Norma’s gedichten

Norma’s gedichten

In mijn dagboek zet ik er zo nu een gedicht bij.
Deze gedichten zijn beschermd door copyright.
Ze zijn geschreven toen norma nog een normpje was.
In de periode dat ik 10 tot 15 jaar oud was.
Maar soms kan een kind de waarheid beter vangen in woorden, dan een volwassene dat kan.
norma miedema

Minimij

als klein meisje droomde ik van paarden. niet om ze te rijden, maar ze te redden.
Gewoon omdat bijna niemand op deze pagina kijkt, de ietwat stommere kinderlijker gedichtjes.
stilte.
is stil zijn een gevoel.
een ervaring
of een doel
Is stil zijn
luisteren of horen
of gewoon niet praten                                                       niemand dus te storen
Is stilte rust
of gaat het verder dan..
is stil zijn bewust
of iets wat je niet veranderen kan.
Is stilte een moment
of kan het eeuwig duren
is het iets wat went.
zonder bij te sturen
is stilte rust
of hoort het dat te zijn
ben ik bewust
of ben ik nog te klein
stilte een moment in mij
van rust en van bezinning
en als ik stil ben, ben ik vrij.
stil zijn is een overwinning
op teveel lawaai in mij

de atheïst

niet geloven, hier en nu
geen cirkel in het leven
en geen wiel
niets om door te geven
er bestaat geen levenswiel
dit is het, en hier stopt het dan.
geen tweede leven, geen hemelpoort
dat is wat een atheïst verwachten kan.
geen ochtend zon die aan de hemel gloort.
geen god en geen verbod.
een vrijbrief voor het leven dan.
dat is wat een atheïst verwachten kan
waarom ben ik anders, en een ander niet
is die ander anders en ik niet
is gewoon, gewoon zijn of dat niet
is een ander dus, niet anders dan
of ben ik anders, dan die ander kan
ben ik vreemd  en hij dus niet
of is hij vreemd en ik dus niet
ik ben gewoon en hij dus niet
of samen wel en is “gewoon” er niet
als ik lachen wil dan kan ik dat
als ik huilen wil dan moet ik dat
de stilte kwam en overwon
en dus ben ik nu stil
alles wat ik horen kon
is stil, een groot verschil
met gister dat lawaai er was
en nu dus niets
mijn voeten op het zachte gras
verdwenen in dat niets
het tikken op de ramen
van de regen op het glas
gevoelens die met geluiden kwamen
verzonken in het gras
de stilte is zo groot
groter dan niets horen
stiller dan de dood
een stuk van levend zijn verloren