Niyi is nu dik 5 jaar, en dat is oud voor een slachtbig, maar vreselijk vrolijk en opgewekt.
Ze heeft zowaar gespeeld met de hengsten, wat best een prestatie is, één varken tegen de big three!
De hengsten heb ik maar eens even flink aan het werk gezet, de rollen waren ietwat uit verhouding geraakt en met hengsten is dat niet bevordelijk als ze schijt aan mij krijgen.
Gemiddelt 600 kilo tegen mijn krappe 60 is niet echt eerlijk.
Maar de lucht is weer geklaardt, opgewekt hebben we een machts anex speel strijdje gestreden, en de heren zijn blij met me.
En als zij blij zijn ben ik ook blij
Het ging van de ruige en mijn toeschouwers onder andere mijn lieve mooie pleegdochtertje irene ( de schoonheid op de foto) vonden het weer een spannend spektakel.
Ik ben nooit bang met drie heren in de bak, we leven samen en we kennen mekaar door en door, alleen met fewbe is het oppassen omdat hij me gewoon niet ziet ( erg slechtziend).
Maar norma is de dag doorgekomen zonder breuken, blesures of andere ongenoegens.
Sterker nog ik ben de dag sterker uitgekomen dan ik gister was.
Gewoon genieten sta ik mezelf soms te weinig toe, het is altijd maar werken en werken,nou dit was heerlijk werk.
De heren hengsten bezweet, moe en voldaan en ik ook eigenlijk.
Fotos volgen nog wel.
Ik ben zo trots op mijn Norir, mijn grote warmbloed paard, gehandicapt, onvolgroeide gewrichten, vochtophopingen in zn benen, en een zwaar vergroeide rug! maar let op deze meneer is de baas over een groninger paard van 850 kilo hengstenvlees ( met karakter).
Norir is zo compleet, sterk, krachtig en zeker van zichzelf, dat zn hanicaps wegvallen, en daar alleen nog een grote sterke stoere hengst staat.
Mijn vriend en maatje.
Norir is het bewijs dat je zwakte, je kracht kan zijn, en dat de wil om te leven de baas kan zijn.
Dat achterstand en verwaarlozing ingehaald kunnen worden.
En dat grootsheid niets met constitutie, interieur of exterieur te maken heeft. Maar alles met acceptatie en kracht.
Als niemand je de weg kan wijzen.
zonder dat je de weg kunt zien.
als je zonder steun niet in de storm kan staan,
en niemand houd je vast
zonder dat je de wind kunt zien.
alles wat je niet geloofd
kan waarheid zijn
alles wat je niet kan zien, kan echt! zijn.
als je jezelf kunt zijn, met wat je voelt.
kan alles, wat niemand ziet.
zo zijn! zoals het is bedoeld
mini Norma

woensdag april ergens

De jonge poesjes hebben het heel erg druk gehad vandaag.

Het is namelijk de dag dat ze hun oogjes aan het openen zijn.
Smelt en vreselijk nog eens smelt.
En ik heb het druk met het verzinnen van namen.
En daar kon ik wel wat hulp bij gebruiken, het toeval wilde dat ik vandaag twee kinderen hier had die graag met mn paarden wilden spelen, en dat kan natuurlijk.
Heel simpel gezegd, ik moest de baby,s bijna uit hun handjes rukken, kira de moeder werd erg onrustig, en zelden zijn jopnge katjes zo gekust als deze vier vandaag.
Maar de namen kon ik me toch niet helemaal in vinden.
De kleine zwarte: blacky, hmm nee dus.
De 3 cypersen: tijgetrje streepje en grijsje, ook afgekeurt.
ik ben echt wel een beetje op zoek naar meer exotisch dan wel spirituele namen.
Het kleine zwartje word in ieder geval :Rune, tja als je geboren word op de runestenen van Norma , lijkt me dat ok.
De ene cyperse die zijn oogjes nog dicht heeft ( achterlopertje heb ik iets mee)
Word Uruz, das een rune.
Blijven er nog twee namen over .
verder, kleine opsomming van vandaag: omver gegalopeerd door Fewbe, gevolg dikke blauwe knie.
Zjene in de tuin, aronskelken aangevreten.
Zjene in de badkamer ( staat het veevoer), gevolg zakken bix open gescheurd.
De varkens in huis met zn allen, gevolg gebroken flessen flierbessensap ( niet schoon te krijgen ook, geld ook voor de vakenssnoeten).
Quita meer dan 8 eitjes opgegeten, gevolg kotserij in huis.
Paarden weer met zn alleen in één box, gevolg even een box leeg mesten.
De paarden spelend op de stronthoop, gevolg positief lekker ingetrapt!
maar verder raad ik het iedereen aan het buitenleven!

dinsdag 5 april

Hoe een noodkreet bijna een hart verzakking veroorzaakte.

Het zonnetje scheen en het was weekend, dus iets minder werk te doen, de paarden soezelend in de bak en wij in de zon.
Alle dieren gevoed, dus maar eens in de koelkast om te koekeloeren of daar voor mij ook iets lekkers in zat.
Nou moet ik even tussendoor vermelden; dat claudi mijn oudste merrie steeds de voordeur open drukt en dan vervolgens blijft wachten tot er iemand voorbij komt die haar van een dropje of stroopwafel voorziet.
Normaal vind ik dat niet erg, tot ik tot mijn grote verbijstering 1 van de karolinas ( zebravinkjes) in de gang zie.
Ik begin zo hard te krijsen, ( de deur stond open), dat anton in totale paniek aan komt rennen.
Met de adrenaline tot in z,n tenen schreeuwt hij ‘wat is er”. ‘Wat is er gebeurt’.
Ik blijf krijsen; ‘doe die deur open, ‘doe die deur open’, verbijsterd doet mn lief de keukendeur open, weer gil ik ‘nee’, ‘niet die deur’.
Inmiddels heeft anton ook de zebravink gezien en trekt zn t, shirt uit en gaat voor de buitendeur staan.
En ik met een perfecte forehand tennis de zebravink weer de kamer in.
Hijgend staan we beide in de gang.
En anton zegt, ‘wil je dat nooit, nooit meer doen’.’Wat? zeg ik ook nog tot overmaat van ramp en zie de wurgneiging in anton zijn ogen.
een uur later zit anton nog met verhoogde bloeddruk en harslag uit te blazen, mompelend; een zebravink.
We zijn heerlijk getrakteerd op zonnige dagen, en ook Loki wilde daar ten volle van genieten, en dat heb ik geweten, door de zon word Mevrouw nog inventiever in haar vluchtroutes.
Ik ben er tot op heden ten dage nog niet helemaal achter waar ze verdwijnt, maar rest mij te zeggen dat ik vele kilometers heb afgelegd.
Wel heb ik 1 vluchttraject weten te ontdekken, Madam wurmt zich door het katteluikje naar boven, wurmt zich daar weer door een katteluikje, laat zich dan gewoon van het dak afrollen, en weg is ze.
Maar daar heb ik iets op gevonden! de katteluikjes zijn per direct kleiner gemaakt. geen beagle meer maar alleen een kat past daar nog doorheen.
Dat doet me herinneren aan een aantal jaren geleden dat ik beneden nog een katteluikje had.
Dat kan nu niet meer aangezien Loki blijft proberen of het past, dus die is dicht getimmerd.
Maar toen dus nog niet!, wel al verkleind zodat ik er vanuit ging dat er geen beagle door paste.
Totdat ik Loki zie! shocking klem in het katteluik, kop er door halverwege haar buik, maar dat is dan ook het dikste gedeelte van mevrouw.
Ze kon niet meer voor of achteruit.
Ik kon trekken en duwen wat ik wilde er was geen beweging in te krijgen.
Toen heb ik maar een fles olijf olie gepakt en haar van top tot teen in de olie gezet.
Na een aantal keren heen en weer te hebben gehaald, was mevrouw Loki bevrijd.
Maar als ik had gedacht dat ze dat avontuur niet weer aan zou gaan had ik het fout.
Ik had me nog niet om gedraaid of haar glibberige oliekontje was het enige wat ik nog kon zien, door het katteluikje ja.
Einde katteluikje.
Gelukkig voor mijn been spieren is het vandaag bewolkt en miezerig en wil ze niet eens naar buiten om te plassen.
Geeft mij even een dagje beenrust.
Met het mooie weer heb ik ineens ook weer varkens, ook die hebben zin in de zomer en laten hun dikke lichamen, ( heel veel catering gehad), ook in het zonnetje zien.
Niyi moet in de zonnebrand zelfs in het lentezonnetje kan een varken die wit (roze) plekken heeft al snel verbranden.
Leuke is, dat het erf weer een overvol speelterein is.
Er zijn ook een aantal minpuntjes geweest, zo is de stal,l die nog steeds met spanbanden in elkaar hangt weer een beetje verzet, daar moeten snel maatregelen getroffen worden.
Maar het moet eerst nog een beetje warmer worden, dan kunnen mijn grote grazers wel weer eens een nachtje buiten slapen, als wij hier aan het klussen zijn.Straks zal ik op mijn pagina verhalen Tank de fjord met jullie delen.
en kijk eens in mn winkeltje

vrijdag 1 april

Brothers in crime, hmm Puck en skeald. Ja de rubbers, meestal word ik een beetje raar van rubbers maar nu word ik wel heel erg een soort van rubber allergies. En wel het totaal ontbreken daarvan. Aan mn auto welteverstaan. Skeald heeft zich tot heilig doel genomen om mijn auto rubber vrij door het leven te laten gaan, van de ramer rubbers tot de deuren spatbord en de weet ik wat voor rubbers, als ze maar verwijderd zijn, een goed rubber is voor de criminelen slechts een verwijderd rubber. Bedankt ook namens mij. En Skeald vind het prettig om een goede samenwerking aan te gaan, vandaar dat mijn lieve tedere Puck veranderd is in een soort recalcitrante puber sinds Skeald zich ermee bemoeid, dubbel rubber drama vandaag.
dubbel geluk ook vandaag heerlijke mensen die de wereld gewoon een stukje mooier maken. Beter maken ook en dat uitstralen, geen gezeur maar gevoel, geen geouwehoer maar daden. U en R ik vind jullie een voorbeeld en geweldig, wat een stel, wat een liefde, daar word ik nou gelukkig van.
Ah en dan mn winkeltje al wat verkocht voordat het online is, hihi, weer die U en die R. Maar goed het gaat zeker lukken dit weekend om dat on line te krijgen.
En we hebben baby,s en ja ik vind het heerlijk, ik kan er niets aan doen , ik ben zo blij. Alleen Kira was nog niet gesteriliseerd en eerlijk is eerlijk omdat ik dat gewoon niet kon betalen. En hoopte dat ze net zo vruchtbaar als mij zou zijn, niet dus! Maar kira, Wel dus! achter mijn schliderijen in een antieke kaasmakers mand heeft mijn schoonheid 4 pachtige baby,s gekregen. Morgen fotos ik wil het jonge gezin nog even laten rusten voor mijn flitser niet te stoppen is. En nu
tijd om even te staan. even stil te zijn. gewoon niet! vooruit de weg inslaan. even in het nu! te zijn
En van alle lekkernijen zijn heel veel beesjes nu heel erg blij ( en vol)..

donderdag

Mn laptop heeft een burn out.

Wat ik ook doe hij spuugt de fotos weer uit.
Ben dus bezig met mn winkeltje maar gaat dus niet echt lekker wellicht later vanavond dat het me lukt.
Het gevaar bestaat enigzins dat mn laptop vanavond nog serieus vliegles krijgt, maar ik probeer me in te houden.
Beter voor mij en beter voor dat ding.

woensdag 30 mrt

Soms en wel eens vaker krijg ik berichten van mensen via mn site of email, die me diep raken. Ik vecht en heel vaak heb ik het idee dat het soms tekort schiet ( oude traumas vrees ik). Maar ik blijf gewoon hoe ik me ook voel voor mijn ding ( lees de dieren ) staan. Soms is het verdomde zwaar om mij te zijn. En dat is geen klagen maar een feit. Zoveel verantwoordelijkheid en elke dag hard werken en veel veel veel teveel gevoel. Hoe kon een gevoelig meisje als mij een dierenopvang beginnen, nou ja lees dat maar op mijn pagina ‘waarom ik dit doe’ Ik heb echt verdriet als het niet lukt en een dier overlijd of dat nou een duif of een paard is mijn gevoel is het zelfde, diep en zwaar, maar luctor et emergo, ik worstel en kom boven. Maar nooit zal ik minder leren voelen. En daar zit em de kneep. Soms stuur ik mezelf een bericht gewoon, dan probeer ik te overzien wat ik met mn magere lijf en mn overemotionele kop toch voor elkaar krijg, en dan ben ik best trots op mezelf, en iemand had het bericht aan mezelf gelezen, annelies, dank je. Ik had het moeilijk vandaag, Selsa kreupel, lars en claudi neusvloeing, zjene tochtig en in de war en de zebravinkjes jonkies, wat mis ging. gewoon even teveel. Teveel begraven vorige week, teveel! Zo probeer ik alles goed te doen, maar je hebt niet over alles controle, en ik wil zo graag dat ze alleen maar gelukkig zijn hier. Teveel, en dan zo,n reactie op een bericht wat ik aan mezelf stuurde. Kleine dingen kunnen grote gevolgen hebben.
Ik ben bezig om een winkeltje op te zetten op mijn site met allerlei kleine dingetjes die ik maak. Mooie dingetjes van paardehaar maar ook van schelpen en ander materiaal, gewoon kleine mooie dingen uit mn universum, die je kunt kopen voor kleine bedragen , waar ik dan weer de dieren van kan voeren. ik ben er mee bezig en word reuze leuk( hoop ik ). Vanaf morgen dus.
klein word altijd groot. Als de natuur het laat gebeuren. Maar echt groot word alleen, die klein kan zijn Een mens in kinder kleuren
Ik heb als klein meisje veel kinder gedichten geschreven, en vond het wel een goed moment nu ik volwassen ben die eens de wereld in te sturen

Maandag 28 mrt

Ik wilde een foto toevoegen maar vrees dat mn laptop het leven bijna moe is.

Nu sta ik al niet bekend om mijn geduld, maar dit ding brengt het slechtste in me naar boven.
Afijn geen foto dus!
ik had een foto willen plaatsen van Kitri de kanarie, sinds zaterdag nieuwe bewoner van normasuniversum.
De foto is genomen in een kooi, maar hier zitten dieren niet in kooien.
Alleen de eerste dagen even; de arme schat zat erg klein behuist en moet nog even aan zijn bicepjes werken om de volledige kamer af te kunnen leggen.
Wel was meneer al ontsnapt ( de kooi is half  open) en heeft zijn eerste vlieguren gemaakt.
Ik vond hem uitgeput tussen de bollies( zijdehoendertjes) en nijnie( konijn).
Weer terug in de (tijdelijke ) kooi viel meneer  bekant meteen in slaap.
De andere kleinere vogels weten in ieder geval de veilige haven te vinden waar de duiven en papagaaien niet kunnen komen, om er van een rustige nacht te kunnen genieten, kitri zal het snel wel van ze leren.
En Norma zelf, heeft nog het uiterlijk van een oosterling; de zwellingen van gister zijn nog niet geheel en al verdwenen, maar dat zal morgen anders zijn, en anders maar niet!.
Mooi zijn is zo onefficient.
Zjene was tochtig vandaag, maar ik ben aan haar ontsnapt! even had ze me, maar gelukkig viel ik met mn neus in de stal van Puck en Selsa, zodat verder letsel me bespaart is gebleven.
Jaja, Fewbe en ik we kunnen ons steeds beter verweren tegen dat hormonale monster.
Zjene heeft helaas dus wel de dag in eenzame opsluiting doorgebracht, maar help, mijn ribben zijn nog niet de oude, en ik kan het niet nogmaals aan.
Nu staat het hormonen bommetje (ligt) weer in de gang en slaapt de slaap der onschuldigen, pff vermoeiend al die driften die ze niet begrijpt.
Wat ik wel ontroerend vond was: dat een koe, beetje kalf eerst zijn moeder gaat bespringen om een soort van te oefenen.
Oh wat voel ik me vereerd; ze ziet me dus als mama.
Ik kan dus niet streng zijn en haar aanpakken, moet wel maar ja; Mama?
De wereld aan werk hier te doen, geen cent te makken, en toch gelukkig.
Tja, een kinderhand is snel gevuld, ( terwijl ik toch in de overgang zit).
Ah en de kachel kan niet meer aan; de schoorsteen is naar beneden geflikkerd gelukkig zonder slachtoffers te maken, dat zijn toch de momenten dat je je realiseert: het word weer warmer, de kou is bijna weg. Fuck de kachel!
Elke dag, een nieuwe
Geschapen: door de oude
Elke  morgen, een nieuwe zon
En toch nog steeds de oude
Elk moment een nieuw gevoel
Gedragen door het oude
Elke keus: een nieuw moment
Verlaten door het oude

zondag  27 mrt

Vandaag een verdrietige dag. Ganzelina is er niet meer. Ze was al een tijdje ziek en ik heb er alles aan gedaan om haar te redden, maar het mocht niet meer baten. Sinds een paar dagen sliep ze ook bij ons binnen en overdag zat ze lekker in haar doosje met de bodywarmer van anton in het zonnetje, we hebben haar nog laten zwemmen en alle medicijnen geprobeert. Ik was inmiddels natuurlijk vreselijk gehecht geraakt aan haar. Ook omdat ik haar elke dag moest voeren en water laten drinken. Ze werd ook zo vreselijk tam. Gistermiddag in het zonnetjke zit ik te schilderen met de hondjes, alles bij elkaar en ganzelina gezellig erbij. Het waren echt kadootjes deze dagen nog zo samen in de zon, maar vanavond moesten we haar laten gaan. In onze armen is ze overleden, zo lief en zacht als haar karakter was. Het was en; heel erg verdrietig en; heel erg mooi, zoals een gans haar kopje gewoon neer legt, en in alle vertrouwen weggaat. Ik heb echt heel veel dieren in mijn armen gehad die stierven, Dat grote kado dat ze me vertrouwen en dat het goed is. Ganzelina zou hier eigenlijk niet komen wonen, alleen haar moeder zou hier komen wonen, tot ik hoorde dat ze een dochter had die ook weg moest, welkom!. Dus dit verdriet wat ik vandaag voel! had me bespaard kunnen blijven, en toch ben ik blij dat ze hier gekomen is. Had ik het niet willen missen. Anders was ze ergens alleen in een weiland gestorven, waar het misschien niemand iets kon schelen, en nu was het warm zacht en liefdevol. Ik heb een veer van haar in mn haren gestoken, en iets heel bijzonders gekregen vandaag; ik heb het niet alleen hoeven doen. Deze keer waren er armen die mij vasthielden, ik ben nu ook warm en veilig, en niet meer alleen. Samen met hammie en een kip en een haan hebben we ze begraven, dat was best heftig  zoveel dieren in zo,n korte tijd. Maar dat is wat ik doe en waar ik voor sta. Voor het opvangen en zorgen voor dieren, die op een of andere manier mijn huisje weten te vinden. En dat is meestal na al een lange eenzame weg gegaan te hebben, meestal zijn ze oud of ziek als ze hier komen. De bitter zoete prijs van Liefde.
Er zijn ook nog heel veel leuke en hilarische dingen gebeurt de afgelopen dagen die ik jullie zeker niet onthouden wil. Dat komt dus nog. Hoe een huis gesloopt word voor een miauwende poes en een doods kreet voor een zebravink. word vervolgd.
nooit word liefde niet vervolgd. nooit is liefde onvoltooid. ‘nooit meer’ is achterhaald. de ziel is niet gekooid. De ziel is wie bepaald

donderdag 24 mrt

Allereerst even een kleine mededeling; de expostitie is uitgesteld en verplaatst naar zoals het er nu uit ziet 9 april, tevens mijn verjaardag ( ik ben dol op kado,s)

Het goede nieuws daarvan is dat ik nog een beetje tijd had om nog mooiere dingen te maken.
Het  creatieve deel van mij doet het zoveel beter in temperaturen boven de 5 graden.
Het nadeel is natuurlijk dat ik even vergeten was om dit met de wereld te delen van dat uitstel, maar bij deze.
Het word heel erg leuk met wat te drinken enzo en hier en daar een verassing.
Over onze dag  van vandaag meer dan genoeg te vertellen never saai en altijd wel iets aan de hand.
Zjene heeft het hondenvoer soldaat gemaakt en Loki het mensevoer Ah plus de koffie melk en het brood.
Samen liggen ze nu dan ook behoorlijk uit te buiken, en wat voor buikjes!
Quita mijn kleine Spaanse podenko heeft ondertussen alle eierlegplekjes van de kippen ontdekt, en het doet wonderen voor haar vacht!.
Baal niet één eitje vandaag, alles op.
Grace word als de zon schijnt nog charmanter en geeft mij het idee dat al het vrouwelijke wat hier binnenskamers uitgedeeld is bij haar is blijven hangen.
Fabio is gewoon altijd Fabio, voor mijn lieve beste vriendje schijnt de zon altijd als hij bij me in de buurt is ( wat een kado zo, n hond).
Ganzelina worstelt nog steeds met haar gezondheid, maar eet en drinkt wel goed, wat een goed teken is.
Verder is het wachten op de jonge vogeltjes. Karel de zebravink heeft het er maar druk mee drie vrouwen en een gezinnetje.
En op het gras!, dat gaat hier lang duren voor dat we gras zien, vol enthousiasme pikken de kippen elke nieuwe spriet die zich boven de modder uitsteekt op.
Kingamabuto, mijn mini poes waagt zich nu ook buiten, de hele winter heeft ze haar edele kontje niet aan de helse temperaturen van het buiten leven gewaagd, maar vandaag zowaar een volwassen kuil gegraven en haar behoefte gedaan (nog mis gemikt met haar poepertje, maar het was goed geprobeerd).
Nadat ze het lege kuiltje weer dicht gegooid had, lekker in het zonnetje liggen slapen.
Jordi, Miti, Sweety en Sire lopen alles mee wat ik ook loop, van de stal naar de tuin, naar de bak en weer terug, dat zijn mn Bodycats!.
Nu gaan de luiken dicht. A bientot. tot morgen, carpe diem

woensdag aronskelkendag

Een heerlijke dag, dus ook voor mijn planten en bloemen, ben vanmorgen als een bezetene bezig geweest om alle plantjes even buiten te zetten om ook te genieten van het zonnetje.

En mijn aronskelken zijn me dankbaar ze bloeien zo uitbundig dat ik er stil van word.
Ondanks het risico van tijdens de bloei verpotten, toch maar gedaan.
Ze waren zo gigantisch gegroeid dat het wel moest.
Erg jammer alleen van die antieke keulse pot die ik ervoor stuk geslagen heb om de worteltjes niet te vernielen van mijn bloemen.
Bisonkit en heel veel puzzeltalent en fantasie lost dat probleem met die pot wel weer op.
Nu staan ze weer lekker binnen niet te koud en niet te warm, niet te droog en niet te nat.
De dieren zijn allemaal heel erg blij, de zon en de warmte maakt mijn lieverds bijna tam.
ongelofelijk er is vandaag niets aan kattenkwaad uitgehaald.
De heren en dames hadden het veel te druk met soezelen en doezelen in het zonnetje.
Hier en daar werd even uitbundig gespeeld maar verder waren ze zooooo! relaxed.
alleen bij het op stal zetten van de paarden is er iets gebeurt wat zich nog nooit eerder heeft voorgedaan in ons universum.
Iets wat me ongelofelijk verbaasde en me zelfs een beetje deed twijfelen aan mn ogen.
Skeald de grootste boef.
Is by the way zoon van tank en fewbe, als pas geboren veulen al had Skeald schijt aan alles, nergens bang voor en zo gigantisch zelfstandig. Ik had nog nooit zoiets gezien. Als de hele kudde voor was ging mini meneer Skeald gerust even naar de bak om een dutje te doen.
Niets is Skeald te veel; om te ouwehoeren en te pesten.
Hij heeft nog nooit om zn mama gehinnikt; hij laat zich de pis niet lauw maken, en gaat altijd zijn eigen gangetje.
Vandaar mijn ontsteltenis, verbazing ja zelfs afgrijzen.
Skeald was tussen de balken van de bak door gekropen om met Zjene te ouwehoeren en Zjene was natuurlijk snel aan hem ontsnapt, wetende dat ze zwaar het haasje zou zijn.
En Skeald durfde niet meer terug door de balken ( Zjene wel die koe is zo ! slim).
Terwijl zijn mama al op stal was ging ik hem dus maar bevrijden, totaal overstuur en van de kaart hinnikend en schreeuwend Mama!!!.
hij galoppeerde met de snelheid van het licht naar de stallen, en dat ging echt heel erg snel.
Snel mama en zoon herenigd; wat met veel gesnuif en geruik en geluk gepaard ging.
Maar oei mijn kleine slimme man heeft dus een zwakke plek.
Tis bijna een opluchting dat ik nu weet dat ook Skeald mense(paarde)lijk is en zijn angsten heeft.
Want ware moed is pas het overwinnen van je eigen angsten.
En Skeald weer gewoon even mn lieve kleine baby!

dinsdag 22 mrt

Mini en iets meer tragedies, en nieuw leven

Nadat zjene de wereld rond ons huisje had verkend en weer terug op de stek wasw, Loki een nog nadere inspectie van de omgeving had gedaan de rust weder gekeerd.
Het mocht echter niet van lange duur zijn.
Alle dieren hebben de lente in hun hoofd en er word druk gespeelt en vooral geouwehoerd.
Het spellenprogramma word voornamelijk door de veulens uitgebreid met activiteiten; waar ik niet echt om sta te springen.
Zo is en het spring over de balk en maak een puinhoop van de stallen spel!.
Wat door de rest van de paarden met groot enthousiasme mee word gespeelt.
Dan hebben we natuurlijk het?, hoe passen we met zijn 11en in de kleinste box, ook die doet het altijd leuk bij de kudde.
Maar de favoriet van mijn grote grazers( zjene inclusief) is wel het hoe passen we met zijn allen in de gang, ganzebord.
Niet zo leuk voor de toch al gammele architectuur van mn huisje en al helemaal niet voor de vooraden in de kast.
Tragedie was echter zondag overheersend aan deze groeps hysterie.
Zjene was met haar tong aan een stuk gaas vast blijven zitten en had zichzelf losgerukt wat een enorme winkelhaak in haar tong had gescheurd.
We waren er allemaal behoorlijk overstuur van en ze had zichtbaar ook erg veel pijn.
Bloed en grote kwijlen om haar mond, het was verschrikkelijk.
Gelukkig gaat het nu weer goed met haar.
Tragedie nummer twee is wel dat dochter gans weer even een terugslag heeft en bepaald niet lekker is.
Die ligt dus ingepakt in stro weer op te knappen.
En ja vandaag dan.
Grace onze prachtige hazewind hond struikelde over een kip, op zich erg grappig alleen die kip ging niet aan de kant, heel verdacht, vleugels wijd en blazen als een gek, Ik als groot ornithologisch kenner weet natuurlijk meteen wat dat betekend”: kuikens!
MIjn koreander co kokkie en ik op de knieen om in het struikgewas op zoek te gaan naar de kuikens, en ja hoor daar zaten er twee mini bollies te piepen om hun moeder.
Terwijl we zo zitten met elk een kuiken in onze handen stort er een kuikentje van het dak naast jessie neer, die blik!  ik kwam niet meer bij, Spllezzts  ( nu weet ik dat kuikens daar prima tegen kunnen van grote hoogte vallen maar jessie wist dat niet).
En die blik van haar op dat kamikaze kuiken was goud waard.
De kuikens gevangen, mams gevangen, in de voliere gedaan ( anders zijn de eksters dik en de kip kinderloos) eten en drinken gegeven.
En ja toen werd het wel weer tijd om serieus aan ons boek verder te werken.
Nu is het wachten op een poezen bevalling en de zebravinkjes kunnen elk moment geboren worden.
De zon schijnt, Norma heeft haar depressies weer overwonnen, en morgen schijnt de zon weer.
We hebben de mooiste volle maan in 20 jaar gehad, en de knoppen van de bomen staan op barsten.
Het leven is om te zoenen, en dat is voor mij een dagtaak hier.

maandag

Zjene weer terug Loki op de loop en het vervolg van onze avonturen morgen.

Vandaag dus.
Zjene aan de wandel ik kwam buiten en daar zag ik mn schat bij de weg lopen.
Hoe snel kan een mens rennen, nou heel erg snel, ik ben er bijna naar toe gevlogen.
En zjene ach die is niet zo snel onder de indruk zag me aankomen en keek me verheugd aan.
Het was een hele wandeling naar huis omdat we een stuk om moesten lopen maar gezellig was het wel.
En dat zal je altijd zien ; het was druk op het fietspad.
En de reacties waren niet van de lucht, of ik mn koe even uitliet.
Ha norma is een blokje om met haar koe.
Mijn inspiratie is nog even ver te zoeken om dit allemaal een beetje leuk op te schrijven dus ik zet mn joker weer even in, aangezien er zich natuurlijk ook weer een aantal mini tragedies gebeurt zijn.
word dus weer eens vervolgd

vrijdag: koe aan de wandeldag

Zjene begint verrekte veel overeenkomsten met Loki te vertonen, niet alleen hun neiging naar overgewicht. Maar dus nu ook de neiging tot ontsnappen dan wel uitbreken.

Op de foto is het nog maar een baby, maar ik had het kunnen weten.
Die blik ons welbekend van Loki is onmiskenbaar al aanwezig.
word vervolgd,

donderdag morgen 17 mrt

De rest van mijn leven.

Gister heb ik na een procedure van ongeveer een jaar, mijn eigen baha ontvangen. Dat was een wat je ook wel zo, n groot moment noemt in je leven.
Een afsluiting van… en een aanvang van…
Een baha is een bot aangehecht hoorapparaat die via trillingen geluid naar het hoorbeen brengen en zo naar het slakkenhuis.
Er zit achter mijn oor in mn schedel een titanium implantaat, waar het apparaat zelf op aangeklikt word.
8 of 9 jaar geleden ( ik leef niet zo in tijd en afstand, heb dus ook geen chronologische agenda).
werd ik na al een aantal weken pijn en ongemak op een ochtend doof wakker.
In eerste instantie dacht ik dat de stroom uitgevallen was en moniek en de kinderen die hier toen woonden verhuist waren.
Normaal werd ik s,ochtends gewekt door geren en lawaai boven me, de zolder was een geliefd terein voor de kids om te spelen.
dat wakker worden zo, was eigenlijk wel leuk, een huis vol met leven en lawaai.
Het ging er dan zo ruig aan toe, dat het gips van mn plafonnetje op me neer dwarrelde.
Dat deed het die ochtend ook, net zo stoffig maar nu geruisloos.
Een periode van onderzoek na onderzoek volgde, ik had een gehoorverlies van 70 db wat zeker in het begin gelijk staat aan complete doofheid.
Er was geen genezing meer mogelijk; om een lang en verdrietig verhaal kort te maken.
Ik lag op de onderzoekstafel bij dr Schade (een fantastische man) en kreeg de “letterlijke” hand, en het; we kunnen niets meer voor je doen verhaal, en het; je zult er mee moeten leren leven.
Niet veel later vetrokken moniek en de kinderen naar hun nieuwe huis.
Stilte, in mn hoofd in mn huis en in mn hart.
Ik had twee piano,s in huis die ik ritueel heb verbrand, vijf gitaren waar ik alle snaren afgetrokken heb.
Alleen mn saxofoon heb ik ongemoeid gelaten.
Die had ik nog geen maand daarvoor gekocht voor mezelf en was mijn grootste liefde.
En hij was nogal duur, dat praktische gegeven heeft me belet ook dat ding de vernieling in te jagen.
Muziek was een groot iets in mn leven, ik kon er volledig in op gaan en alle blaasinstrumenten waren mijn uitlaat klep.
Tot groot genoegen van de paarden. s, nachts zat ik vaak muziek te maken in de stallen.
Over en voorbij.
Toen wist ik niet dat het grootste monster nog moest komen.
Maar op een dag was hij daar, in vol ornaat  kondigde deze vijand zich aan:
Meniere. een ziekte aan het binnenoor waar de membranen zo nu en dan knappen, wat een aanval heet, en alle evenwicht wegvalt.
Bij elke aanval is het mogelijk dat er meer gehoorbeschadiging optreed.
En met het geluk wat ik aan mn kont heb hangen! was dat bij mij het geval.
Tinnitus, ofwel oorsuizen en knallen, de hersenen registreren lawaai dat er niet is.
Bij mij is dat blijvend en permanent.
Mijn hoofd produceert tot soms 140 decibel lawaai. ( normale gesprekstoon is 60 tot 70 deb).
Eerst moest ik met stilte om leren gaan, opnieuw mijn sociale positie zien te vinden. En daarna moest ik met lawaai om leren gaan.
Toch heb ik dat toen voor mijn gevoel geaccepteerd, ik moest wel, het leven ging door. De dieren moesten verzorgd en geld moest er verdient worden.
Ik had me nooit gerealiseerd dat ik moest rouwen, dat ik het verdriet toe moest laten. Ik heb het altijd gerelativeerd  met mensen die nog veel erger mee moeten maken.
Ik hield vast aan mn stelling: alles went behalve afhankelijk zijn.
Zo nu en dan brak ik wel eens even als ik een liedje op de radio hoorde en vaag herkende van vroeger terwijl hij op het luidst stond.
Maar aan verdriet had de wereld ook geen boodschap, dus ik ook niet.
Drank werd mijn beste vriend. niet om plezier te maken maar om in slaap te vallen.
Probeer maar eens in te slapen met 3 draaiende stofzuigers naast je.
Ergens een dik jaar geleden, kon ik het niet meer aan. Gewone hoorapparaten werden door mijn oren niet verdragen, en na jaren aanmodderen en constant ontstoken oren, ging ik maar weer eens naar het ziekenhuis..
Dr Schade was inmiddels met pensioen en ik kreeg een nieuwe specialist: Edwin Eichorn, een waardig opvolger van Schade.
Hij heeft me op het baha traject geschopt, en Anton heeft me op dat traject vast geketend waar ik hem innig dankbaar voor ben, omdat er meer was dan tinnitus en doof zijn, en dat een baha enorm kan helpen bij het verminderen van tinnitus.
Eichorn heeft me ook geopereerd, wat een dolle boel was. Ik was plaatselijk verdoofd en we hebben heel wat afgelachen.
Weer niet gehuild Norma!
En alweer het geluk aan mn kont hangend kreeg ik ook nog een klap van een paard op mijn pas geopereerde hoofje.
Dus heb er wel wat voor over moeten hebben.
Normaal geneest zoiets vrij snel, ik dus niet, maar niet getreurt.
Nu dus, na een jaar procedures operatie en dergerlijke. mijn nieuwe vriendje, mijn baha.
Doofheid kan niet aangevuld worden net als slechtziendheid met een bril.
Ze proberen met hoorapparatuur je te helpen mee te doen aan de maatschappij. Het is een hulpmiddel.
Dit mechanische kille geluid is, waar ik het mee moet doen de rest van mijn leven.
Ik heb geprobeerd de les hierin te vinden, en er zijn mensen geweest die me op spirituele fluister toon vroegen “wat ik niet meer wilde horen”.
Ik heb die les nog niet ontdekt, noch heb ik het nut hiervan gevonden, of de zin waarom dit moest gebeuren.
Ook ben ik er niet sterker van geworden, wel eenzamer, en misschien iets meer betrokken bij mens en dier.
En of andere zintuigen het hebben overgenomen? dat zal me worst zijn.
Ik wil gewoon graag mijn oren terug. alleen dat gaat nooit meer gebeuren.
En dat afscheid, wat ik jaren geleden had moeten nemen, neem ik dus nu.
Vandaar dit stukje, ik ga me niet meer verstoppen achter liplezen en stenohoren, gokken of mensen een ja of nee antwoord verwachten, het is tijd dat ik het zelf accepteer en verder ga, afscheid neem en de tranen laat gaan die zo graag uit mijn hoofd weg willen.
Ik heb besloten om maar bij mezelf en mijn paarden in therapie te gaan, de lessen leer die ik anderen probeer te leren.
En de wijsheid waar ik anderen zo goed mee kan helpen ook eens voor mezelf gebruik.
Elke dag kan een mens opnieuw beginnen, en beslissen om het anders te doen.
Ik dus ook.
Laat vandaag die dag zijn Norma, want hoe donkerder de nacht; hoe beter je de sterren ziet.

dinsdag 15 mrt 2011

Zjene, past nog steeds in de auto

september 2009

Zjene anderhalf jaar geleden toen ze hier kwam wonen.

Achterin de auto.

vanmiddag later

zoek de 10 verschillen tussen de vorige foto en deze, of de 30 ton stront die verdwenen is!

Vandaag dus verlost van een erf vol stront.
Een dikke dertig ton das een hele hoop stront.
Mijn favotiete kraanmachinist die, en erg goed met dieren om kan gaan en nog beter met zn kraan heeft alles keurig weggeschept.
Het was een heel erg zware dag wat werken betreft maar een heerlijke dag wat mijn universum betreft.
Ik had de paarden binnen gelaten, die zich echt, maar dan ook echt niets aan trekken van al dat lawaai, en lekker stonden te eten en zo nu en dan even een nieuwsgierige blik naar buiten wierpen.
Toen de klus geklaardt was, het spul naar buiten gegooid.
Wederom moest het erf tot in alle hoekjes geinspecteerd worden door de dames en heren grote grazers.
Inclusief zjene de koe.
Grote gevaarlijke koe mevrouw heeft de hele dag met de paarden buiten gespeeld terwijl ik aan het werk was, alle resten opgeschept, al het hout wat tussen de stront zal opgeruimd, en genoten van een geweldige wereld.
Ik knapte zowat van geluk, alles weer ruimm, mooi, en de lente in aantocht.
Het pad naar de weg ook mooi recht weer wat natuurlijk met mn dames en heren van afec plezir aanleiding gaf tot ongekend draaf en galopeer werk.
het was een dolle boel.
Nu is alles binnen enzover ik vanuit de keuken kan zien alles ook gestrekt in horizontale positie dehalve de rust nog verder te genieten.
Vrij vertaald: de kudde slaapt.
En dat is wat ik zo ook ga doen, mijn toch al een beetje nog niet in conditie zijnde lichaam in gestrekte liggendse houding brengen.
gelukkig dat we zo gelukkig zijn.
welterusten wereld.
morgen is altijd mooier dan gister!, en gister kan nooit meer veranderen: dus als gister goed was heb je,m in je zak, en als ie slecht was, is het voorbij en komt ie nooit weer terug.
Net als de mesthoop!
onder deze pagina mijn 21 dagen wijsheedjes lees maar, of niet.
liefs norma

vanmorgen vroeg

Claudi undercover

vrijdag 11 mrt

De confrontatie met zjene mn koe had toch iets grotere gevolgen dan verwacht. Eerst dacht er nog redelijk vanaf te komen, maar helaas. Na een slapeloze nacht, gisterochtend huilend aan de keukentafel wachtend tot mijn inmiddels 6 paracetamolletjes aan het werk gingen. Helaas er werd masaal gestaakt bij de pijnstillerafdeling. In een soort van verkrampte toestand de dieren naar buiten gedaan. Daarna weer de keukentafel. Nou ben ik normaal geen watje, maar de pijn was inmiddels ondraaglijk geworden. Dus hoe verstandig; de huisarts gebeld, Janke de assitente nam op en vond het toch beter als ik even langskwam, zwaardere pijn stillers kreeg ik niet zomaar mee. Nou hup dus in de auto en op naar het consult. De huisarts vermoede gebroken en zwaar gekneusde ribben en was bang dat een rib mn long had geraakt, ook  omdat ademhalen wat normaal toch simpel hoort te zijn , niet meer zo eenvoudig was. Ik kon direct door naar het ziekenhuis, foto,s gemaakt van mn long, maar die was gelukkig niet geraakt, alleen door de zwelling achter mn long was ademhalen een verzoeking, en hoesten en zitten, en liggen, en staan, enz… Laat staan hooi stro en kuil sjouwen. Mijn gebutste en gekwetste lichaam moet rusten. Haha dat is moeilijk, terug weer bij de huisarts pijnknallers meegekregen. Waar ik meteen maar een lieflijke overdosering van heb genomen. Tja de stallen moesten gedaan, de paarden op stal en de voederruif bijgevult. Maar vandaag ziet alles er alweer een stuk beter uit. Nog één dag en dan ben ik er wel weer. En de volgende keer als mijn liefste mevrouw koe weer last heeft van hormonen, moet ik toch nog meer afstand van haar houden, of stenger zijn. Het is wel heel erg verdacht dat ze mij en Fewbe alleen te grazen neemt. Fewbe staat over het algemeen ook bekend als zeer zachtaardig. Ik heb mn paard en mij dan ook opgegeven voor een assertieviteits trainig bij de GGZ, om ons weerbaar op te kunnen stellen tegen tochtige koeien. Amen.

woensdag 9 maart

Dinsdag en woensdag in één dan maar. De paarden hebben de lente in hun koppies en maken overuren met hun gespeel en vernielzucht, werkelijk niets is veilig voor ze. Blijven ze normaal achter de draden als er stroom op staat, nu niet dus! gewoon springen maar. En ik? ik maak pas overuren om alles weer te herstellen. Belangrijkste is toch wel dat iedereen gelukkig is met het zonnetje, ondanks de koude nog s, nachts. Gister de laatste box leeg geschept,en dat moet ik eerlijk bekennen  voelde ik behoorlijk in mn rug. Maar oh hoe fijn, zjene de koe wilde me een body to body massage geven gisteravond, hellaas was het genoegen voor haar groter dan dat van mij, ik kwam eraf met een gescheurde rugspier. De schat; ze bedoelde het zo niet, wilde me alleen maar weer eens bespringen; die akelige hormonen van haar. Vervelende is echter dat al het werk door ‘moi ‘ gedaan dient te worden en dat is geen pretje als ademhalen al zeer doet. Ik ben dus letterlijk en figuurlijk zwaar genomen. Zjene heeft voor straf ( en voor mijn veiligheid en die van Fewbe, die is ook altijd de lul) vandaag in eenzame opsluiting doorgebracht, ik kon het echt even niet meer aan. Nou valt die eenzame opsluiting wel mee, ze is gewoon in een paardebox met lekker eten en drinken. Maar waar het mij om gaat is dat er een deur tussen de tochtige koe en mij en fewbe zit, wat een rust. Gelukkig zijn we de magische tijdsgrens van 24 uur gepasseerd; dus de passie eveneens verdwenen, haar hormonen weer tot rust, nu dus weer mn aandoenlijke babylieverd!. Ik daarentegen neem zo een prettig cocktailtje van pijnstillers en dan een warme douche. Hmmm, dit zijn dus de momenten dat ik de kilo,s voer, mest en water  nogal l;etterlijk gesproken ‘voel’ die ik elke dag versjouwen moet. Maar goed het houd me sl;ank, maar genoeg over mij!. Mijn lieve beagle Loki heeft weer een nieuwe, mij onbekende uitgang uit ons huisje gevonden, ze heeft dus weer lekker de bloemetjes buiten gezet. Zonder mijn weten was mevrouw gister even op stap gegaag ,een vriend kwam haar tegen in de wildernis van ferwerderadeel en bracht haar terug. Als waren we jaren van elkaar gescheiden geweest zo blij was ze mij weer te zien. Ik vermoed hier toch enig inzicht in mijn karakter, ik kan dan niet meer boos worden. En madam lacht in haar vuisje. En werd heel luxe terug gedragen naar ons huisje. Vandaag had ze echter iets meer pech dan gister, het akelige feit wilde dat mevrouw de verkeerde richting in haar escaperoute had genomen, en wel die van de blubber kant. Hier rond het huis is het nu een blubber bende, het droogt nog niet echt. Ook omdat de paarden met hun gewicht gaten slaan in de modder. Haha Loki nam de route van de bak, wat nu minstens 20 cm blubber bevat, bijna gillend  keerde ze op haar schreden terug, tot aan de oortjes beblubberd en onder de drek , sprong ze in mn armen. En weer kon ik natuurlijk niet boos worden, na een was en droog beurt, Loki weer aantoonbaar en blij, nestelde mijn schoonheid zich in op de bank. Verdere pogingen zijn tot nu toe uitgebleven. Zo meteen zal mijn mooie koeiendame wel uitgeteld in slaap vallen , net als de grote grazers die me behoorlijk te grazen hebben genomen vandaag. Mijn rug in ruststand, en normasuniversum ook. slaap lekker straks voor iedereen.

dinsdag

Maandag 7 maart

Frigje haar nieuwe gezichje.
Na haar hersenbloeding van een aantal weken geleden is frig weer helemaal de oude, en eerlijk is eerlijk ik vind haar nieuwe uiterlijk nog schattiger dan ze al was. In ieder geval is ze misschien wel ondeugender als voor de tijd, en minstens zo snel en handig. Ze ontsnapt nog steeds met grote regelmaat en voed haar veulen ook nog gewoon. Ik ben vreselijk trots op dit overlevertje. ze had al het nodige meegemaakt waardoor ze hier is komen wonen en dan ook nog dat, maar frig is een superpaardje. Onverschrokken stoer en vreselijk slim, deze mamaterrorist

zondagmiddag 6 maart

Lachende paarden in de bak. Plaaggeesten zijn het, ligt fewbe lekker te slapen moet friemel hem natuurlijk wakker treiteren.
Inderdaad het weekend minder betrouwbaar het is inmiddels zondag en niets met de wereld gedeeld. Het waren dan ook heerlijke dagen die we in het zonnetje met zn allen doorgebracht hebben. De kudde vrolijk en opgewekt, hebben heerlijk gespeelt en gegalopeerd op het pad. Extreem verwend met van allerlei lekkers. En wij met een soort vastgebeitelde glimlach van zoveel plezier een weekend zonder ziekten en bovenal de zon.
Zjene leek even tochtig te worden maar dat viel mee. Na een aantal pogingen gedaan te hebben Fwebe te dekken hield ze het voor gezien. De kudde heeft nog wel weer een record poging gedaan met hoeveel ze in 1 box passen, maar zelfs hier waren geen harde woorden nodig, ze liepen er braaf weer uit.
Ganzelina is weer helemaal opgeknapt en zwemt lekker met haar moeder en nieuwe Ganzeman in de vijver. De antonias zijn lekker buiten aan het scharrelen ( wat mij oneindig veel werk scheelt), en de kippen volop aan de leg. Ik heb nog nooit zoveel voedsel tot mij genomen als gister en geslapen als een pasgeboren baby.
Een trailer vol met stro gehaald dus de bevoorading is optimaal en de stallen droog. Eindelijk de was weer eens in 1 dag droog. Dus het huisje fris en fruitig. Zo,n weekend was precies wat we even nodig hadden, want eerlijk is eerlijk soms is het wel eens even teveel. En dan valt het me zwaar om alles op tijd klaar te krijgen en sputtert mn lichaam tegen, gewoon moe. En nog even volhouden en dan is het weer lente en schijnt het zonnetje nog vaker. straks het succesverhaal van bobby op mn pagina verhalen. Een kleine straat schobbejak uit griekenland.

donderdagavond

Een zeer interesante dag in het universum weer. Mij co auteur was weer op mn kabouterboerderijtje en trotseerde de kou en we zijn weer tot ongekende culinair en literaire hoogte gestegen.
De dag begon goed, norma had zich verslapen dus in en rap tempo moesten de zaken geregeld, mijn kudde grote grazers stond vol ongeduld en met zogenaamde grote honger stampvoetend te wachten. Haleluja, ze is wakker klonk een gemeenschappelijke zucht van opluchting uit de stallen, en mijn zucht van verbazing volgde al snel : ze hadden niets vernield en niets gesloopt. Mijn bulldozer lars stond nog braaf achter zijn boom. En alles was nog intact. vol vreugde over dit ongekende mazzeltje, de paarden naar buiten gelaten. Daar werd op het eten aangevallen alsof de dames en heren uitgehongerd waren. nou ja zeg. Bovendien was dat uitslapen tot kwart voor tien! wat ook te overzien was. Zjene de huiskoe huppelde naar de bak achter en gaf vervolgens een concert loeien. Iets wilde ze me zeggen maar het drong nog niet door. Mijn kop koffie, broodnodig s, ochtens had ik  nog niet tot me genomen aangezien de dieren voorgaan. Hel en verdoemenis, de maandelijkse hormonen van Zjene bloeien weer op. Ze is weer bezig op en top vrouw te zijn. Vandaar dus dat geloei, ze wilde aandacht en close contact, maar niet met mij deze keer nam ik mij voor, ik koester mn rug, dus de varkens waren de pisang. Zjene bij de varkens gebracht waarop ze toch een intieme poging ondernam met me te communiceren, helaas ging dat met zo,n kracht van haar hoofd in mn rug dat mijn hoofd even steun zocht tegen de balk van de stalzolder, en niet zonder resultaat, nou was ik gister al tegen de outo deur opgelopen met het gewenste resultaat. vandaag mag mijn hoofd zich nog een bult rijker prijzen. De sterrenhemel is prachtig de onvermijdelijk hoofdpijn niet. Ook weer overleefd. Vidi het hangbuikwildzijn varken had haar oor lelijk opengehaald, wat voor een volgend bloedbad zorgde. even wenste ik dat jessica mijn co auteur er nog was, voor dit ‘Live’ gebeuren. Maar goed hoeveel bloed en bulten kan een mens aan. Vidi was in een soort shock toestand, dus getroost de wond verzorgd en weer door met de dag. Aagezien zo,n schrijf dagje mijn dagelijks programma aardig in de war stuurt alles dus in een paar uren gepropt waar ik anders wat meer tijd voor heb . Ondertussen had de hele kudde om de beurt dat dan wel weer de gang van binnen bekeken. lullig is alleen dat ze steeds mijn voordeur eruit drukken. maar een mooi gezicht is het wel. Eerst Claudi binnen daarna de terroristen, lars afijn ze hebben allemaal even een inspectie gedaan waar wij binnen mee bezig waren. en alle broden uit de kast gejat. De hoofdreden van het binnen bezoek vrees ik.
Stallen gedaan, ganzen verzorgd, zjene op afstand gehouden. De vissen gevoerd de honden geknuffelt, de katten die nu als een soort van natuurlijke draperie om me heen geslagen zijn. gezeligheid kent geen tijd Weer uitslapen misschien?
en morgen weer een successtory op mijn pagina verhalen

dinsdag 1 maart

Vandaag mijn verhaal met Friemel gedeeld op de pagina normas verhalen. Nu aan het werk. Zaterdag 26 maart heb ik samen met Alfred Stucki een expositie in de Ossekop, Unia buurt in Leeuwarden. Bij deze bent u allen uitgenodigd. Maar er moet dus gewerkt worden. Bij deze tot morgen

Maandag

Zjene weer de oude, speels en levendig en redelijk heftig spelend, moest haar energie even kwijt. De ganzelinas tevreden in hun nieuwe onderkomen. Ganzeman kan zn geluk niet op met twee dames. Karel en de Karolinaszebravink bedrijven vurig de liefde. De mannetjes duif wil alles wel dekken die denkt alleen maar aan sex. De antonias beginnen weer een beetje te leggen na het trauma van hun overleden vriendin. De merries allen willig ( hebben ook zin). En de hengsten klierig, en maken ruzie wie wie mag bezitten. De varkens na het Anton dieet van het weekend nog vast in slaap. De honden overgelukkig ,heb bij hoge uitzondering worst voor ze gekocht, en dat vinden ze toch aanmerkelijk lekkerder dan tofu of soya. Mijn vrienden bij de gemeentelijke stort weer blij met me, vermanend wanneer ik mn auto nou eens schoonmaak en de poezen in de wolken, ook dankzij die zelfde leverworst. Norma gelukkig omdat er zulke geweldige mensen op de wereld zijn, nu nog eten en dan plat, en van mn welverdiende rust genieten. Ook al is het nog koud guur nat en vies buiten, ik doe net als mn dieren hier gewoon net alsof het al lente is.
Ah en morgen weer een successtory op mn verhalenpagina over friemel de eerste der terroristen die mijn leven kwam verrijken!

zondag 27 februari

Tja in het weekend ben ik qua schrijven iets minder betrouwbaar. De rampen weer overleefd net als Zjene en Ganzelina. Ganzelina ( knobbelgans) en haar moeder werden hier gebracht, zwaar gestresst en getraumatiseerd. Omdat ze helemaal nat was sterk onderkoeld. Ik heb haar ingepakt in dekens met warme kruiken erbij en mn badkamer vol met stro gegooid. De andere ganzelina is haar moeder, en aangezien ganzen hechte familie banden hebben, mams ook maar in de badkamer gedaan. Om de zoveel uren de kruiken weer warm vervangen, en lekker veel eten geven. Nu vanmorgen was ze weer zo opgeknapt en aangesterkt dat ze weer naar buiten is gegaan met mans in de voliere met vijver, mag ze verder aansterken. Welkom thuis, Ganzeman was in de wolken met 2 nieuwe vriendinnen dus dat zit wel snor. Dan de andere ramp van gister! bij het wakker worden lag Zjene in een houding in de gang die ons het ergste deed vrezen. Verkrampt en slap tegelijk lag ze tegen de deur aan, als wilde ze naar ons toe komen voor steun. Ze had een aanval van zware koliek (buikpijn). En vreselijke diaree. Dat laatste moet haar lichaam horizontaal verlaten hebben en met kracht! want het schilderij, een vrouwelijk naakt was omgetovert in een stront prent, nooit had een naakt schilderij zoveel bedekking. Mijn bezorgdheid was echter een stuk groter dat de bende, alles kan weer schoon, maar eerst Zjene beter. Dierenarts gebeld ( weer een pittig prijzig weekendje). En haar naar de stal gebracht, bijna getild! daar heeft ze meer ruimte dan in mn kabouterhuisje. Diagnose zware koliek aanval, nou had ik dat zel ook al bedacht, daar hoefde de veearts niet voor te komen. Maar voor de pijnstillers wel. Na een ferme spijt buscopan en poeders om haar buikje weer tot rust te brengen, ging ze in mn armen onder zijl en lag rustig te slapen. Maar ze bleef halfig en duizelig kon niet goed overeind komen, dus ik bleef bezorgd. De redding was echter nabij, van heel aardige mensen had ik een homeoptisch medicijn gekregen voor koeien paarden en andere dieren. En dat werkte weer kreeg die arme schat een spuit maar het was voor het goede doel. Ze knapte snel weerop De poeders die de darmflora en fauna weer stabiliserendie  zijn normaliter een tractatie voor een koe, maar niet voor Zjene, daar moet minstens een stroopwafel voor komen. Toch met veel pijn en moeite het spul erin gekregen. In de loop van de dag knapte ze gelukkig weer op. Haar bedje in de gang dik en warm ingestrooid. Me een rip uit mn lijf laten trekken voor 1 pak extra prachtig hooi, wat ze moet hebben en begrijpelijkerwijze daarna dus zelf in een toestand van volledige uitputting op de bank omgepleurt. Vandaar mijn ietwat beknopte verslag. Want ookal is er eentje ziek de rest van het werk moet ook gebeuren. Later op de avond mijn schoonheid even helemaal schoon gewassen en gebortseld en zelf onder de wol. Laat zich raden in 2 seconder was ik vertrokken. nu is alles weer gezond en opgewekt, behalve het weer dan, dat is miezerig en troosteloos. normasuniversum is weer uitgebreid met de ganzelinas en alles is weer blij. Nu het weer nog!

zaterdag eind februari

ok gister ganzendag vandaag weer en zjene dag. we werden wakker vanmorgen en ik wilde natuurlijk graag snel bij de ganzen kijken, of het ene vrouwtje de nacht goed doorgekomen was. Zjene lag in een houding die niet klopte, paniek, nou ja in mn hoofd gelukkig niet in mn handelen.Ze had een zwaren koliek ( buikpijn ) aanval.Ze wilde niet staan ze wilde niets.

vrijdag ganzendag

We hebben weer gezinsuitbreiding hier. Twee ganzen, moeder en dochter, Ik wilde graag weer eenvrouwtje omdat mijn mannegans alleen was, zijn vrouwtje was plotseling overleden. Ik had al een tijdje geprobeert er been vrouwtje bij te krijgen maar dat lukte maar steeds niet.even weg straks meer.

donderdag 24 februari

Eindelijk mijn nieuwe internet verbinding, moet haast wel opvallen. Ik heb mijn site nogal uitgebreid met foto,s
vanmorgen, sneeuw, een witte wereld, de paarden hadden niet erg veel zin om naar buiten te gaan. Laat staan de honden en de poezen. Alles was verscholen in warme hoekjes van het huis. alleen tot mijn verbazing 2 varkens buiten, heel vreemd, later snapte ik het de waterbak was omgevallen de dames hadden dorst en konden niet meer terug in hun stalletje. Snel de helpende hand geboden en in nog geen 2 minuten waren de dames knor weer onder zijl. een dag waarin geregeld en gesproken en zaken op orde moesten worden gesteld. we moeten overleven hier. We gaan het redden, ik weet zeker dat alles goed komt. ontdanks de grauwe natte grijze dag, begint heel langzaam het zonnetje weer in ons universum te schijnen. En ik heb zo vreselijk gelachen om Siwa de papagaai. Ik had het water aan in de vijver dat word er vanaf hoogte ingespoten om zuurstof in het water te brengen, Siwa pakte met haar poot de waterstraal steeds vast waardoor de kamer in een soort watertoneel veranderde, maar de andere dieren vogels kippen enz… vonden dat zo geweldig dat ze steed is de waterdruppels gingen staan.de kamer was een puinhoop, ik was dat niet, het was prachtig om te zien, en dan weet je weer waar je het allemaal voor doet. Geen verschil ruzie of rancune tussen de verschillende soorten dieren hier . Maar samenwerking en pret. Alles is weer wat opgewekter, dieren voelen immers alles, ze voelen dat het goed komt en dat norma weer hoop heeft en het nooit niet opgeeft. We doen hier wat we moeten doen. En nu moeten de hondjes wat doen, er word druk geblaft voor de deur , ze willen uit. bedankt mooie wereld

d-dinsdag

Niet geslapen vanacht of nauwelijks hier en daar een beetje ingedoezeld, mijn gedachten natuurlijk alleen maar bezig met hoe moet het en hoe komt het. Maar het mooie van het universum is dat de zon zich niets aantrekt van zorgen en gewoon weer opkomt, en vanmorgen met een heel duidelijke boodschap, we geven nooit op en gaan door. Vechtlust vraaglust help ons lust, ik weet het niet maar we komen er uit, geen beslag op onze schuilplek van de grote boze buitenwereld, al is die wereld vandaag goed voor ons hier geweest. er moet hard gewerkt worden , maar dat is normaal hier. En er moet vaker voor onszelf opgekomen worden. gelukkig zit mn hoofd weer daar aangehecht aan mn lichaam waar het hoort, en de tranen zijn weer opgedroogd, hallo universum ik sta er weer midden in. dat moeten claudi tank en lars ook gedacht hebben vanmiddag we staan er midden in!, de gang dan, heel apart om te zien hoe 3 toch forse paarden in een kabouterhuizen gangetje passen. ik heb het maar zo gelaten.de laatste dagen door zorgen toch enigzins kortaf geweest en nu tja we moeten allemaal onze energie even kwijt.
het sneeuwt hier en de wereld is dan even best mooi mn huiskoe ziet eruit als de verschrikkelijke sneeuwvrouw, maar wil nog niet binnen komen. als er straks een sneeuwpop gemaakt is door haar zou me dat ook niet verbazen, die koe is slim! de edele viervoeters staan hoog en droog op stal zij hadden geen zin om in de sneeuw te spelen en ik ook niet.
mijn nieuwe bundel is nog niet aangekomen, de koerier wist mn huisje niet te vinden, wat heel erg apart is norma friesland doet de post al aankomen , maar morgen dus, dus morgen meer nieuws

dinsdag 22 februari

Normasuniversum. Klinkt te mooi om waar te zijn en vandaag is dat ook zo. Ontdanks dat we ons een beetje door de crisis heen geworsteld hadden, en de zaak weer op de rit hadden, heeft de bank het vertrouwen opgezegd.
Hoeveel deel je met de wereld, ofwel de mensen die graag wilden weten wat er zoal in normasuniversum gebeurt, nou vandaag is er gehuild, bittere tranen ook van in de steek gelaten worden, door mensen van wie ik het eigenlijk wel had kunnen verwachten.
Opgeven dat kan niet, ik heb namelijk niet alleen over mijn leven te beslissen maar over dat van alles en iedereen die hier een thuis gevonden heeft. We zullen moeten doorgaan. Hoe dat weet ik nu nog niet, de kudde  met hun zachte neuzen bouwen op mij.
Het contract met de uitgever is rond, jawel er komt een boek over norma, ik dus ! en hoe mijn universum is ontstaan. Vooruitzichten genoeg
Ik heb al vaker gevochten en alles gegeven om het hier vol te kunnen houden, Om dat te doen wat gedaan moet worden, en vooral om nooit een dier wat op mij rekent in de steek te laten. Dat geld trouwens ook voor mensen. Intens trouw ben ik geweest aan mijn idealen, en dat zal ik blijven doen.
Vandaag de bittere tranen, morgen weer vechtlust. Er kotst vandaag geen kat op de tafel en geen hond die iets uit de koelkast steelt, loki ontsnapt niet vandaag en de paarden breken niet uit, geen kip die me in de maling neemt en geen koe die me bespringt, we weten allemaal dat er in feite maar 1 verantwoordelijk is voor mijn universum en dat ben ik. en zij weten dat en koesteren me,
ik ben deel van het universum, en het universum is deel van mij. wat je kunt dragen zul je te verduren krijgen in het leven. Is prima ik kan alles aan. maar blijf van de dieren af!!!

Maandag

allereerst een oproep: iedereen die me gesteund heeft en een donatie heeft gedaan maar geen vlechtje ontvangen heeft please mail me en ik stuur er weer een. Bij de post moet zich een verzamelaar schuil houden aangezien er veel niet aangekomen zijn. Dus bij deze, ik stuur ze nu in discrete verpakking hmm jaja. in ieder geval kan mijn fan bij tnt ze niet meer onderscheppen.
Vandaag: voor zjene de koe ongeveer 50 kilo bix verder en buikpijn, de dierenarts gebeld, niets aan de hand, niet te veel drinken en vroeg naar bed, pff opluchting, niet dat ik niet boos was! weer zat ze in het voerhok maar mijn bezorgdheid overwint dat dan.
Ok, zover de gespleten hoeven want nogmaals de varkens ook gespleten hoevigen, na het uitgebreide weekend anton menu heb ik ze niet bespeurt vandaag, oke als mijn oren goed waren geweest hier en daar misschien een tevreden geknor, meer ook niet. De varkens slapen, iets waar ik ontdanks het vroege uur ook naar verlang. Maar dan de een hoevigen, grote grazers ookwel bekent als paarden. Nee die hebben niet stil gezeten vandaag, bevangen door de oostenwind (bevindingen op weteschappelijk nivo komen nog) hebben ze weer het een en ansder uitgericht vandaag. En norma is moe gewoon een keertje niet energiek, niet fit, gewoon niet lekker en moe. dus vandaag was een regelrechte ramp ( voor mij) de grazende vierhoevigen hebben zo,n beetje alles geflikt wat er hier in normas universum te flikken valt. Van vertrapte hekken  tot vernielde buitenverlichting, niets was de schatjes teveel om me eraan te herrineren ze vooral niet te laat in hun koningklijke suites te laten. En volkomen volgens verwachting heb ik dus voldaan aan hun verzoek, de weledelgehoefde kudde is in hun suite geplaatst volgens schema, met de nodige bevereges. Ah een paard kan natuurlijk niet zonder de nodige luxe versnaperingen. De mormels. Ik moest maar es boos worden, maar dat was ik al op zjene de koe geweest en daar waren de heren en dames paard al wel van onder de indruk. Dat het verder verzorgen van een lijen dakje ging. norma is moe, moe van de kou, nog een keer kou en bevroren lijdingen en heel veel extra werk door de kou. En als het koud is heb ik ook een chronisch gebrek aan vrijwilligers ( anders ook ) om te helpen. Mn koe op rantsoen, de paarden niet, de honden onder de dekens en de katten op de kachel. nog even volhouden hier in de kou. de zon scheen en gaf een beetje moed. Er kotst net een kat op tafel naast me, niet leuk ( was vast de gestolen makreel) en morgen weer een dag. Zie net dat er een hond ligt te knuffelen met het restant van de kaas ( hoe lief dat mag ik immers niet ). en alles is nu in rust. dat is goed en dat voorbeeld ga ik volgen.
zjene nog een klein beetje water, ik een lange douche ( voor de boel weer bevroren is).daarna gezond slapen en morgen gewoon weer op

zondagmiddag

Ik geloof dat mijn dagboek een dure aangelegenheid aan het worden is. De rekening van de kpn loog er niet om. plus nog eens zo traag dat ik heb besloten mijn abonnement te veranderen. Dus vanaf dinsdag kan ik weer filmpjes grote fotos enz… de wereld insturen.
Nu dan het is hier koud. met de oostenwind die mn arme huisje geselt is het hier op geen enkele manier warm te krijgen. Ik heb zelfs in huis last van vevroren vingers. Wat het typen ook niet veel gemakkelijker maakt. We hebben er allemaal genoeg van nu, de winter mag vertrekken en plaats maken voor acceptabeler temperaturen. Loki was gister ontsnapt, maar niemand die er achter aan hoefde te rennen, madam haar kontje vroor er bekant vanaf en ze was in welgeteld 3 minuten weer thuis, groef zich in op de bank en viel in slaap, dat was in ieder geval een zorg minder. Zjene wilde zo graag naar binnen dat ze loeide alsof ze weer tochtig was en de paarden stonden in rotten van 2 opgesteld om op stal te mogen. Misleid door het zonnetje van vanmorgen rende iedereen wel vrolijk naar buiten waarna deze vrolijkheid omsloeg in teleurstelling. Een paar van mijn grote grazers hebben het nog even aangedurfd om naar achter in de bak te gaan spelen. Maar toch maar weer snel een beschut plekje opgezocht om te doen wat paarden nou eenmaal het grootste gedeelte van de dag doen : eten. Nou moet een paard ook eten om warm te blijven en dat is iets wat de honden katten en de rest van de beesteboel helemaal met ze eens zijn. Het is hier een heel groot en voortdurend lopend dan wel liggend buffet. Iets waar ik me ook maar eens intensief op gegooid heb : eten. En inderdaad het werkt als je goed eet heb je minder last van de kou.
Varkens heb je eigenlijk niet in de winter, die liggen op een uurtje of wat eten per dag na verder met zijn allen op een grote hoop te slapen, wurmen zich helemaal onder het stro in een diepe winterroes. De laatste die te bedde gaat stopt het spul verder in. De enigen in huis die over een onvermoeibare energie beschikken zijn de antonia kippen, zij blijven gewoon volhardend bezig om van de kamer een puinhoop te maken, wat me eerlijk gezegd soms weleens tot wanhoop drijft. Normasuniversum is de winter zat, maar nog even volhouden, want het zijn maar kleine aanwijzingen maar onmiskenbaar, een duifje met een takje, karel de zebravink met zn vrouwtjes de sneeuwklokjes en de knoppen aan de bomen. en als je goed ruikt is ergens heel zeker de lente in aantocht.

zondagmiddag

vrijdag 18 + nog 10 kruiwagens stront verder

Vrijdag avond. zo ontspannen als de poesjes op de tafel liggen te slapen? dat is een utopie een mens zal dat nooit kunnen evenaren die totale overgave aan ontspanning en rust wat een kat kan. en toch is het het proberen waard. straks!
het word bijna vervelend denk ik om te lezen, maar vandaag weer heel veel stront geschept. Hevig gestoord door mn kudde grote grazers dat wel. na de spectaculaire wandeling gisternacht verlicht door een wassende maan mijn centrum weer helemaal gevonden. Op en top fit werd ik wakker in mn universum, knuffelend met de honden en geteisterd door de antonia kippen, onder het genot van een stralende ochtend zon, was het echter de plicht die me riep. Hoera lieverds er word weer gemest vandaag. Gisteren heb ik jullie de ellende van mijn tochtige koe bespaard, rest mij te zeggen dat het geen wonderen heeft gedaan voor mijn toch al mishandelde rug. In een soort meditatiefe staat ben ik gaan scheppen met telkens een soort van liefdevol intermezzo als 1 van de paarden me even een knuffel wilde geven. Goden ik ben gehavend, door het leven en door de liefde. Gehavend in de zin dat ik nooit geen vlees meer kan eten en nooit meer lijdzaam toe kan kijken naar leed oftewel mensenleed dan wel dierenleed.
Ik heb nieuws voor de wereld, ik ben soms niet te genieten, ook onderhevig aan mijn hormonen kan ik soms erg onredelijk en kortaf zijn. Bah ik haat dat van mezelf, maar als ik naar het gemak kijk waarmee mijn dieren daarmee omgaan, ben ik ineens een stuk liever voor mezelf. Ik herhaal mijn zin van gisteren,: hou van jezelf zoals je van een ander zou houden. Maf ineens word die stront een stuk lichter en erger ik me er niet meer aan als er een paard in de weg staat. Ik sta in de weg en ga aan de kant en geniet van een moment wat me anders misschien wel nooit opgevallen was. Alles is liefde zingt iemand, nou hij heeft gelijk; zelfs in stront zit liefde. de paarden vinden het heerlijk om met me te spelen en om op de inmiddels enorme stronthoop te spelen. Werkelijk het circus is er niets bij, de capriolen die ze uithalen. Ik lach en geniet.en weer word de stront lichter en het scheppen gemakkelijker. Loki de beagle ontsnapt niet vandaag, ze vind het heerlijk lekker op de bank, en weer word het werk lichter. Het zijn zulke kleine dingen die alles mooi en goed en vooral lichter maken, en gelukkigL: ik heb het gezien en gemerkt. Ik heb bijna zin om morgen weer te gaan scheppen. Afijn mijn hormonen zijn weer tot rust gekomen die van mn koe ook, nu is het volle maan. tijd voor rust en bezinning

donderdag 17 februari

Dat op de foto ben ik ook, geloof het of niet. Al loop ik altijd in mn werk kloffie! dat ben ik echt. Vandaag weer een dagje met mn koriander co auteur gewerkt en dus herrineringen opgehaalt. Aan een norma die ik ook eens was, en die wel eens met leuke kleren op pad ging enzo, dat stadium ben ik nu voorbij, niet dat ik het niet leuk vind om er goed uit te zien, ik ben op mijn manier best ijdel. Maar gewoon, het is niet zo belangrijk, of het een cliche is weet ik niet. Uiterlijk word ik steeds ouder en mijn zus steeds jonger. Het gekke is dat naarmate ik weer helemaal mezelf leer te zijn, ik het helemaal niet meer zo boeiend vind van hoe ik eruit zie, of waar de tand des tijds nu weer aan geknaagd heeft. De tijd laat sporen na, het leven laat sporen na, gelukkig wel anders was er geen vorm van vooruitgang of ontwikkelijg. wat me wel zorgen baart is : hoe ik ouder word, en of ik al het werk aan zal blijven kunnen wat normasuniversum met zich mee brengt. Ik heb gekozen of ben er ingerold, maakt niet uit, het enige wat zeker is dat mijn viervoeters cq tweepoters en ander lief gedierte door mij verzorgd dienen te worden. En dat ouder en gehavender worden dus niet ten koste mag gaan van mijn fysieke conditie. noch mijn geestelijke. Ah ik leef steeds dichter bij de geest van de natuur en de eenheid van het grote geheel. Nadeel daarvan is dat je soms veel minder goed past in de kleine gehelen geheten maatschappij past. Duurzaam oud worden en duurzaam leven, rekening houden met de essentiele dingen van het universum , zorg zo voor je omgeving als dat je voor jezelf zou zorgen!. maar hou van jezelf zoals je van een ander zou houden!. zijn een paar van de dingen die al aardig in de buurt komen van groene duurzaamheid. Kus waar je van houd elke keer als je kunt en omhels alles van het leven en alles wat je vast kunt pakken, het kan zomaar over zijn, in de vorm die je kent en herkent. Ik  ben niet alleen deel van het grote geheel, het grote geheel is deel van mij. Yes en samen staan we sterk. Gracieus ouder worden betekent voor mij over 20 jaar nog stallen te kunnen mesten en kuil, stro, hooi en ander voer te kunnen sjouwen, en nog net zoveel liefde te voelen als vandaag met de ervaringen van nog eens 20 jaar.
ja ik ben zo lekker mezelf!!!!!

woensdag 16 februari

hallo wereld na een paar dagen internet rust, weer terug op het nest. tja wat is er allemaal gebeurt, voornamelijk heel erg veel mest uit de stallen echt heel erg veel mest. ik schat op dit ogenblik zo, n 25 a 30 ton tja dat is veel alles moet eruit en dan komen ze dat volgende week ophalen, nodeloos te zeggen dat mijn biceps op spanning staan en mn rug in de kreukels ligt.dit zijn de momenten dat ik me wel eens afvraag waarom paarden toch zo enorm veel poepen, ah omdat ze ook heel veel eten. ik heb de puf niet meer om te typen mijn armen zwaar en onwillig. en mn geest is alles behalve scherp. de verdrietjes worden me ook niet onthouden, maar als je veel dieren hebt tja dan verlies je er ook wel eens eentje. een antonia kipje is vandaag overleden en dat is best verdrietig. het leven geeft en het leven neemt, en daar hebben we het maar mee te doen. tot morgen voor vandaag ben ik uitgetypt.

zondagavond

tja de zondag knock out dag normaliter. alleen ben ik erg geinspireerd. de rampen zijn overleefd de ravages gerepareerd, de tekorten die opgesnoept waren aangevult. en de chaos opgeruimd. rest me nu nog een avond vroeg onder de wol, en morgen vroeg weer op. loki moet nodig weer ontsnappen, ze word heftig te dik, zjene word weer tochtig,  hm net als ik. schilderijen knallen uit me als kadootjes uit  het universum. anton is met stip de liefste en de lekkerste, kortom het leven is best een feest zo nu en dan. en zeker in het weekend. frig is de beste de sterkste en de stoerste, alle andere paarden ook.de mesthoop is groter en hoger dan het huis, mijn liefde voor alles ook. karel de zebravink heeft het druk gehad zijn vrouwtjes te bevruchten. verbeeld ik me het of word het lente. dat zou mooi zijn

zaterdag 12 februari

Vrijdag niets met de wereld gedeelt. deze keer was de dag zo enorm gevuld, dat er geen enkel moment was mn dagboek aan te vullen. Er was na de afgelopen week zo veel werk blijven liggen, dus repareren opruimen sorteren en dat soort dingen. Ik denk dat ik zeker weet dat als het oostenwind word de paarden gewoon balorig worden, een verklaring heb ik daar nog niet voor. Binnenkort zal dat wel komen omdat ik de neiging heb om heel erg veel na te denken over de dingen. Dus nu is mn interesse toegespitst op oostenwind en de gevolgen daarop van het kuddegedrag. Een ding is zeker: ik word ook balorig met oostenwind. niet in het minst omdat ik opruimster repareester voetveeg en cateraar ben en dat allemaal in 1. dat is nog eens multitasken. Vandaag dan: de oosterwind was aangekomen samen met regen en daar word geen enkel paard blij van. Na luxe uitgeslapen te hebben natuurlijk weer aangenaam verrast door ontsnapte terroristen, nee dat was inderdaad niet verbazingwekkend nog spectakulair. Wat wel mijn wenkbrouwen deed fronzen was de ontsnapping van lars uit zijn box. Deze keer lag er namelijk een complete boom voor. Hoe en op wat voor manier zal altijd een mysterie blijven. Feit blijft dat de boom ervoor weg was en lars al aan het ontbijt. Het is hier nog steeds mestweek dus scheppen scheppen en nog eens scheppen, wel heerlijk dat mijn armpjes dat niet hoefden te doen vandaag, maar die van reuze superman anton. En ik heb me nuttig gemaakt met de schoonmaak en de knuffels, hier is het woord ontstressen op van toepassing. Alles word op een gegeven moment even teveel. De uitdrukking teveel hooi op de vork nemen mag hier gerust aangepast worden, in teveel stront op de vork. nu aan het werk want in maart heb ik een expositie en daar wil ik nog wat nieuwe werken voor maken.dus weg met die laptop, en op naar de kunst. tot morgen

donderdag 10 februari

donderdag een druilerige natte vieze dag. Om vijf uur vanmorgen was ik al uit de veren, moest vroeg in leeuwarden zijn voor een nieuwe testfase met de baha, mijn hoorapparaat. 8 uur vertrekken, en aangezien de paarden als ik ze niet op tijd naar buiten doe erg klierig worden in de stal, betekende dat om half 8 al naar buiten. Het werd net een beetje dag, nog donker dus. Verbaasd werd ik aangekeken hoe ik het in mn domme hoofd haalde om de dames en heren nu al te wekken en naar buiten te gooien. Frig en Vrij, moeder en zoon lagen helemaal gestrekt te slapen, zo gestrekt dat ik ervan schrok en ze vastpakte. Hoogst beledigd keek het tweetal me aan met knipperende ogen, hoe ik het waagde om ze te storen in hun goddelijke slaap. Het overeind komen duurde lang en het uitrekken nog langer. Maar eindelijk had ik dan het hele stel met verbaasde blik buiten gekregen. Ik draaide me om nog een bak koffie te drinken en dan op pad. Kon het zo snel nog niet doen of de terroristen waren alweer onder de balk door gekropen, terug onder de wol. So be it ze hebben schijt aan me, ik zal hiermee moeten leren leven vrees ik. in ieder geval waren de andere 8 wel op. Voor loki de beagle was het ook een hard gelag, mevrouw dacht natuurlijk om 5 uur dat ze alleen even een plasje hoefde te doen en daarna weer in bed mocht. Ook zij kwam van een koude kermis thuis. We gingen niet! terug naar bed, na nog een poging te hebben gedaan zo zielig naar de slaapkamer deur te kijken om me van gedachten te doen veranderen, gaf ze het op en groef zich in op de bank onder de dekens. Bepaald not her luckey day. Bij terugkomst was de verassing inmiddels al niet meer groot dat de dames en heren grote grazers weer uitstekend voor zichzelf hadden gezorgd! en het lopend buffet was nog geopend. Tja hoe spring je uit je vel, dus niet, het heeft geen enkele zin. Wat wel zin heeft is hekken maken en barricades opwerpen. dat was dus het plan, natgeregend en wel aanschouwde ik mijn noeste arbeid en met een intense tevredenheid ging ik op pad voor mn lunch, En inderdaad de barricades hebben het gehouden nu waren de stallen de pisang. Ik geloof dat we het record verbroken hebben met de hoeveelheid hoeven per vierkante meter. er stonden 40 hoeven dus 10 paarden ( claudi is de verstandigste) in een kleine box gepropt. Knap heel knap. nog knapper was het hoe ik ze er weer uitgekregen heb en inderdaad hier zijn wat harde woorden gevallen. Nu staat ieder weer in zijn eigen box, en ben ik bezig om een zenuwinzinking te voorkomen, bij mezelf. heerlijk die rust die ontspanning van het platteland,

woensdag nog vroeg in de avond

het word geen lang essay vandaag maar uitermate kort. mijn lieftallige viervoeters hebben er wel zo een giga puinhoop van gemaakt dat het nachtwerk word om het weer een beetje te fatsoeneren. En bedankt, ik ben boos zo boos dat ik boos ben ofzo. tja ze zijn door alles heen gebroken en hebben alles opgegeten mijn vriendelijke grote grazers. en els ik boos ben heerst er hier een strakke discipline, ze weten namelijk verdomde goed dat ze te ver zijn gegaan.en staan een soort van heel erg beteuterd te wachten tot ze op stal mogen.
geen hoef word er verkeerd neergezet norma is boos, hmm en dat is niet goed. geen knuffels ( tenminste nu even niet) en niks geen lieve woordjes mormels zijn het. ik zit nu uit te puffen en heb al 100 keer tot 10 geteld.wat een bende is het niet leuk.
en ik ken mezelf ik ben te lief dus nu negeer ik ze volkomen, ontdanks te voorzichtige pogingen om me te benaderen.dus als morgen de boel weer op orde is verder verslag van de veldslag van vandaag. en hoe ik woord gehouden heb en ze niet ga knuffelen straks
mama is boos!

dinsdag 8 januari

De zon had bepaald een grote rol vandaag. Iedereen weet dat de zonnestralen je blij en beter maken, gelukkig hadden ze dat effect ook op mijn universumpje vandaag. de kudde was blij en vrolijk, Frig zonderd zich niet meer af en schijnt zich goed te redden met haar handicap, vreselijk ontroerend is : dat ze heel veel contact met me zoekt en dat lieve verlamde neusje tegen me aan drukt. vandaag was het weer een dagje stontscheppen, nadat we gister in mijn leven hebben lopen wroeten wel precies wat ik nodig had. Oh zo niet praktisch; die klierende paarden en die strierlijk ( dat is een grappige woordspeling) vervelende koe. maar reuze leuk. daarna hebben we speel uurtje gedaan dat betekend het hek open, mijn pad is 160 meter lang en dan zo snel mogelijk heen en weer galoperen. Sommige van mn liefste paardjes waren zo aardig om me op hun rug mee te nemen voor een dolle rit. In de zon midden in mijn kudde, dat was genieten. het is best grappig want fewbe probeert me van de anderen af te trekken door me aan mn broekspijp vast te pakken en het is een soort van sport geworden dat hij me er niet afkrijgt. dat lukt hem dus ook niet zei ik stoer!!!de honden hebben genoten in de tuin en sommige van de wat stoerder katten heb ik langer dan 5 minuten buiten gezien. we ruiken de lente, heerlijk lente!

maandag 7 febr

geen foto van Frig. Niet dat ik haar niet het mooiste stoerste paardje van de wereld vind, en niet dat ik niet onnoemelijk trots op haar ben. Maar ik vind het nu even niet gepast haar kwetsbaarheid te etaleren. De helft van haar gezichje is verlamd en daar moeten we mee leren leven maar eerst even prive. Het is gek maar ik vind haar nu mooier dan ooit en smelt volledig als ik naar haar kijk. Vooral als ze water drinkt omdat haar lippen niet meer sluiten kan ze het water niet meer aanzuigen en doet ze haar hele snuitje onder water met haar neusgaten net nog boven water, jezus smelt  en nog eens smelt. Met haar hangende onderlipje gaf ze me vanmiddag een dikke knuffel en wreef haar snuitje tegen me aan, megasmelt!!! Het is echt fantatisch hoe een dier ermee omgaat en deze stoere dame, die toch al zoveel had beleeft, al helemaal. Ze woont al een jaar of zeven hier en altijd al de liefste en slimste ( dat zijn ze allemaal trouwens) en nu ook nog zo sterk. Ze voed haar kindje nog gewoon, geeft meer melk dan ooit tevoren wat een kracht zeg mijn kleine wonderfrig. De rest van de kudde is lekker rustig allemaal, weten ze dat er iets gebeurt is en zijn zo relaxed maar weten dat het goed is, of goed komt. Vandaag was een heftige dag, we zijn bezig met het boek over mij en dat grijpt je soms bij je strot. Heel grappig ik zit met mijn co auteur ( ja ja lees jessica) te praten en de paarden zijn gewoon heel braaf allemaal zelf in hun boxen gegaan. Geen gemor, gemok of gesodemieter, gewoon op stal. heel grappig en lief. j Jessica had voor de catering gezorgd ( die voortreffelijk is vooral omdat we beide erg van koreander houden ) en de hondjes hebben voor de afwas gezorgd. Schone pannen in de tas en tevreden hondjes op de bank. normasuniversum staat voor liefde en doorzettingsvermogen, dus we gaan door voor geluk liefde en ontwikkeling. En soms is groei en ontwikkeling zoveel dichterbij dan studies en dure boeken. Soms is het gewoon zo dat je even stil moet zijn en kijken naar de wereld om je heen. in dit geval een kleine pony met een groot “ongemak” de acceptatie en het totale gemis aan wrok woede of frustratie. Acceptatie. elke dag een les, als je maar goed genoeg kijkt.
schoonheid zit van binnen, het ongemak van buiten.
morgen weer verhalen op de site, maar heb het even heel erg druk gehad met mn zorgen en het verzorgen. liefs uit normasuniversum

zondagmiddag

frigje is stabiel. ze is de nacht goed doorgekomen en dat is altijd een goed teken.wel merk ik dat ze nog van slag is, maar haar streken heeft ze alweer terug, zoals ontsnappen plagen en klieren. goed teken zelden was ik zo blij met haar ontdeugende kant. het is onvoorstelbaar hoe een dier met lichamelijk ongemak omgaat, ze accepteren dat veel beter dan een mens. een mens had nog in het ziekenhuis gelegen en zij is alweer op pad met de kudde. tja ik zei het al it,s small smart and beautiful.

zaterdagavond

zaterdag avond. frig mijn meest slimme stoere terroristen shetlandmonster paardje heeft een hersenbloeding gehad. kut erg kut. het gaat op zich nog redelijk maar door het uitzetten van de hersenvloeistoffen heeft ze allerlei uitval verschijnselen de hele rechterkant van haar hoofd zakt en haar onderlip hangt los waardoor de mond enerzijds uitdroogd en anderzijds volloopt met slijm.elske de dierenarts is geweest en ze heeft medicijnen gehad tegen die uitzertting in de hersenen en nu is het afwachten. of ze gaat eten en drinken. en of ze het gaat redden. ik denk zelf van wel en meestal zit ik daatr niet naast dus optimisme is geboden. bovendien heeft frig een kindje die nog steed bij haar drinkt.wel is ze erg overstuur en angstig, en eigenlijk ik ook wel. op naar morgen op naar herstel.

zaterdag in de storm

tja gister.voornamelijk heel veel wind mijn huisje heeft het getrotseerd nu de komende dagen nog het schijnt nog erger te worden hier.de paarden vinden het maar niks worden nu erg onrustig van die aanhoudende wind.maar goed, gister heb ik behoorlijk wat tijd geinvesteerd in soep!aangezien pakjes soep niet goed zijn voor iemand ( lees norma ) met een hoog cholesterol heb ik eens lekker de tijd genomen om een groentesoepje te maken. op ouderwetse manier dus boullion trekken uit verse groenten en ga zo maar door. anyway het mag gezegd de soep was een succes. ik wilde anton dan ook heerlijk verwennen met een soepje dus had er zelf mondjesmaat wat van geproefd. mn lief kwam bij ons en er werd een klein kopje geserveerd om later ( eerst de paarden nog verzorgen voor de nacht) onze maaltijd voort te zetten. tja lars had weer werk gemaakt van de balk en we rennen snel naar buiten om de boel weer te repareren. ik gil nog oh nee de soep en anton oh nee Loki. maar het was al te laat de soep op prima temperatuur voor mn beagle was al helemaal in haar buikje verdwenen.ik ben wel zo ongelovelijk boos geweest echt ouderwets dol geworden. het gaf allemaal niets meer de soep was op en ons reste nog een broodje. neemt niet weg dat loki later heerlijk rustig was met zo,n vol buikje. later meer ik heb een rustdag vandaag haha hoop ik dan

vrijdagochtend

vrijdag ochtend. het stormt en dat is moeilijk voor mij. sinds het paardendrama bij de dobbe heb ik een vreselijke angst voor storm. komt nog eens bij dat de stallen instabiel zijn door de instorting laatst.  ik hoef dus niet te vermelden dat mijn nachtrust matig tot onvoldioende is geweest. maar de stallen staan nog, er is geen boom omgewaaid en de paarden zijn rustig.die worden niet zo snel gek hier. er wacht mij weer een dagje van scheppen in de stallen, en dat is goed want ik heb spierpijn en de beste remedie voor spierpijn is beweging, dus met die spierpijn loopt het wel los. het is dan ook bepaald gezelig om te mesten met de paarden erbij, praktisch is anders maar wel leuk. behalve dat als je de kruiwagen net vol hebt kleine vrij ( shetland terrorist) het nodig vind om zich te jeuken en vervolgens de kruiwagen om donderd. maar er zijn ook hele lieve momenten, dat ik zwaar bezweet even tot rust gemaand word omdat fewbe wil knuffelen. en ik heb zowiezo al moeite met nee zeggen. maar wie zegt er nou nee tegen zoveel liefde. het probleem is eigenlijk dat ik de zelfde stront 3 keer moet verscheppen.1 keer uit de stal de kruiwagen in 1 keer uit de kruiwagen de hoge mestbult op 1 keer op de mest bult om het te verdelen. logistiek gezien niet logisch maar het is niet anders. het is hier nu eenmaal een klein erf waar ik maar een beperkte ruimte voor de mestbult heb. en in beperkte ruimtes ga je de hoogte in. bijkomend voordeel is nog dat je van scheppen warm word, en het hout is op dus brand ik het kacheltje in mezelf en blijf warm. lars is weer in oefening om zijn nieuwe balk voor zijn box te ontleden en duurzaam te ontwrichten, voordeel daarvan is dat ik weer hout voor de kachel heb. en de terroristen zijn reeds lang ontsnapt aan hun box, die bepalen gewoon lekker zelf wanneer ze eruit willen, en er is niets wat ik daar aan kan doen. frig hoofd boefin van het stel trekt zelfs een draad aan de kant waar stroom op staat, zij heeft ongelofelijk schijt aan me. gelukkig vind ze me wel lief, en eerlijk is eerlijk ik ben dol op haar en vind haar waanzinnig stoer en slim. dus u hoort het al aan opvoeding geen gebrek hier. en aan liefde zeker niet. word vervolgd

Maandag 11 november

vandaag geen foto, vandaag stond in het teken van mest, stront